Ingrid (70): ‘Door de twinkeling in zijn ogen houd ik dit zorgen nog heel lang vol’

Deel dit artikel:

Ingrid (70) was mantelzorger voor beide ouders en nu ook voor haar man. Ze vertelt ons haar verhaal. “Iedereen kent denk ik wel zo’n moment waarop je je afvraagt wat jouw bestemming in het leven is. Ik denk dat ik de mijne heb gevonden: zorgdragen voor anderen.”

“Eerst als moeder, toen als dochter en nu als echtgenote. En ik heb daar vrede mee. Ik ben er ook wel goed in, denk ik.”

Begin

Ingrid: “Mijn mantelzorgperiode begon twintig jaar geleden, toen bleek dat mijn moeder langzaam blind werd. Kort voor de diagnose was ze nog vrolijk verhuisd naar Friesland, anderhalf uur rijden van mij vandaan en nog verder weg van mijn zus. Niet handig in deze situatie, maar toen vond ik dat wel stoer van haar. Het zorgen op afstand lukte de eerste jaren goed dankzij de hulp van een lieve, oudere buurman van haar. Maar uiteindelijk, toen ze ook nog alzheimer kreeg, werd het te onhandig en kon ik haar gelukkig meenemen naar een verzorgingshuis in mijn woonplaats. Zo kon ik dagelijks bij haar langs en dat heb ik – met dank aan mijn gezin – met liefde gedaan. Mijn moeder was een schat, die elk bezoekje zichtbaar waardeerde, zelfs toen ze al heel slecht was.

Vader

Anders was dat met mijn vader die in de Randstad woonde – mijn ouders waren gescheiden – en die alsmaar kwader leek te worden op de wereld en iedereen die iets van hem wilde, meestal voor zijn eigen bestwil. Ik vond het niet altijd leuk om bij hem langs te gaan omdat ik van nature positief ben ingesteld, maar toch voelde hoe mijn vader mij in zijn negativiteit naar beneden trok. Achteraf bleek zijn gedrag goed ‘oefenmateriaal’ voor wat er nog ging komen. Milder gelukkig, maar wel dichter bij huis.

Parkinson

Bij mijn man Joop werd namelijk tien jaar geleden parkinson geconstateerd. Daar kun je op redelijke wijze ouder mee worden, maar niet als de ziekte zo hard om zich heen slaat als bij hem. In korte tijd veranderde hij fysiek én mentaal in een kwetsbare man die uit angst en frustratie boos om zich heen ging slaan. Een pijnlijk proces dat ons beiden veel verdriet gaf en waardoor hij nu al twee jaar niet meer thuis woont, maar gelukkig wel heel dicht in mijn buurt.

Voldoening

Inmiddels hoort mantelzorgen zó bij mijn dagelijkse bezigheden, dat ik me nauwelijks anders kan voorstellen. Het geeft me voldoening iets te kunnen betekenen voor de mensen met wie ik zoveel mooie tijden heb gedeeld. Voor Joop geldt dit nu nog. Ook al is hij vaak niet meer de man die ik trouwde, de momentjes waarop ik hem terugzie en waarop ik een liefdevolle twinkeling in zijn ogen zie voor mij, maken dat ik dit nog heel lang volhoud.”

 

ingrid-mantelzorg

Nederlandse vrouwen zijn veel te bescheiden. Ze realiseren zich vaak niet hoe stoer het is wat ze allemaal doen. Daarom laat Margriet vrouwen weten dat ze Gewoon Stoer zijn!

Hier vind je alles over de Gewoon stoer campagne en lees je meer verhalen van stoere vrouwen.

Tekst | Laura Kraeger
Beeld | Margriet

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 11, 2019.
Het hele nummer lezen? Ga dan nu naar de winkel of  Bestel ‘m hier eenvoudig online!