Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Johnny de Mol over zijn moeder Willeke Alberti: ‘Ik geloof dat ik geen liefdevoller mens ken’

johnny-de-mol-over-zijn-moeder-willeke-alberti-ik-geloof-dat-ik-geen-liefdevoller-mens-ken.jpg

De kleinkinderen van Willeke vinden het cool om ‘omi’ te zien optreden. Zoon Johnny de Mol (41) vertelt over zijn moeder Willeke Alberti: “Thuis ligt diezelfde oma op de vloer een trainrails met ze te bouwen.”

“Afgelopen februari was ze jarig. Ze trad op in het Concertgebouw in Amsterdam en voordat het grote feest begon, gaf ik haar backstage een knuffel. Beiden waren we nog gekleed in joggingbroek. ‘Houd jij dit aan? Dan doe ik het ook,’ lachte ze. Ze was zenuwachtig voor de avond, vroeg zich hardop af waarom ze zich zo druk maakte. Alsof ze niet al honderden keren had opgetreden… Een paar uur later stond ze als stralende vedette op het podium. ‘Trots’ dekt de lading niet eens als ik mijn gevoel van die avond moet omschrijven. Anderhalf uur keek ik gebiologeerd naar mijn moeder op het podium van dat magische Concertgebouw. Met tweeduizend man in de zaal vierden we met gepaste eer haar verjaardag.

Televisieshow

Mijn moeder, Willeke Alberti, zoals het publiek haar kent, werd geboren op 3 februari 1945 in Amsterdam als Willy Albertina Verbrugge. Ze groeide op in Amsterdam met moeder Hendrika en zingende vader Carel (beter bekend als Willy Alberti, red.). Mede door Johnny Jordaan, die vond dat mijn moeder zo’n prachtige stem had, zong ze geregeld met vader. Op haar dertiende maakten ze voor het eerst een duet, Zeg pappie, ik wilde u vragen, en van 1965 tot 1969 maakten ze samen de televisieshow ‘Zaterdagavond met Willy en Willeke’.

Liefde

Jaren later ontmoette ze mijn vader, John de Mol. Tijdens een show, zij trad op, hij was aanwezig als radio-dj en manager van LUV, vielen ze voor elkaar. Johns vader, opa John senior, kwam uit Den Haag en was wat deftiger dan opa Willy uit Amsterdam. Het verhaal gaat dat opa John niet één-twee-drie stond te juichen toen mijn vader thuiskwam met de boodschap dat hij verliefd was op mijn moeder Willeke Alberti. Niet dat mijn vader en moeder zich daar iets van aantrokken, want ze trouwden in 1976 en drie jaar later werd ik geboren. Maar het huwelijk duurde niet lang. Ik was net één toen ze scheidden.

Een paar jaar later vond mijn moeder opnieuw liefde, bij profvoetballer Søren Lerby. Met Søren woonden we in België. In die tijd zette mijn moeder haar werk als zangeres on hold om de mooiste job ter wereld te vervullen, die van moeder-zijn. Ik herinner me typische mamadingen uit die tijd. Dat ze kinderwijsjes zong als ik moest worden opgevrolijkt. Dat ze op me wachtte met thee en speculaasjes als ik uit school kwam. Hoe ze, als ze haar sleutels kwijt was, de armen de lucht ingooide en riep: ‘Heilige Antonius, beste vrind, maak dat ik mijn sleutels weer vind!’

Willeke Alberti

Behulpzaam

Mijn moeder leerde me behulpzaam te zijn en op te komen voor klasgenootjes die werden gepest. Ik weet niet beter dan dat ze oog heeft voor de kwetsbare medemens. Vanaf het moment dat ze weer ging optreden, was dat veelvuldig voor senioren in verzorgingstehuizen en voor mensen met een handicap. Bijna wekelijks ontving ze mensen thuis, fans die in haar ogen een moment van aandacht konden gebruiken. Nu nog zorgt ze voor zulke momenten van betekenis. Ze doet het moeiteloos, met een korte aanraking of een kleine grap geeft ze liefde aan kwetsbare mensen in onze samenleving en zonder dat ze iemand in een slachtofferrol stopt.

Restaurant misverstand

Ik weet zeker dat ze gek zal zijn op Restaurant misverstand, het programma waarin ik met Ron Blaauw jonge mensen met dementie en alzheimer help aan een horecabaan. Het ligt precies in lijn met wat Willeke mij altijd heeft geleerd; dat sommige mensen zogezegd een ‘bijsluitertje’ hebben en wat extra hulp kunnen gebruiken. De onderwerpen alzheimer en dementie gaan mij aan het hart. Mijn oma Hannie leed aan de ziekte van Alzheimer en dik een halfjaar woonde ik bij haar in huis en was ik haar mantelzorger.

Oma

Ook moeder Willeke Alberti is intussen oma. Een gezonde, vitale, stralende oma van onder andere mijn zonen Johnny junior en Fender en van mijn bonusdochter Kiki. Kiki wil steeds vaker mee naar optredens van Willeke, omdat ze het cool vindt omi op een podium te zien zingen. Maar thuis ligt diezelfde oma gewoon stoer op de vloer van de woonkamer een trainrails te bouwen met haar kleinkinderen. Grappig om te zien hoe zowel mijn moeder Willeke als mijn vader John een totaal andere rol vervullen als opa en oma. Die kleine mannen mogen echt alles van ze. Johnny, Fender en Kiki worden bij hen gruwelijk verwend. Ze mogen er snoepen wat ze willen en gaan laat naar bed. Laat dat bij mij vroeger nou nét effe een ander verhaal zijn geweest. Vorige week stond ze nog op de stoep met een grote pan kippensoep. Het was ziekenboeg bij ons thuis en omi Willeke bracht de verkouden kleinkindjes huisgemaakte soep. Ze is 75 jaar maar draait haar hand er niet voor om. Ik geloof dat ik geen liefdevoller mens ken.”

Interview | Nicole Gabriëls.
Fotografie | William Rutten, privébeeld.

Willeke

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-21 Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant