MT32 M32 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ik blijf het leven moeilijk vinden. Mijn zware jeugd vol problemen blijft op me drukken’

Na een moeilijke jeugd hoopte Lisa (64) op een veilige plek in een gastgezin. Opnieuw werd ze op pijnlijke wijze ­teleurgesteld, wat haar vijftig jaar na dato nog heel erg dwarszit.

“Sinds een kleine twintig jaar kan ik het leven beter aan. Mijn depressieve gevoelens zijn minder geworden en ik heb ook niet meer zo veel paniekaanvallen. Ik ben getrouwd met een lieve man. En nadat ik lang thuis zat omdat ik was afgekeurd, ben ik nu weer aan het werk en daar heb ik plezier in. Tot slot ben ik dankbaar dat mij een dochter is gegeven. Maar toch: ik blijf het leven moeilijk vinden. Ik voel me vaak zo moe van het geploeter. Van het vele vechten. Mijn zware jeugd vol problemen blijft op me drukken.”

Een veilige jeugd is zo belangrijk

“Met mijn verhaal wil ik duidelijk maken hoe belangrijk is het om kinderen een veilige jeugd te geven. Als de eigen ouders daar niet toe in staat zijn, moet er goede begeleiding zijn door anderen: de kinderbescherming, jeugdzorg, pleeggezinnen en ga zo maar door. Ik kan alleen maar hopen dat het toezicht daarop tegenwoordig beter verloopt dan vroeger, toen ik jong was. En vooral; dat er écht naar kinderen wordt geluisterd, óók naar woorden die ze misschien niet uitspreken.”

“Ik was acht toen mijn ­ouders gingen scheiden. Het werd zo’n heftige vechtscheiding dat de kinderbescherming in beeld kwam. Ik kreeg een voogd, maar die kon niet voorkomen dat mijn ouders allebei aan mij gingen trekken. Terwijl ze allebei niet goed voor me wisten te zorgen. De nieuwe vrouw van mijn vader verwaarloosde me. Ze zorgde ervoor dat ik doordeweeks naar een internaat moest. Bij mijn moeder kreeg ik te maken met een stiefvader die mij bespiedde in de badkamer en me seksueel lastigviel.”

Eindelijk leek de zon te gaan schijnen

“Uiteindelijk werd ik uit huis geplaatst. Ik weet dat tegenwoordig vaak wordt gezegd dat dit veel te snel gebeurt; ik vraag me af of dat waar is. In onveilige ­situaties is het in mijn ogen echt veel beter als een kind níét meer bij de ouders is. Voor mij was er alleen geen goed alternatief. Ik belandde in kindertehuizen waar ik me erg ongelukkig voelde. Het waren vreselijke jaren. Soms ging ik tijdens de vakantie naar een pleeggezin. Helaas waren dat zelden mensen die oprecht het beste met me voorhadden. Eerder kwam ik als een ‘project, om een huwelijk te redden. Dat liep ­natuurlijk telkens fout af, en als het dan op een scheiding uitliep, was ik er niet meer welkom.”

“Op mijn zeventiende leek de zon eindelijk voor mij te gaan schijnen. Ik liep stage in een fabriek en daar had ik het heel erg naar mijn zin. Ik begon hoop te krijgen dat mijn leven nu beter zou worden. En toen kreeg ik zelfs een baan aangeboden in die fabriek. Wat was ik opgetogen. Maar ik kon die baan alleen aannemen als ik in de buurt woonde. Omdat ik zeventien was, mocht ik nog niet voor mezelf iets zoeken. Mijn voogdes vond me daar nog te jong voor. Er werd een advertentie geplaatst in een streekkrant. Daar kwamen twee reacties op. Eentje was van een tachtigjarige dame. Die viel meteen af; dan zou ik mij maar hechten en dan weer afscheid moeten nemen, aldus mijn voogdes. Later heb ik vaak gedacht: één fijne ervaring had zo veel voor me kunnen betekenen, al was het dan maar tijdelijk geweest. Maar goed, mijn voogdes vond de andere reactie beter; die kwam van een gezin, met één meisje van dertien.”

“Nog voordat dat rond was, werd ik aangesproken door een man toen ik naar de bus liep: ‘Ben jij Lisa?’ Hij was de vader van het ­bewuste gezin, had me herkend van de foto en hij nodigde me uit om kennis te komen maken. In eerste instantie leek het heel leuk. Tot de moeder en het meisje naar een sportclubje gingen. Ik bleef achter met de man. Hij stelde indringende vragen en liet mij toen het huis zien. In de echtelijke slaapkamer trok hij me opeens op bed. Hij had het over het open huwelijk van zijn vrouw en hem en zat aan me. Ik was te perplex om me te verzetten. Toen zijn vrouw terugkwam, gingen we aan tafel, met wijn erbij, zogenaamd heel gezellig. Dat ik bij hen zou gaan wonen, leek al in kannen en kruiken. Het was te bizar voor woorden.”

MT32 M32 Nog nooit verteld Beeld

Niets waard

“Slechts één iemand heb ik erover durven vertellen. Een vriendin, die er helemaal niets van geloofde. Deze man had een café, speelde elk jaar voor Sinterklaas, wist zij. Mijn ­verhaal kón gewoon niet waar zijn. De moed zonk mij in de schoenen. Wat moest ik dan tegen mijn voogdes zeggen? Toen ik haar belde en aangaf dat ik het echt niet zag zitten bij dit gezin, werd ze boos. Dat ik er de voorkeur aan gaf de baan af te slaan en in dat vreselijke kindertehuis te blijven, vond ze kennelijk niet alarmerend. Ze heeft er in elk geval nooit naar gevraagd waarom ik dit had besloten.”

“En dit zit mij, een kleine vijftig jaar na dato, nog ­altijd vreselijk dwars. Had ze maar begrepen dat er iets naars moest zijn gebeurd. Had ik maar genoeg vertrouwen in de mensheid gehad om wel iets te zeggen. En natuurlijk: was die vreselijke man maar van me afgebleven. Hij was in de vijftig, had een dochter van dertien: wat bezielt iemand dan om dit te doen? Dit alles heeft, na al zo’n moeilijk jeugd, voor veel schade gezorgd. Het bevestigde voor mij opnieuw dat ik niets waard was. Alleen voor seks leek ik goed. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet: dat het niet aan mij lag. Die man was hartstikke fout en ik had beschermd moeten worden. Ik wens ieder meisje dat wordt misbruikt of lastiggevallen toe dat signalen wél worden ­opgepikt. Dat ze worden gehoord en opgevangen. Zodat ze niet hun hele leven met akelige ­herinneringen blijven rondlopen, zoals ik.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der weideRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden