Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Je moet wat ouder zijn om erachter te komen dat iedereen zijn eigen waarheid heeft’

life-doesnt-come-with-a-manual-it-comes-with-mom-picture-id854450808.jpg

Hanneke (75): “Ze zeggen weleens dat als je broers en zussen zo ongeveer dezelfde jeugd en opvoeding hebben gehad, ook ongeveer dezelfde verhalen kunt vertellen over het gezin van toen. Je moet al wat ouder zijn om erachter te komen dat iedereen zijn eigen waarheid heeft.

Als je mij vraagt hoe mijn jeugd is geweest, zeg ik volmondig: fijn! Ik kijk met een goed gevoel terug op die tijd. Stel je die vraag aan mijn jongere broer, dan zegt hij dat zijn jeugd in het teken stond van verdriet. En ook mijn zeven jaar oudere zus zal zeggen dat ze haar jeugd als triestig en heftig heeft ervaren.

Hoe dat komt?

Mijn moeder, die vanuit Indonesië naar Nederland kwam om een opleiding te volgen, trouwde drie jaar voor de Tweede Wereldoorlog met mijn vader, waarmee ze meteen de zorg op zich kreeg voor een jongenstweeling van vier – mijn vaders eerste vrouw was bij de geboorte overleden – en een grote boerderij met moestuin. Koken, wecken, breien, naaien, worst maken van het eens per jaar geslachte varken: ze moest álles leren.

Pesterijen

Nog voor de oorlog werd mijn zus geboren, begin van de oorlog werd er een jongenstweeling geboren die het verdrietig genoeg niet heeft gehaald, eind van de oorlog kwam ik en een jaar na de oorlog mijn broertje. Niet lang daarna is mijn vader verongelukt en bleef mijn moeder achter met vijf kinderen en dat grote erf. Daarop woonden ook de ouders van mijn vader en toen mijn opa stierf, had mijn moeder nog lang te maken met de pesterijen van mijn oma, die haar nooit had gemogen.

Het verdriet

Mijn moeder klaagde nooit, maar ze had het echt wel zwaar te verduren. Ik heb als kind weinig meegekregen van het verdriet dat er was. Maar mijn oudere zus wél. Zij voelde zich verantwoordelijk voor haar broertje en zusje en wilde het voor mijn moeder zo makkelijk mogelijk maken door vooral heel lief en volgzaam te zijn. Ze had wel veel ruzie met de oudere tweeling die het geregeld niet eens was met de opvoeding in huis. Ik sloot me ervoor af. Maar mijn broertje miste misschien daardoor wel heel erg een vader en ook ónze vader: hij was naar hem vernoemd en mijn oma voedde hem met het verdriet om haar geliefde zoon.

Leeftijdverschil

Broers en zussen kunnen nooit hetzelfde verhaal hebben, denk ik. Zeker niet bij een groter leeftijdsverschil. Ik heb op latere leeftijd leren accepteren: het is zoals het is en daar moet je soms simpelweg mee dealen. Lukt je dat, dan helpt dat je zeker door moeilijke periodes heen. En die heb ik genoeg gehad. Ik probeer nu te genieten van de kleine dingen en daar zijn er veel van, als je er oog voor hebt.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-14. Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant