Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Jandino: ‘Het lef dat ik in mijn werk laat zien, ontbreekt in mijn dagelijks leven’

jandino.jpg

We kennen Jandino Asporaat (36) als een beweeglijke druktemaker. Zijn serieuze kant kennen maar weinigen. Maar in dit gesprek over de zeven deugden zien we vooral de ‘Dino’ achter de entertainer.

Rechtvaardigheid
“Dat ik zonder vader ben opgegroeid, heb ik altijd onrechtvaardig gevonden. Hij verliet mijn broer, zusje en mij toen we nog heel klein waren en dat heb ik hem lang verweten, tot ik bedacht dat ik geen slachtoffer meer wilde zijn van de situatie. Ik zie het nu zo: ik was een leuk kind en ben een succesvolle man geworden, dus hij heeft iets gemist. Lang dacht ik dat ik geen vader nodig had, maar toch keek ik altijd met een beetje jaloezie naar de vader van mijn vrouw Shirley, die ik al sinds mijn dertiende ken. Zelfs als hij haar verbood om naar buiten te gaan, vond ik dat ergens wel tof. Zij had tenminste een vader die boos op haar kon zijn. Tot mijn elfde woonden we op Curaçao bij mijn tante in een huisje dat we hier een krot zouden noemen. Er was grote armoede. Mijn moeder had drie baantjes om ons te onderhouden en 
nog was er te weinig geld. Maar ook al sliepen we op matjes op de grond, ik was me er niet echt van bewust dat wij arm waren. Ik voelde me rijk met alles wat we wél hadden: een grote tuin bijvoorbeeld, waar we tijdens de warme regens in onze onderbroeken in de modder speelden. En soms kampeerden we op het strand en vingen we visjes om te barbecueën. Pas toen we in Nederland gingen wonen, begon me op te vallen wat we allemaal níét hadden. We gingen nooit op vakantie, ik had goedkope 
kleren en mijn kapotte bril was met plakband gemaakt. Ik vond dat weleens oneerlijk. Al mijn klasgenoten hadden Liga’s, Sultana’s en pakjes Wicky of Taksi mee naar school, wij niet. Jaren later, toen ik mijn eigen geld verdiende, kocht ik vaak Wicky en Taksi, tot ik me realiseerde dat ik het helemaal niet meer zo graag dronk. Ik bleef het kopen, omdat ik het eindelijk kon betalen. Mijn moeder maakte schoon en werkte als peuterleidster, maar de laatste week 
van de maand was het geld altijd op en hadden we nauwelijks te eten. Er waren
 ondertussen nog drie kinderen bij gekomen uit een nieuwe relatie van mijn moeder. Een Nederlandse vrouw, tante Annie, kookte bakken nasi met mosselen voor ons. En als er op school groente uit de schooltuin werd uitgedeeld, ruilde ik flippo’s tegen wortels en aardappels van andere kinderen. De maaltijden die mijn moeder daarvan kookte, waren voor mij de beste ever. Als ik nu terugkijk, ben ik dankbaar dat ik niet alles heb gehad. Het heeft mij gevormd. Al verdien ik nu goed, ik ben nog steeds 
die gast uit dat krot op Curaçao. Dat herinnert mij eraan dat mijn rijkdom niet in geld en spullen zit, maar in mijn gezin, familie en vrienden.”

Wijsheid
“Ik zou mezelf niet betitelen als wijs, maar wel als leergierig. Ik leer van elke situatie. Als dat je instelling is, kun je nooit echt falen. Als iets niet goed gaat, denk ik: weer wat geleerd. Pas als je daarna nog een keer dezelfde fout maakt, ben je dom bezig. Ik deel mijn 
levenservaring graag met mensen die het moeilijk hebben. Ik voer gesprekken op middelbare scholen met leerlingen op de rand van de samenleving en bezoek tbs-klinieken en jeugdgevangenissen. Daar vertel ik dat er altijd een kans is 
om iets van je leven te maken. Als kind geloofde ik al sterk in mijn eigen kunnen. Ik zei altijd: ‘Ik ben bijzonder’. Ik moet even goed nadenken hoe ik dit 
formuleer, want voor je het weet denken mensen dat ik arrogant ben (stilte). Het gaat er eigenlijk om dat ik ervan overtuigd ben dat élk mens bijzonder is, dus dat geldt ook voor mij. Een belangrijke les, want hoe kunnen andere mensen jou als waardevol ervaren als je jouw eigen waarde niet kent?”

‘Ook al sliepen we op matjes op de grond, ik was me er niet echt van bewust dat wij arm waren’

Matigheid
“Omdat ik veel van mijn lichaam vraag, probeer ik gezond te leven, naar de sportschool te gaan en met mate te 
genieten van lekker eten. Ik ben net weer begonnen aan een dieet, want ik ben nog steeds op zoek naar dat sixpack dat ergens in mijn buik verstopt zit (lacht). Roken en drugs heb ik nooit 
gedaan, ik ben bang dat ik het lekker 
ga vinden. Ik drink ook geen alcohol, omdat mijn vader veel dronk. Verder dan een paar slokjes champagne met oud en nieuw ben ik nooit gekomen. Ik wil de controle over mezelf niet verliezen. Dat zit heel erg in mijn karakter: alles moet gaan zoals ik het heb bedacht. Ik zie mezelf graag als een vrije geest, maar als ik eerlijk ben, voel ik me vooral vrij omdat ik al twintig scenario’s in mijn hoofd heb over hoe iets kan gaan. Ik denk alles uit en binnen die kaders heb ik mijn bewegingsruimte. Ik benijd mensen die spontaan kunnen doen wat ze willen. Ik wil bijvoorbeeld graag meer reizen, maar durf dat eigenlijk niet. Mijn broertje is naar Zuid-Afrika gegaan, naar Cuba en Australië… Ik kijk daar vol bewondering naar: hoe doet hij dat? Wat doet hij daar allemaal? In mijn eentje naar New York, dat zou ik willen, maar als ik erover nadenk, voel ik paniek. Kan ik wel zonder mijn gezin? Waar moet ik dan slapen? Met wie moet ik praten? 
Het lef dat ik in mijn werk laat zien, 
ontbreekt in mijn dagelijks leven.”

Moed
“Ik weet nog goed hoe een paar klas
genoten van de middelbare school een vrouw in bus 75 aan het pesten waren. Ik vond dat heel erg, maar had niet de moed om voor haar op te komen. Daar voelde ik me zó schuldig over dat ik heb uitgezocht waar ze woonde – ik zag haar vaker, dus dat was te doen. Ik heb een bos bloemen gekocht en ben bij haar langsgegaan. Ze vond het lief, maar had geen last gehad van de pesterijen! (lacht) In mijn werk heb ik vooral moed nodig gehad voor mijn eerste serieuze stappen als comedian in 2005. Ik werkte als schilder in de bouw, maar besloot dat ik theater wilde maken. Een oude regisseur zei tegen mij dat hij het cabaretfestival Cameretten wel iets voor me vond. Ik beloofde me in te schrijven, maar durfde niet. Hij kwam daarachter en nam het inschrijfformulier voor me mee. Ik kon er niet onderuit! Op de dag van het 
optreden had ik wat grappen in mijn hand geschreven, als geheugensteuntje, maar vlak voor ik op moest, bedacht ik dat ik daar toch niet naar kon kijken. Een andere jongen zag me de tekst uit mijn hand wrijven en zei heel nerveus: ‘Ben jij ook zo zenuwachtig?’ Wacht eens even, dacht ik, ik ben toch niet zo onzeker als deze jongen? Ik ga toch 
alleen maar wat grappen vertellen? Dat gaf me de moed om zelfverzekerd aan mijn optreden te beginnen. Uiteindelijk won ik de persoonlijkheidsprijs.”

Tekst | Bas Maliepaard
Fotografie | Ester Gebuis
Visagie en styling | Nicolette Brøndsted

Dit is een gedeelte uit het interview met Jandino Asporaat. Het volledige interview (met de overige drie deugden) lees je in Margriet 13-2017. Dit nummer nabestellen? Dat kan via Tijdschrift365.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Lees ook:

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant