Persoonlijk

Mijn verhaal: ‘Onze droom was een huis in de bergen’

mijn-verhaal-onze-droom-was-een-huis-in-de-bergen.jpg

Kimberly (55): “Onze droom was een huis in de bergen, ver weg van verkeersdrukte en te veel mensen dicht op elkaar. Een huisje aan de rand van een bos en met een wijds uitzicht over het omringende landschap. Bergen geven me dat heerlijke gevoel van rust en ruimte waar we zo’n behoefte aan hebben.

Huis in de bergen in Sauerland

Alleen vonden we Oostenrijk, waarop we ons in eerste instantie richtten, toch té ver weg. We zijn namelijk nog afhankelijk van ons werk in Nederland en onze kinderen en kleinkinderen wonen er. Sauerland bleek een prachtig alternatief: een schitterend berggebied in Duitsland, op maar drieënhalf uur rijden van onze jongste dochter – we hebben onze gezinshuis in Nederland verkocht en iets kleins teruggekocht waar we, samen met haar, wonen als we in Nederland zijn.

Dat de huizen in Sauerland goedkoper zijn dan in Oostenrijk speelde zeker mee. Leuk extraatje is dat onze Duitse dorpsgenoten erg vriendelijk zijn en open staan voor ‘nieuwelingen’. En fijn: anders dan in Nederland zijn er nog geen mensen die standaard rondlopen met oortjes in en/of vergroeid zijn met hun telefoon. Als ik rondloop in ons berghuis en een hertje langs het raam zie lopen, moet ik mezelf nog weleens knijpen om te geloven dat het ons écht is gelukt deze droom waar te maken.

Prins op het witte paard

De weg ernaar toe was niet makkelijk. Ik ben twaalf jaar getrouwd geweest met een alcoholist met een kwade dronk. Frank, mijn huidige man, heeft me daaruit gered als een ware prins op het witte paard, maar we moesten wel wat hindernissen nemen om ons nieuwe leven, samen met zijn twee dochters, mijn twee dochters en later onze gezamenlijke dochter, vorm te geven.

Daarna kregen we een enorme klap te verwerken toen bleek dat we financieel waren opgelicht door Franks compagnon, waardoor we ons huis kwijtraakten en in de schuldsanering belandden. Frank had wel drie banen om zo snel mogelijk uit de ellende te raken – en waardoor zijn lichaam nu helaas behoorlijk op is. Ik ben zangeres en trad in die vijf jaar extra veel op, ook om ‘gewoon’ mijn singles te kunnen bekostigen. Het was heftig, maar te doen. Hard werken kunnen wij, dat wisten we uit het verleden, bovendien was die droom van dat huisje in de bergen een enorme stimulans.

‘Waar een wil is, is een weg’

Ik heb ooit eens een liedje uitgebracht, ‘Waar een wil is, is een weg’, en ik denk dat die zin precies zegt hoe het is. Soms lijken dingen onbereikbaar, maar als je bereid bent ervoor te knokken, komen ze steeds dichterbij. Dat ik nu vanaf mijn terras in Sauerland blij en tevreden over prachtige boomtoppen kan kijken, is daar hét bewijs van.”

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2020-12. Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant