null Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

PREMIUM

‘Ik voelde me direct thuis in Nederland, maar heb nooit kunnen wennen aan de agenda-mentaliteit’

Antonella Meijerink (61) ontmoet Rob (63) al op haar vijftiende. Vijf jaar later springt de vonk over tussen de twee. Ze trouwen in Italië en verhuizen naar Nederland. Inmiddels hebben ze twee dochters, Nina (34) en Floortje (30), en een kleindochter.

“Robs zus, Marianne, had een bar-restaurant in Como, waar ik geregeld een goddelijke bruinebonensoep at. Rob kende ik omdat hij vaak naar zijn zus ging tijdens vakanties. Ik vond het een heel aardig jongen, maar hij was gewoon een goede vriend en had verteld dat hij een vriendin had in Nederland. In 1980 woonde Rob een langere periode bij zijn zus. Zijn relatie was inmiddels voorbij. Het was me al opgevallen dat hij sinds een tijdje met andere ogen naar me keek en daardoor ging ik hem ook anders bekijken; als méér dan een vriend. De vonk sprong over en een jaar later – op 9 juli 1981 – trouwden we in Italië.”

Weddenschap

“We besloten naar Nederland te verhuizen omdat Rob daar meer mogelijkheden had op werkgebied. Ik kom uit een keurige katholieke familie en mijn opa en tantes begrepen er niets van: in Nederland woonden toch alleen maar hippies?! We hoorden jaren na ons huwelijk dat een deel van de familie een weddenschap met de trouwambtenaar had afgesloten: ze gaven ons maximaal zes maanden. Dat liep gelukkig heel anders.”

“Koken kon ik voor ons huwelijk nog niet goed, maar ik leerde het snel. In de eerste periode deelde mijn moeder haar recepten via de telefoon. De belkosten waren destijds twee à drie gulden per minuut, dus we gingen al snel over op brieven schrijven en later de fax. Omdat we drie à vier keer per jaar teruggingen naar Italië en mijn familie zagen, heb ik eigenlijk nooit heimwee gehad. We waren ongelooflijk verliefd en ik voelde me direct thuis in Nederland. Waar ik alleen nooit aan heb kunnen wennen, is de agenda-mentaliteit. Ik had schoonzussen op nog geen vijfhonderd meter afstand wonen en dan nóg moest er in de agenda worden gekeken voor een afspraak. Spontaan even bij elkaar aanwaaien of spontaan een hapje mee-eten; in Italië is dat nooit een probleem.”

null Beeld

Ondergeschikt aan de man

“Omdat ik Economie had gestudeerd en graag wilde werken, leerde ik binnen twee maanden Nederlands spreken. Ik heb als boekhouder gewerkt, maar toen we kinderen kregen, besloten we dat Rob bleef werken en ik thuismoeder zou worden totdat de kinderen naar school gingen. In de Italiaanse opvoeding krijg je, zeker in mijn tijd, op een bepaalde manier mee dat je als vrouw ondergeschikt bent aan de man. Je kunt als vrouw daarom niet altijd je mening uiten in gezelschap. Dat is in Nederland absoluut niet zo: man en vrouw zijn gelijkwaardig aan elkaar en dat bevalt mij goed.”

“Elke keer weer als ik in Italië het vliegtuig uit stap, erger ik me aan de Italiaanse man. Ze verleren het niet om te worden bemoederd, maar veel Italiaanse vrouwen blijven ook bemoederen. Dat is niets voor mij, daar ben ik veel te zelfstandig voor. Ik prijs mezelf dan ook gelukkig dat ik veertig jaar geleden verliefd ben geworden op Rob en met hem een mooi leven heb kunnen opbouwen.”

Rok (Poools), vest (My favourite Piece). T-shirt (privébezit).

Jessica van ZantenMarloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden