Jan Dulles: 'Op de achtergrond speelt het verlies van Donna' Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Jan Dulles: ‘Op de achtergrond speelt altijd het grote verlies van Donna’

Jan Dulles beleefde een intens donker jaar, door het overlijden van zijn drie maanden oude dochtertje Donna. “De wereld draait door en dat is een bikkelhard gegeven. Want op de achtergrond speelt altijd ons grote verlies.”

“Erg genoeg ben ik ‘een van de gezichten van 2021’, ik had het graag anders gezien.”

Groot verlies

Jan: “‘Naar omstandigheden goed’, zeg ik al maanden als mensen vragen hoe het met me gaat. De dingen gaan hun gangetje. Caroline is op het moment van dit interview hoogzwanger. Sterker nog, als alles goed gaat, bevalt ze eind november. Dat is een opsteker, we leven naar de komst van het kleintje toe. Maar op de achtergrond speelt altijd het grote verlies van Donna. Ons dochtertje is in mijn armen overleden toen ze drie maanden oud was. Haar dood kwam compleet onverwacht, de oorzaak bleek een scheurtje in haar middenrif te zijn geweest. We hebben er nooit van geweten, van het ene op het andere moment is het misgegaan. Het is vreselijk, echt vreselijk. Een trauma dat nooit meer weggaat.

Oneindig dankbaar

Hoe rouw je om zo’n onmenselijk groot verlies? Onze familie en vrienden hebben daar die eerste zware maanden een grote rol in gespeeld. Carolines vriendinnen, die al sinds de lagere school een hechte groep vormen, waren er als we ze nodig hadden. Ondanks het feit dat zij zelf ook gezinnen hebben. We hoefden maar een berichtje te sturen en binnen vijf minuten stonden ze op de stoep. Met warm eten of om gewoon te praten. Zelf kropen we het liefst in een hoek om daar nooit meer uit te komen. Zij voorkwamen dat en daar zijn we ze oneindig dankbaar voor.

Moedeloos

Donna’s afscheidsdienst kwam. Tears in heaven van Eric Clapton mocht niet ontbreken. Onze band speelde het live bij het altaar van de kerk. Gevolgd door Zo stil van BLØF. Muziek is volgens mij de enige straffeloze verslaving die er is. Mijn leven lang helpt muziek mij al overal doorheen. Maar toen het net was gebeurd, was ik de maanden januari en februari zo moedeloos dat zelfs muziek niks meer voor me kon betekenen. Al schreven we het lied Vreemde leegte wel daags na de begrafenis, toen collega Jaap Kwakman met het idee kwam om een dagje in de studio te zitten voor wat afleiding. Er kwam een prachtig liedje uit met een tekst die ik eigenlijk niet eens wilde schrijven, want het ging over dat vreselijke gevoel waar ik middenin zat. Maar ik kon aan niks anders denken.

Dit lied dat eigenlijk nooit geschreven had moeten worden werd nog een hitje op de radio ook, weer dat dubbele gevoel. Toen het voorjaar aanbrak en Caroline opnieuw zwanger raakte, begon het vuurtje weer te branden. Toen pas wilde ik weer echt liedjes schrijven en optreden. De eerste keren dat we Vreemde leegte live speelden, tijdens een paar akoestische shows in het theater afgelopen zomer, merkte ik hoeveel moeite ik ermee had. De komende shows gaat Donna’s lied daarom niet worden gespeeld.

Therapie

De wereld draait door. Dat is een feit en het voelt bikkelhard. Dat wat er is gebeurd op die ene dag en weken die erop volgden, het staat allemaal nog helder op mijn netvlies en op de raarste momenten beleef ik het opnieuw. Dan moet je nog blij zijn dat je daar ’s nachts geen last van hebt. Caroline heeft dat wel gehad; ze droomde over het gebeurde.

Sinds we in therapie zijn, komen de dromen minder vaak. Ik heb me zo ontzettend zorgen gemaakt om Caroline. Ze was nog maar dertig toen Donna overleed en ik was bang dat ze er nooit overheen zou komen. Het gaat met ups en downs, weet ik nu. We spreken uit hoe we ons voelen, zijn emotioneler geworden. De dingen zijn niet meer vanzelfsprekend. Over de eindigheid van het leven en over onze gezondheid dachten we eigenlijk nooit na. Maar heeft onze zoon James nu een verkoudheidsvirusje dan zitten we daar veel erger over in.

‘Onze zoon James sleept ons erdoorheen’

De aanwezigheid van James sleept ons erdoorheen. Met zijn drie jaar oud is hij net niet oud genoeg om te beseffen wat er is gebeurd. James is altijd zijn vrolijke, lieve, wijze zelf gebleven. Ondanks het verdriet dat we hadden, bleven we van hem genieten en om hem lachen. ’s Ochtends moesten we voor hem opstaan en een soort van toneelspelen alsof het goed ging. Dat toneelspel hield ons staande, zou je kunnen zeggen. Het verdriet kwam weer als James ’s avonds in bed lag. We lieten het gewoon komen, de tranen moesten kunnen blijven stromen.

Eng en mooi tegelijk

De zwangerschap heeft Caroline goed gedaan. Toen we het nieuws in maart kregen, en later bleek dat Caroline opnieuw zwanger was van een meisje, voelde dat eng en mooi tegelijk. We hebben al vele echo’s laten maken, bij dezelfde huisarts die bij het overlijden van Donna was en haar heeft geprobeerd te reanimeren. We worden heel erg gecontroleerd, ook door een arts in het ziekenhuis. En gelukkig is Caroline ook weer bezig met de inrichting van de nieuwe kamer, met het kopen van nieuwe kleertjes. Gewoon dingen die elke aanstaande moeder zou doen.

‘Een lach die me deed wankelen op mijn benen’

Door het hele huis staan foto’s van Donna. Ze had een lach die me deed wankelen op mijn benen, zo verlegen werd ik ervan. Donna was een enorm knap meisje dat al heel snel wijs en aandachtig uit haar ogen keek. Als ze even bij mijn schoonouders was en ik aan de andere kant van dat huis de kamer in kwam lopen, volgden haar ogen mij en kreeg ik die gulle lach. Fantastisch. Ik geloof dat de ziel van een overleden persoon onder ons blijft in de energie om ons heen. Daar is zij nu ook onderdeel van. Een hoopvol en troostend gegeven.

Lees ook:
Kajsa Ollongren: ‘De pleuris was al uitgebroken’

Zware en verdrietige kerst

Van kerst ben ik altijd een enorme liefhebber geweest. Ik vind het de mooiste periode van het jaar, heel sfeervol. Maar nu zie ik ertegen op. Omdat ik bang ben dat het, met de herinnering aan Donna, heel zwaar gaat worden. De weken ervoor zullen we met de 3JS kerst vieren middels een Acoustic Christmas-tour en vanaf februari gaan we ook op tour met zeker vijftig shows door het land. Maar eerst die kerst. Ik hoop dat het naast zwaar en verdrietig ook mooi zal zijn. Thuis bij Caroline en James en ˗ we kijken er zo naar uit ˗ een lief, klein, schattig baby’tje op schoot.”

Op 25 november zijn Jan en Caroline ouders geworden van dochter Lina.
Met de 3JS speelt Jan vanaf februari door het hele land het U2-eerbetoon, The Joshua Tree.

Tekst | Nicole Gabriëls
Beeld | Petra Hoogerbrug

RedactieGetty Images
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden