Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘Hoewel ik dacht er waakzaam voor te zijn, heb ik me per ongeluk toch opgegeven voor irritante mailinglijsten’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

In mijn mailbox zitten 5.182 ongeopende berichten. Terwijl ik deze zin schrijf, zijn het er inmiddels 5.183.
Ooit was er een tijd dat ik al mijn mails opende en meteen beantwoordde. Daarna kwam er een tijd dat dat niet meer bij te houden was. Bovendien had ik me, hoewel ik dacht daar extreem waakzaam voor te zijn, toch per ongeluk opgegeven voor allerhande irritante mailinglijsten, waardoor er constant uitverkoop-bij-die en korting-bij-die, en nu-drie-brillen-voor-de-prijs-van twee werden aangekondigd per mail.
Die mails hoef ik niet te openen, maar in die brij zit soms toch ook 
ineens iets wat belangrijk is. Dat weet ik.
Daar komt nog bij dat ik inmiddels vaak niet meer weet via welk 
medium ik met wie over wat heb gecorrespondeerd. Was die 
afspraak gemaakt via WhatsApp of via de mail? Of had ik iemand
 een ouderwetse sms gestuurd? Hadden we het misschien wel live 
afgesproken? In dat geval is de kans vrij groot dat ik het al meteen
 vijf minuten later weer was vergeten.
Maar goed, die mail. Ik kan me nog herinneren dat ik er voor het eerst over hoorde, over het fenomeen e-mail. Ik ging op mijn achttiende voor een jaar studeren in Amerika, en mijn vader bracht me weg naar Schiphol. Daar hoorden we van de vader van een andere Nederlandse student dat zij zouden gaan corresponderen via ‘de elektronische mail’. ‘Dat is heel handig,’ zei die vader er wervend bij. Wij keken hem nogal blanco aan en besloten de rest van het jaar toch maar te blijven faxen. Op een vaste dag, op een vast tijdstip.
Dan moest ik naar een kantoortje aan de andere kant van de campus lopen, waar hopelijk een in hanenpoten opgestelde brief van mijn vader uit de fax kwam rollen.
Maar goed, die tijden zijn voorbij en nu zit ik met 5.183 ongelezen mails. Soms scroll ik erdoorheen en zie ineens dat er een factuur 
tussen zit die ik nog moet betalen of dat iemand me een lief bedankmailtje had gestuurd na een etentje waarop ik nooit had geantwoord. Verdrongen door de spam van brillen24.nl en duizenden heen-en-weermails over werk.
Laatst las ik over iemand die het mailen geheel had opgegeven. Dit had ze uiteraard wel medegedeeld aan haar werk en omgeving. Nu deed ze alles bellend of via WhatsApp, en dat ging prima. Het was een medium minder om rekening mee te houden, en bovendien waren de boodschappen via de app bondiger, dus gemakkelijker te verteren.
Dat geloof ik wel, maar ik zou toch vrezen dat ergens in mijn uitgeschakelde mail een heel belangrijk bericht zou zitten dat ik nooit zou lezen. En ik zou de aandacht ook missen. Want hoe irritant 5.183
ongelezen mails ook zijn, het is toch prettig om te weten dat er altijd een berg post is die op je wacht.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-36. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

M36 Cover

Lees ook deze artikelen

Op de koffie bij Aaf

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant