Persoonlijk

‘Ik vluchtte weg van een vakantie met mijn stiefkinderen’

zinderende-zomerverhalen.jpg

Marion is gek op haar vriend. Ze is ook dol op zijn kinderen. Maar drie weken zomervakantie met hen vindt ze echt te veel. Vorig jaar ontsnapte ze eraan met een leugen en zette elders de bloemetjes buiten.

“Voor mijn vriend Robin en zijn kinderen is de zomervakantie naar Spanje het hoogtepunt van het jaar. Ze hebben al maanden van tevoren voorpret. Ik lach mee, maar eerlijk gezegd als een boer met kiespijn. Voor mij is die vakantie een ramp. ‘Tja, dat kon je van tevoren weten,’ zegt mijn moeder streng als ik, een enkele keer maar, laat merken dat ik het best pittig vind, drie weken met mijn stiefkinderen. Ze neemt het mij nog altijd kwalijk dat Robin ‘voor mij’ is gescheiden van zijn vrouw. Dat hun huwelijk al heel lang op de waakvlam stond, en zijn ex ook wilde scheiden, vergeet ze voor het gemak. In één ding heeft ze wel gelijk: ik wist waar ik aan begon. Roberts kinderen waren vier, vijf en zeven toen ik hem ontmoette. Klein grut dat ik erbij zou moeten nemen. Maar ik werd stapelgek op hem. Als hij tien kinderen had gehad, dan nog was ik niet weggelopen. En dat zegt heel wat: ik heb zelf nooit een kinderwens gehad. Maar toen ik Robin ontmoette, dacht ik: eigenlijk is dit perfect. Want kinderen zien opgroeien is natuurlijk toch wel heel bijzonder. Ze zouden voornamelijk bij zijn ex blijven, die fulltime moeder is. Onze dagen met de kinderen zouden voor mij net genoeg zijn om van het gezinsleven te proeven, maar om verder alle tijd met Robin te kunnen doorbrengen. Lang leek dit inderdaad prima. Doordat Robin en zijn ex goed uit elkaar gingen, accepteerden de kinderen mij vanaf het eerste moment. En ik vond hen ook leuk. Druk ja, dat ook, maar zijn niet alle kinderen dat? Ik vermaakte me best als ze er waren. Dat Robin dan maar weinig aandacht voor mij had, begreep ik. En als het me te veel werd, ging ik naar mijn kamer op zolder of sprak ik af met vriendinnen. Robin verwachtte niet dat ik er altijd bij was; ik hoefde geen plaatsvervangende moeder te zijn, ze hádden tenslotte al een moeder.”

Doodmoe ná de vakantie

“Toen kwam de zomervakantie. Dat bleek andere koek. Robin was altijd met zijn ex naar een vakantiehuisje in Spanje gegaan. Drie weken. Voortaan besloten ze dat huis zes weken te huren en elkaar af te wisselen. Natuurlijk ging ik mee toen Robin ernaartoe ging om de kinderen over te nemen. Ook ik was aan vakantie toe en op de foto’s oogde de plek idyllisch. Het ís er ook prachtig, maar met drie kinderen om je heen is het moeilijk genieten. In plaats van dat zij hun eigen gang gaan, vragen ze voortdurend aandacht. Volgens Robin was dit vroeger niet zo. Misschien is dit toch de klap van de scheiding, ik weet het niet. Feit is dat we de afgelopen paar zomervakanties geen moment voor onszelf hebben gehad. Zelfs vrijen gaat amper, want de kinderen rennen onze kamer in en uit en Robin wil ze dat niet verbieden. Het zou allemaal nog te behapstukken zijn als ik daar wat meer mijn eigen gang kon gaan. Maar hoewel de kinderen met argusogen in de gaten houden dat hun vader hen de meeste aandacht geeft en niet mij, willen ze mij er ook bij hebben. Ze zijn echt dol op me. En ik op hen, echt. Maar dat het niet mijn eigen kinderen zijn, voel ik op zulke momenten heel goed. Ik vind het loeizwaar om er continu voor hen te moeten zijn. Om steeds maar paraat te staan om hun gevonden stenen te bekijken, zoenen op zere plekken te geven, verhaaltjes te vertellen, spelletjes te doen, valsspelen door de vingers te zien en elke avond weer aan tafel te zitten met kinderen die niets lusten en een vader die daar in mijn ogen veel te toegeeflijk in is. Ik word er knet-ter-gek van. En doodmoe. Ik heb het twee zomers volgehouden en kwam kapot thuis. Met Robin kan ik hier niet over praten. Zijn kinderen zijn heilig voor hem. Hij lijkt energie te krijgen van al die hectiek, in plaats van dat het hem energie kóst. Ik wil het niet voor hem bederven en hem met mijn gevoelens belasten. Dus ik doe mee, speel mee, lach mee. En tel de dagen af.”

Zogenaamd migraine

“Vorig jaar, we waren pas net over de helft, kon ik plotseling niet meer. Door het fingeren van een migraineaanval kreeg ik het voor elkaar om alleen achter te blijven in het appartement terwijl de rest naar zee ging. Ik genoot er enorm van om even alleen te zijn. Gelukzalig zat ik te lezen. Voor het eerst vlotte het een beetje. De tijd vloog voorbij. Voor ik het wist kreeg ik een appje met de tekst: ‘We komen weer, hoor.’ Ik kreeg hartkloppingen. Ik wilde weg, en wel meteen. Toen ze terugkwamen heb ik Robin met veel gevoel voor dramatiek verteld dat ik was gebeld door mijn werk. Er waren grote problemen met het project waar ik mee bezig was. Ik moest direct na het weekend terug zijn. Natuurlijk schrok hij. Maar hij schikte zich. Hij twijfelde geen moment aan mijn woorden. De kinderen waren in alle staten; die barstten alle drie in tranen uit. Natuurlijk deed dat wel iets met me, maar toch liet ik me de volgende ochtend zonder schuldgevoel naar de trein brengen. De opluchting overschaduwde alles. Het was mijn bedoeling om gewoon naar huis te gaan. Maar toen ik door Parijs reed, waar de zon stralend aan de hemel stond, ben ik de trein uitgestapt. Drie dagen heb ik in een hotel vertoefd en rondgeslenterd, op terrasjes gezeten en witte wijn gedronken, terwijl ik Robin in de waan liet dat ik in Nederland aan het werk was. Als ik hem ’s avonds belde vanaf mijn kamer met uitzicht op de Sacré Coeur voelde ik me wel heel rot, hoor. Maar zodra de drie kids dan aan de lijn kwamen en gillend vertelden wat ze nu weer hadden gedaan, verdween dat gevoel. Voor mij wat dit een prachtige oplossing. Eindelijk kwam ik uitgerust thuis. Heerlijk. Alleen: dit kan ik niet nogmaals doen. Dit jaar staan me dus gewoon weer drie weken te wachten. Hoe ik dat dit keer ga overleven, dat weet ik nog niet.”

Interview | Lydia van der Weide
Foto | iStock, beeldbewerking Margriet.nl

Ook leuk om te lezen

Ook leuk om te bekijken is onderstaande video waarin uitgelegd wordt hoe je een halve avocado bewaart zonder dat zij bruin wordt.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant