Persoonlijk

Al snel vond ik lege flessen overal en begon hij naar te doen tegen mij

istock-615707630-png-drunken-husband.png

 -In samenwerking met Rijksoverheid –

Een nichtje dat geen grenzen kan stellen aan haar zoontje, een broer die zijn vriendin regelmatig uitscheldt, een zoon en schoondochter die zijn verwikkeld in een nare scheiding. Iedereen twijfelt wel eens of het bij een ander thuis wel goed gaat. Juist de ervaringen van anderen kunnen daarbij helpen. Daarom plaatsten wij een paar weken geleden een oproep om jouw verhaal te delen. 

En wat krijgen we een hoop reacties! Lees hieronder de nieuwste inzendingen. Heb jij  ook wel eens getwijfeld of het bij een ander wel goed gaat? En wat heb je toen gedaan?

Deel hieronder ook jouw verhaal!

Jetske
Ik ben in het begin van  mijn twintiger jaren verhuisd naar Engeland, waar ik mijn (nu ex) vriend tegenkwam. We gingen samenwonen en al snel raakte ik zwanger van onze dochter. Het eerste jaar ging alles goed, tot hij stiekem begon te drinken. Al snel vond ik lege flessen overal, en begon hij naar te doen tegen mij. Eerst verbaal en daarna ook fysiek. Ik probeerde voor de buitenwereld de schone schijn op te houden. Vele malen moest ik de politie bellen, zijn zooi opruimen, urine, overgeefsel, lege flessen e.d. en maar proberen mijn dochter niets te laten merken. Tijdens een betere periode raakte ik weer zwanger. De dag nadat ik beviel van onze zoon, werd mij door jeugdzorg bevolen uit de buurt te blijven van mijn vriend. Ik snapte maar niet waarom. Ik moest een contract ondertekenen, anders zouden mijn kinderen van mij afgenomen worden. Het bleek dat zij in samenwerking met het ziekenhuis en de politie een dossier opgebouwd hadden over hem. Alle feiten, die daarin beschreven waren, deden mijn ogen openen. Hij was een agressieve alcoholist! Toen heb ik geleidelijk geld verstopt, tot ik voldoende had voor een ticket naar Nederland. Een week voordat ik vertrok heb ik mijn ouders alles verteld en hebben zij, godzijdank, per auto mijn spullen opgehaald. Ik ben met mijn twee kinderen gevlucht van mijn ex, hun vader, en alle drama eromheen. Gelukkig heb ik alleen gezag omdat we niet getrouwd waren. Ik ben een nieuwe man tegengekomen in Nederland, die mijn kinderen ziet als zijn eigen, die niet drinkt en heel geduldig en lief is. We hebben een huis gekocht, ik heb leuk werk, en de kinderen ontwikkelen zich geweldig. Hun echte vader wil geen contact met ze en eerlijk gezegd vind ik het niet erg. Ik zou willen dat iemand zich eerder met mij bemoeid had, maar ik kan begrijpen dat het niet goed zichtbaar was. Daarom, zodra je maar iets merkt bij iemand, zoek contact of meld het ergens anoniem! Je kan zowaar iemands leven redden!

Angela
Ik heb, net als veel anderen waaronder mijn eigen moeder, een man gekozen die heel erg bezitterig en egoïstisch was, maar waarschijnlijk ook nog narcistisch.  Hier ben ik kortgeleden pas achtergekomen, toen ik na 16 jaar weer contact kreeg met mijn tante, de zus van mijn moeder. Mijn man was zeer jaloers en had, net als zijn vader, graag de teugels in handen. Hij vond het geweldig om je te kleineren, te slaan, te duwen, te dreigen en noem maar op. Altijd zó, dat niemand het zag. Dus als je het vertelde, viel het wel mee en overdreef ik. Na verloop van tijd werd het erger en erger. Bedreigingen met messen, van de trap duwen, ga maar door.  In die tijd dacht ik altijd, dat is gewoon omdat mijn moeder dat ook was overkomen. Ik heb pas na 15 jaar mijn ogen geopend, nadat ik er door collega’s op werd aangesproken. Helaas heb ik nooit de kans gehad hun te bedanken. Daarna ben ik gaan opletten en zag ik hoe het in elkaar zat. Ik ging mijn eigen dingen doen en werd daar zwaar voor gestraft. Vlak voor ik wegging heb ik een zware miskraam gehad en werd ik in elkaar geslagen. Ik dacht toen dat ik geluk had, omdat hij mijn moeder belde. Dus ik dacht, ik ben gered. Maar niks daarvan, mijn moeder zei me, dat ik er maar mee moest leren leven. Dat was de doorslag voor mij en ik ben vertrokken. Met een tas met kleding en ik was weg. Dit heeft veel verwerking gekost. Ik weet dat de persoon die in zo’n situatie leeft, het eerst zelf door moet krijgen en eerst zelf de beslissing moet nemen, dat het zo niet langer kan en moet veranderen. Dit, omdat als iemand anders het voor jou beslist, die link niet is verbroken en ga je terug, zogenaamd uit liefde.  Ik weet nu dat dat geen liefde is. Maar je gaat terug tot je zelf  beseft van nee, dit kan niet nee, ik moet hier weg. Iedereen die echt weggaat en wegblijft, begrijpt wat ik hiermee bedoel.  Het is zo moeilijk om los te laten, maar ik verzeker iedereen in zo’n situatie:  het is het waard.  Jij bent het waard. Ik ben heel gelukkig, ondanks alles wat ik mee heb gemaakt. Op mijn 45ste begon  mijn leven eindelijk.  Na al die gevechten tijdens en na dat leven.  Het heeft ook 10 jaar geduurd om het te verwerken en ik word er nu nog dagelijks mee geconfronteerd.  Maar ik kan er nu wel mee omgaan en dat is de grootste prijs, de jackpot!  Ik ben het waard en ik besef dat nu ook.  Ik hoop dat hier iemand iets mee kan.

Anoniem
Ik werkte in de kinderopvang en kwam regelmatig verwaarloosde kinderen tegen. Het was een vrij rijke buurt, dus het waren geen kinderen die verwaarloosd werden in de zin van honger lijden, maar emotionele verwaarlozing. Dit  kwam vaker voor dan verwacht. Kinderen met duidelijke kenmerken van autisme, die geen hulp kregen omdat ouders weigerden. Kinderen met rare verwondingen, kinderen die vreselijke verhalen vertelden. Maar als pedagogisch medewerker sta je kansloos. Je moet een heel traject door van bewijs leveren tot dagelijks observeren, voordat er iets aan gedaan kan worden. En dan is het nog de vraag of er iets mee kan gebeuren. En vaak was er te weinig bewijs omdat de kinderen volgens het boekje niks mankeerden. Maar alle collega’s hadden dezelfde vermoedens. Erg moedeloos werd ik er van.

Anoniem
Mijn buren hebben drie kinderen. En elke dag ruzie. De vader is meestal werkeloos en meestal dronken. Moeder heeft geen benul hoe ze haar kinderen liefdevol kan opvoeden. De kinderen zien er spic en span uit maar…De blik in hun ogen spreekt boekdelen. Het is vreselijk om het geschreeuw aan te horen en we hebben regelmatig instanties zoals veilig thuis, huisarts en politie ingelicht. Ze komen langs en verder….niks. Vader en moeder houden de schijn op en zijn welbespraakt. De haartjes van de kinderen zitten prachtig gekamd, dus hoe kan er iets aan de hand zijn? Ik heb mijn taak gedaan. Door te signaleren en te melden ….ik ben bang dat de kinderen de volgende generatie mishandelaars en mishandelden worden.

Anoniem
Mijn zoon zit in een vechtscheiding, Na 9 jaar huwelijk is mijn zoon verwikkeld in een akelig gevecht met zijn ex. .Er zijn 3 jonge kinderen bij betrokken. En ja, waar er 2 vechten hebben er 2 schuld.
Mijn zoon wil dat de kinderen hier zo min mogelijk hinder van ondervinden.Ik ben dan ook ten zeerste verbaasd, dat vrouwen in Nederland blijkbaar alle rechten hebben om alles uit de kast te trekken om het leven van hun ex-partner zo moeilijk mogelijk te maken. Ook bij mijn zoon gebeurde dit en met de kinderen als inzet. Lees geestelijke mishandeling.Hij heeft geprobeerd om tot een gesprek te komen met zijn ex, via eerst een mediator. Deze had na 3 sessies aangegeven geen heil te zien in de voortgang van dit traject omdat de ex ongenuanceerde woede aanvallen had in het bijzijn van de mediator. Daarna heeft mijn zoon dit geprobeerd via het voormekaar team.Ook daar hetzelfde verhaal. Maar dit resulteerde wel in omgangsafspraken, met name naar de kinderen toe. Tot mijn stomme verbazing mag/kan zijn ex deze afspraken negeren en precies doen zoals zij het wil.
Mijn vraag is dan ook, waar kunnen deze vaders terecht? Mijn zoon wil met de beste bedoelingen deze scheiding beschaafd  afronden. Maar hij vindt  alleen maar gesloten deuren en hij is vast niet de enige. …..en dat maakt mij erg bezorgd.

Anoniem
Ik heb ouders die heel erg hun best doen en het goed bedoelen, dat geloof ik echt. Mijn ouders hebben altijd een goede baan gehad en geld genoeg. Ik kreeg altijd alles wat ik wilde, behalve liefde en aandacht. Mijn vader heeft zelf een vreselijke jeugd gehad en heeft daar een hoop aan overgehouden. Hij wordt snel boos en wordt dan stil. Hij kan me makkelijk een week negeren. Ik heb het gevoel dat hij nooit echt trots op me is geweest. Hij kleineert me, zegt zo veel mogelijk nare dingen en wacht tot ik in huilen uitbarst en vindt me dan zwak. Mijn moeder vindt het, denk ik,  heel naar. Maar ze doet nooit wat, ze zegt geen woord. Als mijn ouders ruzie hebben, geeft mijn moeder hem altijd gelijk. Ik denk dat ze bang is. Ik ben nu midden twintig en ben al een aantal jaar het huis uit. En ik ben nog steeds aan het leren om op een goede manier te communiceren. Ik heb vroeger als klein meisje mensen wel verteld over mijn thuissituatie maar er is helaas nooit iemand geweest die mij geprobeerd heeft te helpen of iets heeft kunnen doen. Ik weet uit ervaring dat een kind erg gevoelig kan zijn en dat ouders soms gewoon hulp nodig hebben. Het is geen schande om om hulp te vragen.

Zo kunnen we elkaar helpen

Heb jij ook wel eens getwijfeld of het bij anderen thuis wel goed ging? Wat heb jij toen gedaan? Ben je gaan praten, heb je advies gevraagd, of heb je zelf hulp aangeboden? We zijn heel benieuwd hoe jij dat hebt aangepakt. Door jouw verhaal te delen, help je anderen op weg…….

Je bent niet verplicht je naam en mailadres te vermelden. Je verhaal is alleen voor de redactie zichtbaar en zal alleen geplaatst worden, na jouw toestemming.

Ook interessant