MT42 M42 Persoonlijk Beeld Petra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Astrid Timmer en Carmen Zomers
Beeld Petra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Astrid Timmer en Carmen Zomers

PREMIUM

Jetty (88): ‘De vrijwilligers verrijken mijn leven en houden me kwiek. In mijn hart voel ik me nog hartstikke jeugdig en ik sta graag nog midden in het leven’

Eenzaamheid… Het kan iedereen overkomen. Dan is het fijn als je mensen om je heen hebt die er voor je zijn. Sinds het kringetje van Jetty Schouten (88) kleiner werd, komt Nando Boots (28) als één van de vrijwilligers van Oma’s Soep bij haar langs en is er een bijzondere band ontstaan.

“Ik ben een geboren en getogen Amsterdamse en woon nu nog steeds zelfstandig in het huis waar ik samen met mijn ouders en als enige meisje tussen vier broers ben opgegroeid. Ik heb een fijn, maar ook roerig leven achter de rug. Ik ben getrouwd geweest, gescheiden en na een relatie die niet goed voor me was, heb ik mijn vrijheid moeten heroveren. Alleen wonen voelde als een bevrijding. Ik had altijd veel mensen om me heen, onder wie een paar fijne, platonische vriendschappen met mannen die veel voor me hebben betekend.”

Kleiner kringetje

“Nu ben ik op een leeftijd dat de sociale contacten afnemen. Dat gaat vanzelf als jij en je vrienden ouder worden, minder mobiel zijn of komen te overlijden. Maar ik red mezelf en kan goed zelf lekker rommelen. Ik doe boodschappen en kook mijn eigen potje. Soms heb ik een gemakzuchtige dag met een extra dutje, maar ik vind dat dat mag op mijn leeftijd. Goed voor jezelf zorgen en het leuk maken voor jezelf is belangrijk. Een bloemetje op tafel, schaaltje fruit, muziek en een kaarsje aan. Ik houd erg van lezen, ben leergierig en heb veel interesses. Ik spreek vloeiend Frans en kijk graag naar Franstalige televisiezenders of ik ga gezellig even op een terras om de hoek zitten.”

“Toch is mijn kringetje wel kleiner geworden. Ik heb mijn zoon en zijn gezin en andere kennissen die veel voor me doen. Maar hoe lief zij ook voor me zijn, uiteindelijk moet ieder mens het zelf doen. Gelukkig kan ik goed alleen zijn, maar niemand is gemaakt om te veel in zijn eentje te zitten. Tijdens de lockdown kwam ik de deur niet uit, tot de mondkapjes er waren. Mijn buurvrouw en ik maakten er wat van met onze stoelen bij de voordeur om zo evengoed even met elkaar te kunnen kletsen, maar veel dagen van de week zat ik alleen thuis. Gelukkig bleef mijn maatje van de Regenboog (een organisatie die onder andere projecten initieert om mensen samen te brengen, red.) komen. Dat doet zij nog steeds elke twee weken en ik ben dol op haar. Ze voelt als een dochter die ik nooit heb gehad.”

Meedoen met de jeugd

“De huisarts heeft me aangemeld bij Oma’s Soep. Ik heb veel lof voor dit fantastische initiatief dat is ontstaan vanuit idealisme. Zo leerde ik Nando en de andere vrijwilligers, onder wie ook Sophie die alles regelt, kennen. Stuk voor stuk schatten met een ontzettend goed hart, die zich willen inzetten tegen eenzaamheid door jong en oud te verbinden. Het brengt me reuring en gezelschap. Ik kijk echt uit naar de vrijdagen als de jongeren soep komen brengen. Ze blijven graag voor koffie en een praatje. We maken ook geregeld leuke uitstapjes. Met een dagje Artis is het kind in mij zó gelukkig. Lachen en plezier maken, daar houd ik van. Er is ook een tijdje geweest dat ik minder energie had en het allemaal niet zo lekker ging. Maar toen ik belde om af te zeggen, wilden ze daar niks van weten. ‘We pakken gewoon een rolstoel, oma Jetty.’ Ze halen me ook weleens op voor een leuk evenement om Oma’s Soep en het pas verschenen gelijknamige boek te promoten. Ik sta er zelf ook in. Geweldig toch! Dat maak ik allemaal toch maar mooi mee.”

MT42 M42 Persoonlijk Beeld

“Het is heel fijn als ze komen, maar ik ga niet aan ze hangen. Zij hebben hun eigen leven. Toen ik jonger was deed ik ook vrijwilligerswerk in het verzorgingshuis in de buurt en ik heb acht jaar als vrijwillige hulpverlener en vertrouwenspersoon bij de prostituees gewerkt. Dat er nu mensen belangeloos bij mij komen, maakt de cirkel mooi rond. Ze verrijken mijn leven en houden me kwiek. In mijn hart voel ik me nog hartstikke jeugdig en ik sta graag nog midden in het leven. Door hun verhalen te horen en hoe ze hun plek in de maatschappij vinden, doe ik nog een beetje mee met de jeugd. Ze helpen mij om met vertrouwen en positiviteit naar de wereld te kijken, met alles wat er nu speelt. Zij zijn veel verder dan wij waren. Vroeger was echt niet alles beter, maar wel anders.”

Wederzijds vertrouwen

“Met Nando heb ik een speciale band. Al snel hadden hij en ik heel mooie en diepgaande gesprekken. Als we praten valt die zestig jaar leeftijdsverschil weg. Ik bewonder hem. Hij heeft hard geknokt om hier nu te zijn in zijn leven, daar is hij tegenover mij heel open en eerlijk over. Dat hij mij dat vertrouwen geeft, vind ik heel bijzonder en daardoor krijgt hij mijn vertrouwen net zo makkelijk terug. Ik probeer hem wat kracht en liefde door te geven. Eén advies is steevast hetzelfde: ‘Weet wat je waard bent, jongen, en laat niemand je wat anders wijsmaken.’ Dat gaat niet vanzelf, ik heb het ook moeten leren, maar het is zo belangrijk dat je het goed hebt met jezelf en in jezelf gelooft. Het is geen kunst om te vallen, het is veel sterker om weer op te staan. Het leven is niet maakbaar, maar je hebt wel veel in eigen hand. Misschien wel meer dan we vaak denken. Er gebeuren dingen die leuk en niet leuk zijn. Maar je bent altijd zelf verantwoordelijk voor wat je ermee doet en hoe je ermee omgaat. Ik heb al vroeg geleerd van mijn vader om mijn tijd niet te verkwisten aan negativiteit. Hij zei altijd: ‘We zijn niet voor eeuwig hier, dus steek het leven in je zak.’ Ik heb een blijmoedig karakter, meegekregen bij mijn geboorte en altijd vastgehouden. Net als ieder mens kent mijn hart ook teleurstelling. Ik zal niet zeggen dat alles altijd ergens goed voor is, maar mooi of lelijk, we kunnen wel overal wat van leren.”

“Natuurlijk proberen sombere gedachtes weleens binnen te dringen, maar die stuur ik weg. Dagelijks noem ik mijn vijf zegeningen op: ik heb mijn AOW, er is hier geen oorlog, de supermarkten liggen vol en ik heb geld in mijn portemonnee, ik zit niet in een rolstoel en heb mijn gezond verstand nog. Daarnaast heb ik de wijsheden die ik van mijn ouders heb meegekregen. Ze komen vaak voorbij in mijn dromen en dan hoor ik mijn vaders stem: ‘Maak ervan wat ervan te maken valt, m’n lieve kind.’ Zo probeer ik dan ook te leven. Door een goed voorbeeld te zijn voor mezelf én voor anderen.”

Nando Boots ontmoette Jetty Schouten via Oma’s Soep, waar hij als vrijwilliger werkt. “Ik wil de mensen laten voelen dat ze ertoe doen, dat ik ze zie en hoor.”

Nando: “Ik werk al sinds mijn vijftiende. Het begon als bijbaan, waarna ik opklom tot bedrijfsleider. Ik vond mijn werk leuk en had veel verantwoordelijkheid. Vijf jaar geleden kreeg ik te kampen met mentale problemen. De vrolijke, sociale en hardwerkende jongen die ik altijd was verdween, er kwamen verslavingen bij en ik kreeg steeds minder plezier in het leven. Toen ik mijn baan verloor, wist ik dat ik zo niet verder kon. Een opname in een kliniek volgde en dat was het begin van mijn succesvolle traject naar herstel. Ik vond mezelf en mijn nieuwe weg in het leven.”

Soep en gezelschap

“Ik wilde graag weer wat toevoegen, iets teruggeven aan de maatschappij en zo ook de stap naar betaald werk verkleinen. Via een vacaturebank voor vrijwilligers las ik over Oma’s Soep. Ik was al vrijwilliger bij de Voedselbank, de Jellinek kliniek en Vluchtelingenwerk, maar ouderen soep en gezelschap brengen sprak me enorm aan. Mijn open sollicitatiebrief zat vol met spelfouten, maar kwam recht uit mijn hart. Ik kreeg snel een hartverwarmende reactie terug en mocht laagdrempelig instromen. Niet veel later had ik mijn eerste werkdag. Vrijdag is bezorgdag, dan halen de vrijwilligers de soep op bij de loods. Ik weet nog goed hoe nerveus ik was en met een fiets volgeladen met soep ging ik op pad. Eenmaal bij de ouderen aan de deur vielen alle zenuwen weg. Het ging allemaal zo vanzelf. Bij sommigen mocht ik meteen binnenkomen voor een praatje. Ik gaf me op om ook bij de kookmiddagen te helpen. Het voelde alsof ik bij een grote, bijzondere familie binnenstapte en zo werd ik ook onthaald.”

Openstaan voor anderen

“Eenzaamheid gaat niet alleen over gezelschap. Het is een gevoel dat aan de binnenkant zit. In die zin zijn de bezoekjes die ik breng geen kant-en-klare oplossing. Maar wat ik wél kan doen, is de mensen laten voelen dat ze ertoe doen, dat ik ze zie en hoor. Persoonlijke aandacht is alles. Dat vergeten we weleens. Het gaat om verbinding, met jezelf en met anderen.”

“Het gevoel van eenzaamheid is niet leeftijdsgebonden, ik ken het ook. Naar de buitenwereld leek het of ik het allemaal goed voor elkaar had. Ik had mijn familie en vrienden, een baan en een huis. Op papier was er weinig aan de hand. Maar vanbinnen was ik heel eenzaam. Het ging niet goed met me, maar ik kon daar niet over praten. Er waren zo veel problemen ontstaan waar ik niet uitkwam. Ik isoleerde mezelf, had te veel schaamte. En zo draaide ik vast in een neerwaartse spiraal. Gelukkig ben ik daar uitgekomen, heel sterk zelfs.”

“Ik doe het vrijwilligerswerk met ontzettend veel plezier. Die interactie is zo leuk. Voor sommige ouderen ben ik het enige bezoek in de week. Ik weet van bijna iedereen hun interesses en ritme, dus daar haak ik op in en dan zie ik ze opbloeien. Maar ze geven mij net zo veel terug. Het zijn allemaal mensen met veel levenservaring. Iemand als lieve Jetty oordeelt nooit. Ze kan goed luisteren en ik bewonder haar tolerantie. Vroeger was ik altijd vrij hard, ook naar mezelf. Eigenlijk stond mijn hele leven in het teken van presteren en ik was erg op mezelf gericht. Jetty heeft me geleerd om liefdevoller naar mezelf te kijken en open te staan voor anderen. Ik heb nu veel meer compassie en verdraagzaamheid. Haar levenslessen zal ik nooit vergeten. Vaak zegt ze dat ze net zo veel van mij leert. Dat vind ik echt een compliment. Mooi is ook dat het verschil in leeftijd helemaal wegvalt, ook in humor en snelheid van grapjes. Het is heel gelijkwaardig.”

Grote glimlach

“Om met vrijwilligerswerk te beginnen, heb ik mezelf moeten overwinnen, maar ik zou het voor geen goud willen missen. Ik kan iets betekenen voor anderen en krijg net zo veel liefde en acceptatie terug. Het is elke keer weer een feestje om langs de ouderen te gaan. Ik doe met een grote glimlach mijn rondje en fiets met dezelfde glimlach weer terug naar huis.”

“Ik begrijp nu wat men bedoelt met dat het in de kleine dingen zit. Dat heb ik echt moeten leren, maar het leven wordt er mooier van. Voor de persoonlijke boost die het mij heeft gegeven ben ik heel dankbaar. Ik weet nu ook dat ik niet meer pas in de commerciële wereld. Binnenkort begin ik aan een maatschappelijke hbo-opleiding. Dat is wat me echt ligt en dit is wie ik ben.”

Caroline van MourikPetra Hoogerbrug. Styling: Karin van der Knoop. Visagie: Astrid Timmer en Carmen Zomers

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden