MT45 M45 nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ik zat weer in de plus, veertien kilo. Ik was zo verschrikkelijk boos op mezelf dat ik besloot: nu eet ik een jaar geen suikerproducten’

Linda heeft haar leven lang gejojood met haar gewicht. Koken deed ze zelden, omdat het door haar eetprobleem te beladen was. Nu heeft ze dat eindelijk ­overwonnen.

“Ik zag erg op tegen de overgang. Met alle spookverhalen die je erover hoort en een moeder die er flink last van had gehad, dacht ik: dat gaat ongetwijfeld zwaar worden. Bovendien was ik bang voor alle kilo’s die erbij zouden komen. Mijn lijn was mijn hele leven al zo’n gevecht. Nou, dat zou wat gaan worden dan. Ik ben stomverbaasd hoe ik erdoorheen ben ­gerold. Ik heb vrijwel geen klachten gehad en voel ik me zelfs beter dan ooit. Dikker ben ik niet geworden, integendeel: ik ben nooit eerder zo slank ­geweest. En dat allemaal door een nieuwe manier van eten. Mijn eetprobleem begon in mijn puberteit. Met ouders die vaak aan de lijn deden, was het voor mij normaal om daaraan mee te doen. Toen mijn ­lievelingsspijkerbroek niet meer paste, begon ik met een brooddieet. Dit was het begin van een leven lang rommelen met voeding. En van het eeuwige gevoel van niet goed genoeg zijn.”

Koude boontjes

“Ik was continu op dieet maar at ’s avonds laat ­geregeld de koelkast leeg. Vooral brood met zoetigheid kon ik niet laten staan. Wanneer ik niets meer had, stapte ik over op dingen als koude boontjes uit blik. Niet omdat ik dat lekker vond, maar door de bizarre drang om te blijven proppen. Tot ik met een maag die op knappen stond op bed lag, woedend op ­mezelf. Dan at ik dagenlang vrijwel niets, om me vervolgens toch weer te buiten te gaan aan een pond drop. Erg frustrerend en schaamtevol. Het was dan ook iets waar ik zelden over sprak. Na mijn vijfendertigste werden de eetbuien minder. Ik vond een fijne liefde, zat beter in mijn vel. Toch bleef eten beladen. Elke dag opstaan met het voornemen: vandaag houd ik me in. En continu afwegingen maken.”

“Door mijn obsessie met eten heb ik nooit plezier gehad in koken. Ik was te veel bezig met calorieën, kon nooit met overgave iets lekkers maken. Ik maakte mezelf ook wijs dat ik er gewoon te druk voor was. Gelukkig heb ik een partner die wel goed kan koken. Maar ik stond vaak met argusogen in zijn pannen te kijken om te checken hoeveel vet hij gebruikte. Geen dag zonder zorgen, niet één. Zonde van alle energie. Vooral omdat ik helemaal niet zo dik was. Ja, ik jojode, maar extreem was het niet. Tot ik de 45 passeerde en de kilo’s makkelijker bleven hangen. Vanaf toen schoot ik niet meer drie, vier kilo heen en weer, maar wel tien of twaalf. Erbij, eraf, erbij, eraf, steeds met meer frustratie.”

MT45 M45 nog nooit verteld Beeld

“In de nazomer van 2019 zat ik weer in de plus, veertien kilo dit keer. Ik was zo verschrikkelijk boos op mezelf dat ik besloot: nu eet ik een jaar geen suikerproducten. Suiker was mijn valkuil. Dit besluit was dus echt bedoeld als straf voor mezelf, maar ook een laatste wanhoopsdaad. Ik móést iets doorbreken, want ik wist het echt niet meer. Dit keer hield ik me aan mijn plan. Al was het soms lastig. Want nooit was nooit: ook geen stukje bruidstaart toen mijn beste vriendin trouwde. Geen dessert met kerst en geen enkel hapje oliebol met oud en nieuw. ‘Doe niet zo streng,’ zeiden mensen vaak. ‘Je bent jezelf alleen aan het kwellen. Maar voor mij voelde het na een paar maanden alleen maar heel goed. Want ik werd fitter, energieker en taalde op een gegeven moment niet meer naar al die zoetigheid. En toen ik mijn overtollige ­kilo’s kwijt was, bleek het veel minder lastig om dat zo te houden.”

Suiker bannen

“De echte omslag kwam toen ik, na tien maanden zoetigheidverbod, hoorde over een voedingsprogramma van acht weken gezond en puur eten. Met écht geen suiker meer: want dat zat natuurlijk nog wel verborgen in allerlei supermarktproducten die ik at. Omdat ik nieuwsgierig was naar wat het me zou brengen – ik was al zo fit geworden, wat zou er gebeuren als ik de toegevoegde suikers helemáál zou bannen? – besloot ik het te doen. Al betekende het dat ik veel moest gaan koken. Maar het was in de eerste coronalente en ik had zeeën van tijd. Anders had ik het nooit gedaan.”

“Ik had op dat moment nog geen enkel vermoeden hoe dit mijn leven zou gaan veranderen. In korte tijd ging ik heel anders naar voeding kijken. Mijn leven lang was ik alleen maar bezig geweest met slank worden. Gezond leven stond op de tweede plek. Nu leerde ik alles over goed voor jezelf zorgen, over je lichaam voeden in plaats van vullen en over meer energie krijgen. Ik at weinig koolhydraten, veel groentes en gezonde vetten, iets wat ik in het begin maar mondjesmaat durfde. De behoefte aan snaaien, die sinds mijn suikerverbod al veel minder was geworden, verdween helemaal. En wat maakte ik een lekkere dingen!”

“Ik ben nu tweeënhalf jaar verder. Nadat ik moeiteloos nog vijf kilo ben afgevallen, is mijn gewicht nu al twee jaar stabiel. Jojoën doe ik niet meer, wegen evenmin. Koken des te meer, ik heb nu nota bene negen kookboeken op de plank staan. Dat kokkerellen ooit nog eens mijn hobby zou worden, had ik nooit kunnen denken. En wat ben ik verguld als ik voor de spiegel sta. Ik heb gewoon een prachtig figuur. En ik hoef er geen enkele moeite voor te doen. Suiker, weet ik nu, was mijn heroïne en hield mijn eetverslaving in stand. Nu ik ermee gestopt ben, heb ik geen enkele drang tot overeten meer. Ik dacht altijd dat ik tot mijn tachtigste zou blijven worstelen met voeding en gewicht. Dat dat niet zo blijkt te zijn, is een groot cadeau.”

Ook anoniem een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden