null Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.
Beeld Marloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

PREMIUM

‘Ik heb er nooit spijt gehad dat ik alles achter me heb gelaten. Amsterdam voelde als een nieuwe wereld vol mogelijkheden’

Nicoletta Tavella (57) wordt op haar negentiende niet alleen op slag verliefd op Amsterdam, maar ook op Leo. Na drie jaar heen en weer reizen, verhuist ze in 1986 naar Nederland en nu runt ze een Italiaanse kookschool in Amsterdam.

“In de zomer van 1983 was ik met drie vriendinnen op Interrail door Europa. Met de nachttrein vanuit Parijs kwamen we op een zonnige dag in juli aan in Amsterdam. Ik was op slag verliefd. Het voelde als thuis. Punkers, hippies, jong en oud; iedereen leefde door elkaar en de vrijheid was voelbaar. Diezelfde dag gingen we een biertje drinken met een groep jongens. Toen ik hem zag, een blonde jonge met grote blauwe ogen, was ik verkocht...”

Meer dan een vakantieliefde

“Leo was niet direct verliefd, maar die week trokken we veel met elkaar op. Toen ik hoorde dat hij een vriendin had, was het voor mij klaar. Terug in Italië kreeg ik een brief: het was voor hem blijkbaar toch meer dan een vakantieliefde. Hij verbrak zijn relatie en we reisden jaren heen en weer tussen Bari en Amsterdam. Ik had allerlei baantjes en verkocht zelfs een gouden armband van mijn oma om de reizen te kunnen bekostigen.”

null Beeld

Samenwonen, maar niet trouwen

“Na drie jaar pendelen, besloot ik om definitief naar Amsterdam te verhuizen. Ik vertelde mijn moeder dat ik in de zomervakantie naar Nederland zou gaan en niet meer terug zou keren. Ze vond het niet leuk, maar zei: ‘Je bent volwassen en je mag doen wat je wilt.’ Tegen mijn vader zei ik niets. Hij was heel boos. Samenwonen zonder getrouwd te zijn; dat kon echt niet! Ook Leo had ik niets van mijn plannen verteld. Toen ik het hem, na een maand samen te zijn geweest in zijn appartementje, vertelde, trok hij wit weg. Maar we besloten het te proberen en bleven uiteindelijk twaalf jaar samen. We zijn nu uit elkaar, maar nog steeds goede vrienden.”

Status en hiërarchie

“Ik heb er nooit spijt gehad dat ik alles achter me heb gelaten. Amsterdam voelde als een nieuwe wereld vol mogelijkheden om mezelf te ontplooien. Ook hield ik direct van de openheid en de directheid van de Nederlanders. Dat is in Italië heel anders. Het is een prachtig land, maar het draait er meer om status, hiërarchie en er is veel corruptie op allerlei niveaus. Natuurlijk miste ik mijn familie, maar het meest miste ik de geur van verse koffie ’s morgens vroeg op straat. Italiaanse producten waren in de jaren tachtig nog moeilijk te krijgen. Gelukkig stuurde mijn moeder me geregeld een doos met kilo’s Parmezaanse kaas, salami, pasta en Italiaanse koffie. Dat doet ze trouwens nog, ook al kun je hier nu alles krijgen. Het is echt de manier waarop je de liefde van de Italiaanse mamma voelt! Inmiddels geef ik die liefde voor de Italiaanse keuken door aan anderen via mijn kookschool.”

Nederlandse nationaliteit

“Om de twee maanden ga ik naar Italië en ik ben de schoonheid van het land steeds meer gaan waarderen. Als je er woont is het vanzelfsprekend dat er op elke straathoek iets moois te zien is. Maar nu zie ik Italië echt door de ogen van een toerist en geniet daarvan. Twee jaar geleden heb ik de Nederlandse nationaliteit aangenomen. Ik leef inmiddels een groter deel van mijn leven hier dan in Italië en wilde me geen expat meer voelen. Ik ben Italiaanse – dat kan niemand me ooit nog afnemen – maar ook Nederlandse en dat voelt heel goed.”

Jeans (Mango), trui (M&S), sneakers (Floris van Bommel).

Jessica van ZantenMarloes Bosch. Styling: Sadia Veenstra. Visagie: Thirza Waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden