Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Jeanine lag door corona aan de beademing: ‘De doodsangst van toen speelt me nog parten’

jeanine-lag-door-corona-aan-de-beademing-de-doodsangst-van-toen-speelt-me-nog-parten.jpg

Jeannine Wienhoven (53) is getrouwd, heeft drie zonen en is ambulanceverpleegkundige en praktijkopleider. Ze werd in december aan de beademing gelegd op de ic-ziekenhuisafdeling waar ze voorheen werkte als ic-verpleegkundige, omdat ze ernstig ziek werd door corona.

Een heftige periode die haar nog altijd achtervolgt.

Ic-afdeling

“Mijn man en ik raakten beiden besmet met het coronavirus. Hij kreeg milde griepverschijnselen, maar mijn gezondheid holde achteruit. Terwijl mijn man in thuisquarantaine moest, werd ik half december met spoed per ambulance naar de ic-afdeling van het ziekenhuis gereden. Ik werd vervoerd door ambulancecollega’s en binnengehaald door oud-collega’s van de ic. Ik zag de schrik op hun gezichten toen ik de afdeling werd opgereden. Eén van hen, zo zwaar getroffen.”

Beademing

“Mijn lichaam was in staat van uitputting en niet meer in staat zelfstandig genoeg zuurstof binnen te krijgen. Ik zag de getallen op de monitor naast mijn bed verslechteren, waarmee de stap om aan de beademing te worden gelegd steeds dichterbij kwam. Die gevreesde beademing, de journaalbeelden van mensen die op hun buik worden gelegd had ik haarscherp op mijn netvlies.”

Doodsangst

“Ik kende het grillige verloop van corona maar al te goed. Mijn lijf liet me geen keuze, maar ik weigerde mee te werken. Ik voelde echte doodsangst, alsof ik nooit meer wakker zou worden. Mijn man moest eraan te pas komen, van top tot teen gehuld in beschermend pak, om me rustig te krijgen. ‘Het moet nu, Jeanine,’ zei hij, ‘nu de artsen het nog redelijk gecontroleerd kunnen doen voordat het helemaal misgaat.”

Lees ook: Debby (53) vond haar biologische vader: ‘Ik stond te springen van blijdschap’

Verward

“Daarop namen we afscheid en brachten de artsen me in slaap. De herinnering aan dat moment ben ik kwijt. Het eerste wat ik weer weet, is dat ik de beademingsbuis voelde toen ik mijn ogen opende. Dat bleek zes dagen later. Ik was totaal verward. Ik kon mijn armen en benen niet bewegen en het duurde dagen voordat ik überhaupt begreep wat er tegen me werd gezegd. Maanden later speelt de doodsangst van toen me nog steeds parten. Ik heb paniek-aanvallen als ik terugdenk aan het afscheid nemen van mijn man en via de telefoon, van mijn kinderen.”

Revalideren

“Met een fysiotherapeut leerde ik opnieuw lopen en traplopen en ik werd erg goed verzorgd door de artsen en verpleegkundigen. Lichamelijk zit ik pas op 25 procent van de oude Jeanine. Zoals zo veel ex-corona patiënten heb ik nare hartkloppingen, vaak een benauwd gevoel, pijnlijke spieren en oorsuizen. Ik doe mee aan groot landelijk onderzoek naar de restverschijnselen van corona.”

“Artsen spreken over zes maanden tot een jaar revalideren tot ‘normaal’, daar houd ik me aan vast. Op een goede dag kan ik een stukje rijden met mijn elektrische fiets of een maaltijd koken. Een dag zonder pijnstillers ken ik nog niet. Bezoek vind ik fijn, daar fleur ik van op, maar na een halfuur ben ik helemaal kapot.”

Schuldgevoel

“Waarschijnlijk liepen mijn man en ik de besmetting op via onze zoon. Hij voelt zich enorm schuldig, hoe vaak ik hem ook vertel dat het zijn schuld niet is. In deze slechte tijd voel ik me gedragen door de liefde van familie, collega’s en vrienden. De kaarten, bloemen, whatsappberichten, de afgesproken tijdstippen waarop ze allemaal een kaarsje voor me brandden. Lichtpunten van liefde. Daar denk ik aan als ik de heftige maanden in gedachten weer afspeel.”

Tekst | Nicole Gabriëls
Beeld | Ester Gebuis

Dit artikel verscheen in Margriet 2021-24. Je kunt deze editie nabestellen via lossebladen.nl.

Ook interessant