Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Isa Hoes en Medina Schuurman: ‘We vergeten vaak dat we vijftigers zijn’

isa-hoes-en-medina-schuurman-we-vergeten-vaak-dat-we-vijftigers-zijn.jpg

Ja, er is lichamelijk verval en seks is soms een dingetje. Toch willen Isa Hoes en Medina Schuurman benadrukken dat ouder worden ook léúk is.

Voordat het virus de wereld ontregelde, was het idee om Medina Schuurman (50) en Isa Hoes (53) uit te nodigen voor een prettige lunch met een glas wijn erbij – misschien wel twee. Een middagje praten over I’M, het concept waarmee de twee vriendinnen sinds een paar jaar vrouwen willen informeren en inspireren. Via isamedina.com, middels lezingen, maar ook met een nieuw boek – de opvolger van het I’M lijfboek en Te lijf: de kunst van het mooi ouder worden. Want hoewel Isa en Medina vooral bekend werden vanwege hun acteerkunsten (ze speelden allebei onder andere in Rozengeur & wodka lime, GTST en Celblok H) zijn ze inmiddels ook uitgegroeid tot verkenners in de zoektocht naar een bewuste, relaxte en realistische levensstijl voor vrouwen. Maar toen was er dus ineens dat virus. Waardoor het boek moest worden uitgesteld en de lunch-met-wijn noodgedwongen een conference call werd.

Daar gaat onze lunch…

Isa: “Stom vind ik het, dat corona.”

Medina: “Ja, ik ook. Niks aan.”

Isa: “Je komt erachter dat je van het contact bent, en dat gaat niet. Het is armoedig. Ik ben heel blij dat mijn dochter Vlinder nog thuis woont. Die kan ik de hele dag knuffelen. Als ik alleen was geweest, was ik tegen de muur op gevlogen.”

Medina: “Ik ben aan het begin van de crisis met mijn zoon ingetrokken bij mijn partner en zijn zoontje. Ik werk nu dus thuis, geef mijn zoon van negen les, doe boodschappen, we zijn druk bezig met I’M en ik heb ook nog eens veel minder tijd voor mezelf dan voorheen. Eerder kon ik nog weleens een dagje voor mezelf nemen, nu niet meer. Zeker nu ik ouder word en net als Isa in de overgang zit, heb ik daar superveel behoefte aan. Ik ben eerlijk gezegd een beetje aan het eind van mijn Latijn.”

Isa: “Ook omdat je nu 24/7 moeder bent.”

Medina: “Ja, mijn ex en ik hadden co-ouderschap, maar hebben ervoor gekozen om onze zoon in deze quarantainetijd bij mij te laten wonen. Voorheen had ik toch een paar dagen per week geen kind. Die vorm paste mij heel goed.”

Heb je spijt van de beslissing om juist nu te gaan samenwonen?

Medina: “Haha, een gewetensvraag. Ik hoop dat mijn zoon straks, als de regels wat losser worden, toch ook weer gedeeltelijk bij zijn vader kan logeren.”

Is deze periode doordat jullie in de overgang zitten nog zwaarder?

Isa: “Het is dubbel. Ik denk dat veel vrouwen die hetzelfde doormaken nu juist tijd hebben om goed na te denken over waar ze nu staan, wat ze precies willen. Maar het kan tegelijkertijd heel pittig zijn om met je opvliegers continu in een huis te zitten met je man en kinderen.”

Jullie nieuwe boek is dus harder nodig dan ooit.

Medina: “Isa en ik zijn zo’n beetje door de overgang heen en komen erachter dat we nu ineens middelbare vrouwen zijn. Nu is de vraag: wat gaan we doen? Wij zijn de eerste generatie vrouwen die daar letterlijk over na moet denken. Voorheen was je op je 65ste met pensioen, werd je oma of ging je reizen. Wij gaan een heel ander leven tegemoet. Daar willen we het in ons boek over hebben, hoe je die fase in gaat.

Het eerste boek ging over de overgang, die ons min of meer overviel, en die we vervolgens wilden uitzoeken. Daar hadden meer vrouwen behoefte aan, zoals vrouwen in deze volgende fase ook behoefte aan duiding zullen hebben. Wij zijn niet de enigen die daarmee worstelen. En toen kwam die crisis. Dus niet alleen wij, maar ook de wereld is veranderd – misschien wel permanent. Dus zijn we aan het herschrijven. Om vrouwen te inspireren, ook nu we in deze nieuwe tijd leven.”

Is er überhaupt iets leuk aan ouder worden?

Isa: “Je bent minder onzeker. Alle kennis die je hebt opgedaan in dit leven neem je mee, wat betekent dat je echt iets te melden hebt. We gaven een tijdje terug een lezing aan een groep jonge vrouwen en die hingen aan onze lippen: zo leuk om te zien.”

Medina: “Ik voel me nu alleen wel echt oud, haha. Toen ik veertig was had ik dat helemaal niet: de wereld lag nog open. Het gebeurde rond mijn 46ste, toen de overgang begon en mijn lichaam en energie veranderden. Ik voelde dat ik een ander mens aan het worden was, dat ik me ontwikkelde naar een oudere vrouw.”

Isa: “Dertig en zelfs veertig worden, daar had ik geen last van. Vijftig is toch anders. Het is een bizar gevoel: o, ik kan écht niet meer terug.”

Medina: “Tegelijkertijd zitten Isa en ik zo vol energie dat we vaak vergeten dat we vijftigers zijn. Ik kan ’s ochtends in de spiegel kijken en denken dat dit hoofd echt niet meer kan, maar dan komen Isa en ik later die dag op een heel leuk idee en zijn we alles weer vergeten. Het wisselt per dag. Die ouderdom is ook vooral fysiek, want ik voel me nog steeds jong. Ik vond het altijd verschrikkelijk als mijn moeder dat over zichzelf zei, maar ik voel het nu ook zo. Ondanks dat ik in de spiegel zie dat ik ouder ben.”

Isa: “Toen mijn moeder in de vijftig was, vond ik haar best wel een beetje ouwelijk. Wij zijn een andere generatie, een ander soort vrouwen. Dat is verwarrend. We zijn fitter, willen jong blijven, maar ik zie ook in de spiegel dat ik zo’n oud nekje krijg. Dan denk ik: dat nekje past helemaal niet bij me! Gelukkig kun je daar tegenwoordig van alles aan doen, dus zodra die quarantaine voorbij is, vlieg ik naar de schoonheidsspecialist. Want ik vind het prima, dat ouder worden, maar soms schrik ik een beetje van het lichamelijke verval.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Is plastische chirurgie een optie voor jullie?

Isa: “Het liefst doe ik het op een natuurlijk manier, met massages en dergelijke, maar ik heb wel ooit mijn ogen laten liften. Daar had ik echt last van, hoofdpijn enzo. Daar ben ik nog steeds heel blij mee, maar ik vond het doodeng. En ik ben ooit naar een plastisch chirurg gegaan toen mijn borsten kleiner werden. Die kon dat gewoon verhelpen, maar ik ben nooit meer teruggegaan. Dat snijden in mijn lichaam en er iets in stoppen vind ik eng. Maar ik veroordeel niemand die het wel doet. En ik had het waarschijnlijk prachtig gevonden.”

Medina: “Nou, ik zet direct het mes erin na de coronacrisis, haha. Koppie eraf, nieuwe erop. Eerlijk gezegd is het voor mij een schrikbeeld, vrouwen die alles hebben laten straktrekken, maar nog steeds oud zijn. Dat klopt niet en dat vind ik ietwat vervreemdend. Ik vind net als Isa dat iedereen mag doen wat-ie wil, maar ik vind het zelf mooier als vrouwen zichzelf leren accepteren. Voor ons eerste boek spraken we meerdere vrouwen, onder wie Hedy d’Ancona, en die zei dat ze juist trots op haar rimpels was, dat elke rimpel een eigen verhaal heeft. Dat raakte ons allebei. Maar ook ik heb last van dat nekje, dus ik weet het nog niet… Ik moet eerlijk zeggen dat ik weleens stiekem google: o, wat ga ik laten doen als ik straks groot ben?”

Jullie staan met I’M voor het doorbreken van taboes. Welk taboe staat als volgende op het lijstje?

Medina: “Seks. Dat is een ding, seks na je vijftigste. Wij dachten vroeger ook dat ouderen geen seks meer hadden. Dat klopt natuurlijk niet.”

Isa: “Dacht jij dat echt?”

Medina: “Ja, zeker mijn ouders en opa’s en oma’s niet. Het is sowieso een moeilijk onderwerp voor vrouwen die in de overgang zijn geweest. Die denken daarna: doei, tot hier en niet verder. En vrouwen kennen hun eigen lichaam vaak slecht, durven niet voor hun eigen genot te gaan, stellen zich dienstbaar op voor de man. De vrouwelijke seksualiteit na de vijftig is volgens mij nog echt een onontgonnen gebied.”

Hoe gaan jullie dat ontginnen?

Medina: “Door voorlichting te geven.”

Isa: “Wij lopen tegen dit soort dingen aan, praten daar met elkaar over en waarom zou je dat dan voor je zelf houden? Wij willen die verhalen delen, want het idee dat veel vrouwen hun eigen lichaam zo slecht kennen, maakt ons verdrietig.”

Isa Hoes en Medina Schuurman

Jullie zijn altijd erg open over dit soort onderwerpen. Hebben jullie daar weleens spijt van gehad?

Medina: “Nee. We zeggen het met het schaamrood op de wangen, maar zien wel dat het effect heeft op andere vrouwen: wat goed dat jullie daarover durven praten, ik heb dat ook. Als je je met vrouwenzaken bezighoudt, is het raar om te doen alsof jij perfect bent. We lijken allemaal op elkaar, maken vaak dezelfde dingen mee. De schaamte voorbij, dat is soms nodig om jezelf te leren accepteren.”

Hoe denken jullie geliefden daarover?

Medina: “Ik heb het gevraagd aan mijn partner, hoe hij het vond als ik zo veel zou delen. Als ik dacht dat ik daar andere vrouwen mee hielp, vond hij het goed. Ik heb dan ook echt een leuke man.”

Isa: “En ik heb er geen, dus ik kan alles nog delen, haha.”

En jullie kinderen?

Isa: “Ik ben altijd open geweest naar Vlinder en Merlijn, ik deel veel. Ik heb ze sowieso meegegeven dat het belangrijk is om jezelf goed te leren kennen. Wat zijn je kwaliteiten, wat je valkuilen?
Ik zie aan allebei dat ze daar profijt van hebben.”

Medina: “Ik heb pas op latere leeftijd leren omgaan met mijn emoties. Dat had eigenlijk een vak op school moeten zijn: emotieleer. Ik heb dat zelf moeten ontwikkelen. Dat vond ik jammer, dus was het mijn voornemen om mijn kind dat mee te geven in zijn opvoeding. Ik wil ook graag dat hij een leuke man voor vrouwen wordt, daar ben ik echt mee bezig. Of het lukt, dat weet je natuurlijk niet, maar het is een mooi streven.”

Hoe word je een leuke man voor vrouwen?

Medina: “Als hij zijn vrouwelijke kant omarmt, denk ik. Dat hij zacht durft te zijn, dat hij kan kijken naar een vrouw, durft te vragen wat er met haar is, hoe het met haar gaat. Je verdiepen in een vrouw. Ik zou het fijn vinden als mijn zoon straks zijn gevoelige kant ook heeft ontwikkeld. Ik heb een man die dat ook heeft en ik vind dat heel leuk.”

Isa: “Nou, ik heb dit met Merlijn ook gedaan, maar die is 21 en vervloekt mij nu, haha. Die gevoeligheid, zegt hij altijd, daar word ik gek van, waarom ben ik zo? Ik vertel hem dan dat het juist een mooie kwaliteit is en dat vrouwen hem daarom gaan omarmen. Want het zou zomaar kunnen dat hij een uitzondering vormt – al hoop ik het niet.”

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 27– 2020Dit nummer teruglezen? Ga dan naar Magazine.nl.

Tekst|Marcel Langedijk.
Fotografie|Mark Uyl.

Ook interessant