Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Nog nooit verteld: ‘Iets wat leefde, heb ik doodgemaakt’

raam.png

“Ik ben al een tijd in therapie. Mijn  therapeut weet dat er in mijn leven 
iets heel ingrijpends is gebeurd. Telkens wanneer ik iets heftigs vertel, vraagt hij: ‘Is dit het misschien?’ Het is het nooit. Dat ene, dat krijg ik, als ik tegenover hem zit, niet over mijn lippen. Daarvoor is het nog altijd te zwaar. Dat het al veertig jaar geleden is, doet er niet toe. Jaren tellen in deze situatie niet. Ik heb iets wat leefde, wat ik al in mijn buik voelde bewegen, doodgemaakt. Dat is niet te vergeten en niet te vergeven. Maar misschien wordt het wel tijd om het een plek te geven. Want dat ik 
mezelf blijf straffen hierover, helpt 
niemand verder.”

Alleenstaande moeder
“Ik was 24 toen ik voor de tweede keer zwanger raakte. Ik had al een zoon, hij was op dat moment zes. Hij was het kind van een vakantieliefde. Toen ik die keer ontdekte dat ik zwanger was, was ik totaal in paniek. Ik woonde nog bij mijn ouders, bij wie ik mij absoluut niet fijn en veilig voelde. Ik was bang dat ze ontzettend kwaad zouden worden. Daarom hield ik, verstijfd van angst, mijn mond. Ik was vastbesloten het kind af te staan, en toen mijn ouders na vijfenhalve maand ontdekten wat er aan de hand was, drongen zij daar ook op aan. Maar met het groeien van mijn buik groeide ook de liefde voor mijn kind. Ik voelde het bewegen en wist: deze baby hoort bij mij. Ik volgde een opleiding, maar werd daar weggestuurd omdat ik een kind zou krijgen.
Ik werd een alleenstaande moeder. Eerst woonde ik nog bij mijn ouders, daarna zelfstandig. Al was ons huis niet meer dan een krotje, zonder douche en met een dubieus toilet, ik was er dolblij met mijn zoon.”

Zware druk
“Een paar jaar later kreeg ik een vriend. Ik raakte zwanger en we hadden al trouwplannen toen ik steeds zekerder wist dat hij niet deugde. Hij was 
agressief, de politie is er zelfs een paar keer bij geweest. Hij was voortdurend met seks bezig en vertoonde zelfs obsceen gedrag waar mijn zoon bij was. Ik voelde dat een huwelijk met hem een grote fout zou zijn. Toch durfde ik het eerst niet af te zeggen. Mijn ouders waren zo blij dat ik eindelijk een keurige huisvrouw zou worden. En er was al een mooie jurk voor mij gekocht. Toch verbrak ik de relatie. Kort erna kwam mijn vader langs. Thuis had mijn moeder de broek aan, maar wanneer de zaken ingewikkeld werden, stuurde ze mijn vader
eropaf. Hij drong aan: ‘Laat een abortus doen nu je niet gaat trouwen, wij betalen wel.’ Ondertussen bedreigde mijn ex me nog steeds, hij kon mijn afwijzing niet aan. Ik raakte in de war. Ik voelde heel sterk dat ik mijn kind níet wilde laten weghalen. Maar ik wist ook dat wij daarmee nooit van mijn ex zouden 
afkomen. Ook mijn ouders oefenden druk op mij uit. Tot slot maakt ik me grote zorgen om het nog ongeboren kind zelf; mijn ex kwam uit een 
disfunctioneel gezin, waarin iedereen extreme problemen had, en maakte. Wat als het kind zijn genen had? Daarom besloot ik toch een abortus te laten doen. ”

Lees het hele verhaal in Margriet 36

Ook interessant