Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Interview Frans Bauer

frb.png

Ze hebben min of meer dezelfde achtergrond: beiden geboren en getogen in Brabant en selfmade mensen. Margriet-columnist Annemarie van Gaal interviewt zanger Frans Bauer over zijn roots, zijn carrière en de dood van zijn vader. Lees hier een preview:

Je woont midden in een dorp. Is dat een bewuste keuze? Ik kan me ook voorstellen dat je met jouw hectische leven rust wilt. 
“Ik moet heel eerlijk zeggen dat naar het dorp verhuizen een gedwongen keuze was. Ik ben geboren op een woonwagenkamp en tegen de tijd dat ik oud genoeg was om een eigen woonwagen neer te zetten, was er gedoe met vergunningen. Mariska werd op dat moment zwanger van de oudste en we stonden op een soort kruising; welke kant gaan we op? Geven we onze droom van op het kamp wonen op?  Op een avond liep ik met mijn ziel onder de arm langs het huis waar ik nu woon en sprak de toenmalige bewoner aan, die in de voortuin bezig was. We raakten in gesprek en hij vertelde dat hij zijn huis ging verkopen omdat hij in scheiding lag. Een maand later woonden wij er. Gedwongen keuze of niet, ik zou niet meer weg willen. Dit is mijn plek.”

Verdriet staat geluk niet in de weg.
“Ik heb in mijn leven een aantal heel nare dingen meegemaakt, die weerslag hebben op mijn denken en doen. Mariska heeft haar broertje verloren door een brommerongeluk; als mijn jongens straks een brommer willen, mogen ze dat niet. Maar ook de zelfmoord van mijn tante en de dood van mijn vader hebben mij gevormd.”

Hoe ga je om met de dood van je vader?
“Ik had een fantastische band met hem. Eigenlijk is hij voor mij ook niet dood. Wat in je hart zit kan toch niet dood zijn? Ik vind het nu eigenlijk moeilijker dan een aantal maanden geleden. Het dagelijkse gemis wordt steeds groter. Elke dag bellen, even met elkaar afspreken, het bakkie koffie dat hij bij me kwam halen, dat is er niet meer. In het voorjaar was ik op skivakantie in Oostenrijk. Toen we in een delicatessenwinkel stonden, pakte ik een ham voor mijn vader, die daar gek op was. Dan sta ik in zo’n winkel en realiseer ik me dat hij er niet meer is. Dat komt hard aan.” Het is bijna een soort fantoompijn. “Precies. Toen mijn vader ziek was, dacht ik dat ik me goed op zijn sterven kon voorbereiden. Je weet dat die dag gaat komen. Misschien is het wel een soort van zelfbescherming om zo te denken. Iets om aan vast te houden in de maanden dat ik mijn vader zag aftakelen. Maar toen het eenmaal zover was, wist ik: hier kun je nooit op voorbereid zijn. Dit zijn dingen die je niet mee wílt maken, maar mee móét maken. Ik leg dat mijn kinderen weleens uit, dat als er iets gebeurt wat niet leuk is, je er toch doorheen moet.”

 

Meer van Frans Bauer lezen? Lees het in Margriet 28! 

Ook interessant