Persoonlijk

Susan Smit in gesprek met Roel van Velzen: ‘Ik maak altijd overal een liedje van’

a33i2153.jpg

Speciaal voor Margriet maakt auteur Susan Smit vier extra lange zomerinterviews. Deze week is ze met zanger en muzikant Roel van Velzen (39) in het park. Susan: “Jij laat dingen aan het leven over, dat vind ik mooi.”

Wat is jouw ideale zomerdag, Roel?
“Nou, laten we beginnen met dat het in elk geval mooi weer is. En dan ’s avonds met mijn bandje spelen op een festival. Het mooiste is als het nog licht is en halverwege het optreden de schemer komt en het donker wordt, dat is zo’n magisch gevoel. En overdag ben ik dan met mijn vrouw Marloes en onze twee jongens. Dan laden we de boel in de bakfiets en gaan we naar het strand dat bij ons om de hoek is.”

Als ik met mijn twee kinderen door de stad fiets, heb ik daar zo’n knus gevoel bij. Wat voor gevoel geeft het jou als je met je bakfiets met die twee mannetjes erin rondfietst?
“Die bakfiets was wel iets waar ik tegen aanhikte. Ik bedoel, als je zo’n ding koopt, laat je wel een beetje een gedeelte van je mannelijkheid achter bij de deur. Maar het heeft onze flexibiliteit enorm bevorderd, dus het is een goede investering geweest. Als ik met die jongens fiets, voel ik vooral vrijheid, alsof de wereld op dat moment alleen maar bestaat uit ons drieën. Ik kijk naar ze, hun haartjes in de wind, gebroederlijk naast elkaar. Dat kan me echt ontroeren. En ik moet ook ontzettend om ze lachen. Ze geven als een soort Statler & Waldorf commentaar op alles.”

Wat is voor jou een memorabele vakantie geweest?
“Dat is de vakantie in Kroatië, dat ik Marloes ten huwelijk heb gevraagd. Of nou ja, dat we samen hebben besloten dat we met elkaar wilden trouwen.”

Er was dus geen vooropgezet plan?
“Dat trouwen was een soort running gag tussen ons, want dat was iets wat wij dus nooit gingen doen. Dat gedoe met geforceerde aankomstmomenten en groepsfoto’s, diners die stilvallen of een feest dat niet van de grond komt; niks voor ons. Die vakantie waren we op Hvar, een prachtig eiland voor de kust bij Kroatië. Het regende die dag, en we besloten om in het hotel een fles champagne open te trekken om onze liefde te vieren. Al snel hadden we het over een feest dat we wilden geven met oud en nieuw, omdat we dat jaar tien jaar samen waren. Ik zei gekscherend dat als iedereen er zou zijn, we net zo goed konden gaan trouwen. Je bent tenslotte de scriptschrijver van je eigen leven en dus ook van je eigen bruiloft. We konden het doen zoals wij het wilden. Voordat we het wisten, hadden we een plan en keken we elkaar een paar keer aan. We zijn eerst nog een rondje gaan lopen en toen ben ik op mijn knieën gegaan.”

Waarom vind je haar zo lief?
“Ze is niet alleen de liefste en mooiste vrouw, maar ook de slimste vrouw die ik ken. Ze is me eigenlijk altijd nét een stap voor, en dat vind ik prettig. We zijn verschillend, maar vullen elkaar goed aan. Laatst waren we een weekend in Venetië en dan bepaalt zij wat we gaan zien en ik waar we gaan slapen, waardoor het dus samen heel goed werkt. En heel belangrijk, we raken nooit uitgepraat. Voor mij is dat een teken dat je nog steeds oprecht geïnteresseerd bent in de ander.”

Hoe steun jij haar?
“Dat ik af en toe weet wanneer ze tegengas nodig heeft.”

‘Mijn vrouw is de liefste, mooiste en slimste vrouw die ik ken’

Dat is mooi, dat je kijkt naar wat ze nodig heeft. Het is liefde die is toegepast op haar.
“Ik schets nu natuurlijk het ideale plaatje, hè. Ik heb het niet altijd even goed door.”

Maar het is een intentie, en dat is heel mooi. Hoe kan zij jou steunen?
“Dat doet ze eigenlijk altijd. Juist door te zijn wie ze is. Ze kan bijvoorbeeld heel impulsief reageren. Aan onze keuken grenst mijn studio en als ik daar bezig ben, kan ze ineens haar hoofd om de hoek steken en zeggen: ‘Hé, dat is leuk.’ En dan weet ik dat wat ik aan het spelen ben ook goed is.”

Jullie hebben twee zonen, Laut en Boaz. Ben je op een andere manier vader dan je eigen vader?
“Ik heb gekozen voor een vaste doordeweekse dag thuis, ook omdat ik in het weekend vaak werk. Ik zag mijn vader vooral in de weekenden. Van een papadag had nog niemand gehoord in de jaren tachtig, dus ik neem hem niets kwalijk. Ik heb ook veel dingen van hem overgenomen.”

Zoals?
“Mijn vader is ook muzikant en we hadden thuis altijd muziek aan staan, er waren instrumenten die we konden pakken; dat is bij mij thuis ook. En mijn vader is heel handig. Wat zijn ogen zien, kunnen zijn handen maken, hij was altijd aan het knutselen. Dat doe ik ook. Toen Laut een keer vroeg waarom we geen brandweerauto hadden, zijn we die meteen gaan maken. Met karton, een deken en de keukenladder toverden we de tafel om in een brandweerauto. Overigens lijk ik ook veel op mijn moeder. Omdat mijn vader en ik hetzelfde werk doen, wordt de vergelijking altijd met hem gemaakt, maar mijn moeder is een echte ‘aanpakvrouw’, en heel creatief. Daarin lijk ik op haar.”

‘Anderhalf jaar geleden had ik een periode dat ik me afvroeg: ben ik aan het werken om te leven of leef ik om te werken?’

Zijn je ouders nog bij elkaar?
“Nee, ze zijn al heel lang uit elkaar, ik was zes. Maar ze zijn gelukkig gescheiden, het was gewoon beter zo.”

Dat heeft wel impact op een kind, toch?
“Je bent als kind flexibel en past je heel snel aan. Maar ik ben in de basis wel conflictmijdend geworden. De eerste ruzie tussen mijn ouders, waar ik me als kind bewust van was, mondde meteen uit in een scheiding. Als kind heb ik daar een link gelegd: ruzie moet ik te allen tijden zien te voorkomen, want dan gaat het helemaal mis. Inmiddels heb ik dat wel geleerd, Marloes en ik kunnen af en toe gewoon knetteren. En dat voelt dan niet bedreigend. Omdat de basis zo goed is, weet ik dat we tegen een stootje kunnen.”

Weet je wat ik me afvroeg, hoe je omgaat met bekendheid? Is dat iets wat je vervelend vindt?
“De reacties zijn vrijwel altijd enthousiast, maar ik zou liegen als ik zeg dat ik het niet af en toe weleens zou willen uitzetten. Ik heb geleerd ermee om te gaan.”

Je loopt makkelijker op een strand in Kroatië dan in Zandvoort?
“Makkelijker, maar vooral minder schichtig. Zeker als ik met mijn kinderen ben, ben ik heel alert. Wat doet iemand? Maakt iemand een foto? Ik ben niet de aardigste als ik merk dat er foto’s van mijn kinderen worden gemaakt. Zij hebben niet voor de spotlights gekozen, dus daar wil ik ze ook uit houden.”

Dat er naar je wordt gekeken om je lengte, daar ben je natuurlijk mee vertrouwd. Nu heb je dat als het ware omgekeerd: er wordt naar je gekeken om wat je kunt en niet om hoe je eruitziet. Is dat helend?
“Dat is natuurlijk wel fijn. Al was ik, voordat ik bekend werd, de onzekerheid wel al voorbij. Neemt niet weg dat ik veel bevestiging nodig heb gehad. Het op een podium staan en het ‘hé hallo, hier ben ik’ is wel gevoed door de drang om te laten zien dat ik nog iets anders ben dan alleen maar die kleine. Ik heb toen ik jong was in een pianobar gewerkt en stond bijna elke avond op het podium. Daar moest ik die onzekerheid wel van me afschudden. Omdat iedereen naar me keek en een mening over me had. Op een gegeven moment wilde ik me daar gewoon niet meer druk om maken. Toen ik dat had besloten, ontstond er een soort rust. En vanuit die rust kon ik mijn werk leuk vinden, en het gaaf vinden om muziek te maken.”

Tekst | Saskia Smith
Fotografie | Ester Gebuis
Styling & Visagie | Brigitte Kramer & Carmen Zomers

Dit is een gedeelte uit het interview met Ria Bremer uit Margriet 2017-28. Dit nummer nabestellen? Dat kan via magazine.nl. Je kunt het hele interview ook online lezen via Blendle.

Bekijk onderstaand filmpje, hoe maak je bananenbrood:

Lees ook

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant