Persoonlijk

Ik zorg voor jou: ‘Het voelt alsof ik tekortschiet als ik een keer een dag ‘voor mezelf kies”

mantelzorgillu05_27.jpg

Rosa (56) werkt drie dagen per week in de toeristenbranche. Ze is getrouwd met Paul, ze hebben twee dochters. Rosa is mantelzorger voor haar moeder (83), die in een rolstoel zit.

Dit moeten we vaker doen. Elke keer als ik mijn moeder heb opgehaald om de rest van de dag bij ons thuis door te brengen denk ik dit. Maar dat is nog niet zo makkelijk. Het is met die rolstoel een hele onderneming. Haar vanuit haar rolstoel in de auto krijgen en vanuit daar weer in de rolstoel; het is allemaal nog een gesjouw dus ‘even’ mama ophalen is er niet bij.

‘Ik weet hoe moeten voelt’

Ik ben erachter gekomen dat als zij bij ons is, we allebei veel meer ontspannen zijn. Als ik bij haar ben dan moet er altijd van alles. Ik moet dingen regelen, ik moet naar dat huis waar ik een steeds grotere hekel aan krijg. Nu ze hier is, hoef ik niet zoveel. Ze zit met onze meiden aan de grote tafel aan een potje rummikub net zoals ze vroeger vaak deden.

Onze oudste dochter was altijd al het oogappeltje van mijn moeder. Ik merk dat ze het gezellig vinden elkaar weer te zien. Vaak genoeg spoor ik mijn dochters aan om even bij oma langs te gaan. ‘Doen we mam’, zeggen ze dan, maar in de praktijk komt daar steeds minder van. Ik neem het ze niet kwalijk. Ik zal ze blijven herinneren weer eens op bezoek te gaan, maar wil het hen nooit opdringen omdat ik zelf maar al te goed weet hoe moeten voelt.

Mantelzorger, een mooi woord

Mantelzorger. Het is een mooi woord, een liefdevolle taak en tegelijkertijd ook een bijzonder lastige. Want hoeveel ik van mijn moeder hou, de werkelijkheid is dat het vooral veel zorgen zijn. Praktische zorg, de zorgen als je in je bed ligt en je afvraagt hoe het nu verder moet. Ik mis de tijd voor gezelligheid. Maar als ik voor de derde keer in de week in dat huis bij haar ben, dan wil ik het liefst gauw weer weg omdat het eigenlijk niet meer gezellig is. Het moet. En als ik er soms voor kies om niet naar haar toe te gaan, dan voel ik me schuldig. Had ik nou toch niet even naar haar toe gemoeten? Ze zit daar maar zo alleen.

Dag voor mezelf

Het voelt alsof ik tekort schiet als ik, zoals mijn vriendinnen het zo mooi zeggen, een keer een dag ‘voor mezelf kies’. Natuurlijk hebben we de onmisbare mensen van de thuiszorg, stuk voor stuk helden, maar echt even de tijd voor haar nemen, is er niet. Als ik er ben, zegt mama vaak; ‘kom nu maar even bij me zitten.’ Precies waar ik niet altijd tijd of zin in heb.

Zondag

Ik hoor mijn moeder lachen. Een geluid dat ik niet zo vaak meer hoor. Als een moeder die stiekem even kijkt naar haar kinderen draai ik me zo onopvallend mogelijk om om te zien wat er gebeurt. Paul leest mijn moeder het streeknieuws voor uit de krant. Daar geniet ze erg van, want zelf lezen gaat bijna niet meer. Paul ziet me en glimlacht. Ik knipoog naar hem en blijf nog even staan kijken. Het is fijn mama zo te zien. Kon het maar altijd zo’n zondag zijn.

Tekst | Caroline van Mourik
Illustratie | Leontine Haverhals (Instagram)

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-24.
Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

 

 

 

 

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op
 margriet.nl/nieuwsbrief.

Ook interessant