Persoonlijk

Bibian Mentel: ‘Ik wil altijd blijven groeien, mezelf verbeteren als mens’

bibian-mentel-ik-wil-altijd-blijven-groeien-mezelf-verbeteren-als-mens.png

Ze hoeft zich een halfjaar lang niet in het ziekenhuis te melden en dat is bijna een eeuwigheid voor Bibian Mentel (47) die al meer dan twintig jaar kanker heeft. Niet zo vreemd dus dat de meervoudig paralympisch kampioene snowboarden behoorlijk uitkijkt naar de zomer.

Het is een gezellige boel in huize Mentel. Althans, zo klinkt het. Want het coronavirus is pas net in opkomst ten tijde van ons gesprek. Bovendien valt Bibian Mentel in de risicogroep, dus het gesprek moet per FaceTime. Maar zelfs dat werkt niet mee, waardoor we uiteindelijk ouderwets bellen met de altijd goedlachse Bibian. Het mag de pret niet drukken. Op de achtergrond horen we Bibians man Edwin af en toe in de lach schieten bij een antwoord van zijn vrouw en ook zoon Julian mengt zich soms in het gesprek.

Zomervakantie

En al is de kanker waar de meervoudig paralympisch kampioene snowboarden al ruim twintig jaar tegen vecht nooit ver weg, je merkt aan alles dat haar ziekte nooit de overhand zal nemen in haar leven. Kanker is tegen wil en dank een onderdeel van haar leven, maar Bibians gezin gaat boven alles. Een familie zoals veel families, dat willen ze zijn. En dat zijn ze. Gezellig, liefdevol, grappend naar en over elkaar, zich mild druk makend over de toekomst na corona en, ja, hoe moet het eigenlijk met de zomervakantie dit jaar? Wel, die laatste gaat wat Bibian betreft gewoon door: “In Nederland of, als het kan, in een van de omringende landen. We willen er toch minimaal een dag of tien met het gezin tussenuit, want als je thuisblijft, blijf je toch een beetje in die dagelijkse sleur hangen. Als je weg bent, ben je echt weg.”

Wonderbaarlijk goed

Ook ‘weg’ zijn de echt grote zorgen over haar ziekte. Althans, voor het komende halfjaar. Ze had onlangs een controle, vertelt ze tussen wat benauwd klinkende kuchjes door, en die controle was ‘wonderbaarlijk goed’. “Mensen die gezond zijn en dit nieuws zouden krijgen, zouden daar enorm van schrikken, maar voor mij was het goed. Ik heb uitzaaiingen in mijn longen, maar die lijken heel erg langzaam te groeien. Dus die zijn redelijk onder controle. En op dit moment zijn er voor zo ver we kunnen zien geen verdere uitzaaiingen in de ruggengraat – terwijl de artsen bang waren dat dat wel zou gebeuren.”

“Dus ik hoef over een halfjaar pas terug te komen. Nieuws waarvan Edwin en ik eigenlijk schrokken: een halfjaar is zo lang, moet dat niet eerder? Nee dus. Vergeten doe je het nooit, maar door dit nieuws hebben we plotseling weer even de tijd om echt te leven. We durven normaal niet verder dan een, twee maanden vooruit te plannen, maar nu durven we even iets verder te kijken.”

Word je nooit moe van mensen die vragen hoe het met je gaat?

“Nee, daar word ik niet moe van. Ik snap wel dat iedereen benieuwd is. Ik vind het vooral lief. We zijn alleen wel gestopt met iedereen apart te appen met hetzelfde verhaal, dat werd te gek. Edwin zet tegenwoordig een post op Facebook, waarin hij een update geeft hoe het ervoor staat.”

Was het wrang dat je dat goede nieuws kreeg in een tijd dat je het niet eens fatsoenlijk kon vieren?

“Een beetje wel, want we houden er wel van om op een terrasje te zitten of lekker uit eten te gaan. Dat kon niet. Net zoals we de kinderen ook op anderhalve meter afstand houden, want die zien toch ook een paar andere mensen om hen heen. Ik zit in de risicogroep en moet echt extra oppassen. Maar mede door het mooie weer konden en kunnen we lekker in de tuin zitten: samen barbecueën, ouderwetse bordspellen spelen en we hebben een eigen tafeltennistafelcompetitie. Je moet wat creatiever zijn, maar dat is goed gelukt.”

Waar houd je je verder mee bezig?

“Ik ga twee keer in de week zwemmen met Edwin, die tevens mijn coach is: lekker intensief aan mijn benen werken. We fietsen ook regelmatig, ik ben weer begonnen met fysiotherapie voor mijn boven-, onderrug en armen en voor de rest zijn Edwin en ik druk met onze stichting, de Mentelity Foundation, die activiteiten organiseert voor mensen met een fysieke beperking. Ons jaarlijkse gala kon vanwege corona niet doorgaan, net als de reguliere lessen voor de kids van de stichting, maar we hebben geregeld dat die allemaal een ‘balance board’ kregen. Ze krijgen nu online les om hun balans te verbeteren. We zorgen dus dat alles zo veel mogelijk door blijft gaan.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Is iedereen in het gezin zo sportief aangelegd?

“Eigenlijk wel, ja. Edwin is skileraar geweest, maar hij fietst ook regelmatig op de mountainbike of racefiets met mijn zoon, Julian. En een van mijn twee stiefdochters doet een dansopleiding en de ander zit op voetballen. We zijn allemaal best actief.”

Een domper dus, dat de drukke sportzomer met het EK voetbal en de Olympische Spelen niet doorging?

“Ja, ja, ik ben een sportfanaat, vind het leuk om alle sporten op tv te bekijken. Dus als de Olympische Spelen waren doorgegaan, had de televisie bij ons thuis veel aangestaan. Ik vind het erg leuk om te volgen, ook omdat ik best wat sporters persoonlijk ken. Ik ben altijd benieuwd hoe ze het doen, probeer een beetje contact te houden, ze een appje te sturen voor de wedstrijd en zit vervolgens voor de buis te juichten. Dus ik mis het enorm nu, het is superjammer.”

Gelukkig gaat de zomervakantie wel door. Hoe ziet de ideale vakantie eruit voor jou?

“Sowieso met het gezin. We zijn de afgelopen jaren veel naar Spanje geweest. Huisje met een zwembad erbij, lekker weer, elke avond lekker tapas eten, dat vind ik heerlijk. Maar ik ben en blijf natuurlijk een wintersporter. Het is dat ik nu in een rolstoel zit, maar anders zou ik met Edwin en Julian weer graag gaan heliboarden – snowboarden met een helikopter.”

Ik zie jou ook niet echt lekker lang luieren op een strand.

“Ik heb het weleens gedaan, maar het heeft inderdaad niet mijn voorkeur, elke dag twee weken lang op het strand. Voor een paar uurtjes vind ik het heerlijk, maar ik vind het toch leuker om iets te doen.”

Wat is je mooiste herinnering aan de zomervakanties als kind?

“Ik ben opgegroeid in Loosdrecht, waar ik nog steeds woon. Vanaf mijn elfde woonden we op een tjalk, een boot. Zeker met prachtig weer is dat heerlijk. Dus de zomers waren zo zalig dat mijn ouders besloten dat we nooit echt op vakantie hoefden. Dagenlang lekker met vriendjes en vriendinnetjes op zeilbootjes, zwemmen, surfen. Geweldig. En in de winter gingen we dan extra lang op wintersport. Een week of drie, naar een klein dorpje in Zwitserland.”

Yeah, Margriet is genomineerd voor Website van het Jaar 2020! Help jij ons winnen?
Stem dan snel hier.

Had je veel groots en meeslepende vakantieliefdes?

“Oe, daar vraag je me wat. Jeetje, dat zou ik zo niet weten. Nee.”

Zoon Julian, op de achtergrond, roept: “Omdat het er veel te veel waren!”

“Haha, nee, ik was toch vooral met mijn vriendinnen bezig, ging met hen op stap. Ik word nu trouwens volledig uitgelachen door mijn man. Heel lastig dat ze ineens allemaal om me heen staan, haha. Maar ik was vooral thuis, had wel veel vrienden en vriendinnen, maar geen grote vakantieliefde.”

Was jij iemand die versierde of je liever liet versieren?

“Dat laatste. Ik was er veel te verlegen voor. Dat heeft er waarschijnlijk mee te maken dat ik geen grote vakantieliefde kan herinneren.” Bibians man Edwin bemoeit zich er nu ook mee: “Kun je het je niet herinneren of waren ze er gewoon niet?” Bibian: “Ze waren er gewoon niet, die vakantieliefdes. Ik kreeg op mijn zestiende al een relatie en die duurde al een jaar of vier. Dus ik had al vrij jong, vrij lang een vriendje.”

Zijn er ook vakanties die je als volledig mislukt kunt beschouwen?

“Ik zou niet willen zeggen dat-ie mislukt is, maar we gingen een paar jaar geleden naar Alicante. Daar had Edwin een heerlijk huis gehuurd. We kwamen daar rond elf, twaalf uur aan op de plaats van bestemming. Edwin ging de sleutels ophalen bij het kantoortje, maar dat was dicht. Na een uur wachten, opende het alsnog, maar Edwin kwam alsnog zonder sleutel naar buiten. Hij zei, lachend: oeps, foutje! De boeking die hij had gemaakt, bleek voor het jaar erop te zijn. Dus we waren een jaar te vroeg, haha.”

“Edwin bleef echter volkomen rustig, heeft ons naar een terras gestuurd waar we lekker ging lunchen en hij is zelf direct gaan googelen. Je moet je voorstellen: hoog zomer, alles was voor 98 procent volgeboekt. Het was heel even stress, maar hij heeft het geregeld. We zijn uiteindelijk van de ene naar de andere bestemming gehopt. Een paar hotels, een heerlijk huis, het was heel leuk en avontuurlijk. Ook de kinderen genoten ervan, ze vonden het geen probleem.”

Maar sindsdien boek jij de vakanties.

“Haha, nee, zeker niet, Edwin is daar vele malen beter in dan ik. Daar waag ik me niet aan.”

Gaan jullie ook weleens samen op pad?

“Doen we ook regelmatig, een weekendje weg, naar een stad. Maar we vinden het allebei heerlijk om de kinderen bij ons te hebben, ondanks het feit dat die meiden al 21 zijn en mijn zoon al zeventien. Het zijn dus vaker vakanties met eventuele aanhang, in een groot huis waar iedereen dan zijn gang kan gaan. Niets fijner om lekker met elkaar te zijn.”

Lees ook:
Bibian Mentel openhartig over de impact van kanker op haar zoon

Dat wordt nog wat als ze straks allemaal de deur uit zijn…

“Het mag van mij zeker nog even duren. Ik zou het lastig vinden als Julian volgend jaar al het huis uit zou gaan – al vind ik dan vast andere manieren om hem te stalken, haha. Maar ik heb geen leegnestsyndroom, hoor, ik ben harstikke blij dat ze zo lekker bezig zijn met hun eigen levens, zich ontwikkelen tot prachtig mooie mensen. Daarbij hoop ik dat ze het gewoon leuk genoeg vinden om geregeld naar huis te komen.”

Ben jij een leuke moeder?

“Nou, Julian staat hier nog steeds naast me, dus Juul: ben ik een leuke moeder?” Julian: “Afschuwelijk.” Bibian: “Haha, nou volgens mij vindt hij me echt wel leuk, hoor.”

Is er een ander land waar jij zou kunnen wonen?

“Edwin en ik vinden Barcelona allebei geweldig, daar gaan we geregeld naartoe. Heerlijke stad, dat strand erbij. En je blijft er nieuwe dingen ontdekken. Ik denk dat we daar beiden een groot deel van de tijd zouden kunnen wonen. Maar ik zou nooit zo lang zonder de kinderen kunnen. Ik moet af en toe de snoeten zien.”

Je hebt nu een halfjaar om weer even echt te leven. Zijn er dingen die je in die tijd wilt leren?

“Ik wil altijd blijven groeien, mezelf verbeteren als mens. Niet alleen het komende halfjaar, maar altijd. Dat is een beetje wollig antwoord, hè… Lopen, dan, dat is een betere. Ik train drie à vier keer in de week om weer te kunnen lopen. Hoe vet zou het zijn als ook dat me weer zou lukken…”

Margriet 32

Dit interview verscheen eerder in Margriet 32-2020. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Tekst | Marcel Langedijk
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant