Persoonlijk

Jacqueline (48) is eenzaam: ‘Ik doe alles om niet geïsoleerd te raken’

jacqueline-is-eenzaam-ik-doe-alles-om-niet-geisoleerd-te-raken.jpg

De ernstige gehoorproblemen van Jacqueline Maschino (48) maken dat ze zich eenzaam voelt en enorm worstelt met de communicatie tijdens corona.

“Ik ben gescheiden en single. Hoe graag ik ook kinderen had willen krijgen, het lukte niet. Mijn familie woont ver weg en is eigenlijk nooit echt emotioneel beschikbaar voor me. Vriendinnen wonen verspreid over Nederland. In feite sta ik er alleen voor. Dat is niet leuk, maar eenzaam alleen zijn is een gradatie erger. Mijn ernstige gehoorproblemen maken het er niet makkelijker op. Ik ben bijna doof en hoor alleen nog klinkers. De rest moet ik invullen met informatie die ik probeer te halen uit wat ik zie, door de context te interpreteren en door spraak afzien.”

Eenzaam

“Ik werk als contentmanager bij een grote verzekeraar. Toen corona zich aandiende, werden we naar huis gestuurd om digitaal te werken. Thuiswerken is veel eenzamer dan op kantoor en door mijn gehoorbeperking heel ingewikkeld. Vergaderingen met meer dan tien mensen zijn online echt heel moeilijk te volgen. Daarbij is horen hersenwerk. Een uur videogesprek kost mij meer dan drie uur energie, ik los eigenlijk continu rebussen op. Hoe meer mondkapjes en plastic schermen hun intrede deden in winkels en in het straatbeeld, hoe moeilijker communiceren voor mij werd.”

“Maar ik bleef er zeker niet zielig door thuis zitten. Het kost alleen zo veel inspanning. Een bezoek aan de dierenarts met mijn zieke hond brengt me een assistent achter plastic scherm, de reflectie van plexiglas en een arts met kap en mondkapje op. Ik ben mondig genoeg, daar niet van. Ik reageer scherp als me het onmogelijke wordt gevraagd. Maar het is voor anderen moeilijk te begrijpen hoe dit voelt. Ik worstel enorm om deze periode door te komen.”

Contact onderhouden

“Ook mijn privéleven is door corona digitaal gegaan en dus moet ik mijn energie verdelen. Er is begrip vanuit mijn werkgever. Soms mag ik keuzes maken die ten koste gaan van mijn werkuren, want een werkdag kost me drie keer zo veel energie als voorheen. Ik zet alle zeilen bij om niet geïsoleerd te raken. Zo onderhoud ik heel bewust contact door te videobellen met vriendinnen. Ik ga ook winkelen, en ontmoet mensen ook één-op-één om leuke dingen te doen nu dat weer kan. Ook ben ik blij met de vrijzinnige kerk waarbij ik ben aangesloten. Elke maand is er een kringgesprek met filosofische onderwerpen. Dat is heerlijk. Ik zie er even andere mensen en word geestelijk gevoed. Het laatste wat ik wil, is vervallen in een egocentrisch leven waarin alles om mij draait.”

Lees ook: ‘Ik leef als een bejaarde omdat corona nog elke dag mijn leven beheerst’

Begrip

“Door het hier open over te hebben, hoop ik op meer begrip. Dat mensen meer oog hebben voor eenzaamheid. Niet iedereen heeft een grote familie of kinderen, een systeem waarop je kunt terugvallen. Onze maatschappij lijkt daar wel op ingericht. Er kan mij iets gebeuren en mensen kunnen dat weken niet doorhebben. Zo kan ik wel honderd enge scenario’s bedenken, maar daar pas ik voor. Ik blijf waakzaam en gelukkig heb ik geen talent voor depressiviteit.”

Tekst | Anne Broekman en Nicole Gabriëls
Beeld | Linelle Deunk, iStock

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020!
Help jij ons winnen? Stem dan snel!

Dit artikel is verschenen in Margriet 42– 2020Dit nummer ligt nu in de winkel! Haal het nummer snel in huis of bestel ‘m online zonder verzendkosten.

Ook interessant