null Beeld Margriet
Beeld Margriet

Irene (50): ‘Mijn stiefkinderen accepteren mij niet’

Irene is sinds negen jaar stiefmoeder. Ze voelt zich nog steeds niet helemaal geliefd en geaccepteerd door haar stiefkinderen. En dat doet pijn.

“Mijn verjaardag, vorige zomer, was typisch zo’n voorbeeld van hoe het nog altijd gaat bij ons thuis. Ik had al weken ervoor aangekondigd dat ik een feestje zou geven. En dat ik het belangrijk vond dat de kinderen erbij zouden zijn. Je wordt tenslotte maar eenmaal vijftig en ik wilde graag iedereen erbij hebben die een grote rol speelt in mijn leven. En, vooruit, ik wilde ook aan mijn familie en vrienden laten zien hoe goed het contact nu is met mijn stiefkinderen. Want die weten allemaal hoe moeilijk het is geweest om mijn plek te vinden in dit gezin.

Een blauw oog

Emma, nu negentien, wilde ooit niets van me weten. En Tom en Mike, zestien, hebben me vroeger in drift weleens een blauw oog geslagen. Ik ben er blij om dat het nu veel beter gaat. Juist daarom hechtte ik erg aan hun aanwezigheid op mijn feest en ik hoopte dat ze gezellig zouden meedoen. Een cadeautje zouden kopen en misschien wel voor zo’n Sara in de tuin zouden zorgen. Die Sara stond er, maar dat was het werk van onze buren. En mijn cadeaus waren ook dit keer alleen door mijn partner Marten gekocht. Tom en Mike hebben gedurende het hele feest op hun kamer zitten gamen. Na vijf keer roepen, gaf ik het op. Hun vader greep niet in, bang om de sfeer te verpesten. Emma is één uurtje geweest, aan het begin, toen vertrok ze naar een date. ‘Sorry, hij kan alleen vanavond,’ legde ze uit, toen ze er opeens tussenuit glipte. Ik moest op dat moment echt tegen mijn tranen vechten.”

Niet belangrijk

“Het gevoel dat ik er niet toe doe, eigenlijk niet echt meetel, slijt nooit. Ik weet niet of het anders was gegaan als het mijn eigen kinderen waren geweest. Misschien hadden die ook geen boodschap gehad aan ‘al die bejaarden’; de woorden van de tweeling. Toch doet het me meer pijn dan ik kan zeggen. Want voor hun vader doen ze alles, alle drie. En voor hun moeder ook. Maar ik sta na negen jaar nog altijd op de laatste plaats. Cijfers wijzen uit dat ik niet de enige ben die worstelt met de rol van stiefmoeder. Ik las onlangs in een onderzoek dat maar liefst een derde van de stiefmoeders zich na tien jaar nog niet echt thuis voelt in het nieuwe gezin. Als ik dat had geweten toen ik Marten tegenkwam, en het echt tot me had laten doordringen, had ik me wel drie keer achter de oren gekrabd voordat ik een relatie met hem was aangegaan. Want het was niet zo dat ik meteen verblind was van liefde en niet meer terug kon.”

null Beeld

Fijn vooruitzicht

“Al in zijn eerste berichtje, via een datingssite, vertelde Marten me dat hij drie kinderen had, op dat moment elf en acht, die om de week bij hem woonden. Hij voegde zelfs een foto toe. Die schrok me niet af, ik vond het belangrijker dat Marten vertelde dat hij op een relaxte manier was gescheiden en ik geen problemen met zijn ex hoefde te verwachten. Ik was toen al een tijdje alleen en de spoeling leuke mannen bleek dun. De meeste mannen op de datingsite waren playboys of losers óf ze hadden een heks van een ex. O ja, of ze waren getrouwd, maar ‘vergaten’ dat erbij te zeggen.

Het klikte meteen

Marten leek normaal. Betrouwbaar. Serieus. Hij had het goed voor elkaar en zijn en ex en hij waren al vier jaar uit elkaar. Zij had een andere partner, claimde hem niet. ‘Dan staat niets een afspraakje in de weg,’ schreef ik terug. Het klikte meteen bij onze eerste ontmoeting en in de loop van de tijd verloor ik echt mijn hart aan hem. En ik dacht naïef: als híj zo leuk is, dan zijn zijn kinderen vast ook heel leuk. Het leek me zelfs wel gezellig, dat gezin van hem. Zelf heb ik geen kinderen, de man met wie ik vóór Marten een relatie had stond er niet voor open en voor mij was het geen halszaak. Toen ik Marten ontmoette, was ik 41 en vond ik mezelf te oud om nog een gezin te stichten. Hoe leuk was het dan dat ik via Marten toch parttime een moederrol zou krijgen?”

Altijd strijd

“De eerste periode van mijn relatie met Marten leek nog veelbelovend. De kinderen leerden mij kennen en stonden ook best voor me open. Tót ik bij ze introk en ze merkten dat ik ook bepaalde regels had. Dat ook ik opvoedtaken op me nam, omdat ik geregeld met ze alleen was. Toen brak er een strijd uit, die jaren voortduurde. Het was altijd schipperen, bekvechten, onderhandelen en worden afgewezen. Dat laatste deed het meeste pijn. Zelfs over dat blauwe oog, dat heus niet expres werd veroorzaakt, kon ik wel mijn schouders ophalen. Maar altijd maar het gevoel dat ze me liever kwijt dan rijk waren, dát was naar.

Niet op de eerste plek

Want ik paste mijn leven wel aan hen aan. Om de week de drukte en de regelmaat van een gezin, het vele zorgen voor, nooit onbekommerd lang op vakantie met Marten, altijd rekening houden met... En accepteren dat ik zelfs bij Marten niet op de eerste plek sta. Want hoeveel hij ook van mij houdt, ik weet dat zijn kinderen toch altijd vóór gaan. En dat blijft wrang. Ik ben dol op hem, kan en wil ook niet zonder hem. Maar soms had ik gewild dat ik beter was gewaarschuwd, toen ik hieraan begon. Hoewel het de laatste jaren beduidend beter gaat, er niet veel ruzie meer is en ik oprecht kan zeggen dat ik veel van Martens kinderen ben gaan houden, kan ik niet wachten tot ze het huis uit zijn. Ik denk dat als er iets meer afstand komt, mijn verwachtingen - die ik stiekem toch blijf houden, ik kan gewoon niet anders - afnemen. En dan komt er, hopelijk, ruimte voor echt ontspannen contact.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der Weide.Margriet
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden