Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘U hoeft ons er niet uit te zetten,’ zegt de man verbaasd. Dus wijs ik voor de zekerheid nog maar even in de richting van de deur

marjan-van-den-berg.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Het moet eruit.”
Ik sta met mijn neef in de flat van zijn moeder, mijn overleden zus. Hij heeft de afgelopen weken hard gewerkt om alles leeg te krijgen. Hij heeft gaten gedicht, badkamer gesopt, linoleumvloer gedweild. We wachten op de mevrouw van de Stichting die de aanleunwoning van mijn zus beheert. Zij zal de woning inspecteren. Dan leveren we de sleutels in en nemen we de meterstanden op. Ik ben verdrietig. Mijn zus is in deze woning nooit gelukkig geweest. Haar zoon kan zijn tranen nog net beheersen. De mevrouw is laat. Als ze arriveert, is ze snel klaar. “Het linoleum moet eruit.”
Eruit? Ik val om van verbazing. Het linoleum zit naadloos en drempelloos verlijmd over de hele oppervlakte van de woning; woonkamer, twee slaapkamers en voorraadruimte. Je kunt er van alles overheen leggen. Het vormt een stofvrije en keiharde onderlaag. Maar je kunt je ook de moeite besparen en er nog jaren overheen rollen met rolstoel, scootmobiel en rollator. Het is kapitaalvernietiging om zo’n dure vloer te verwijderen. En ook nog eens hartstikke slecht voor het milieu.
De vrouw glimlacht om mijn argumenten. Ze wijst op regel twee in het gedateerde lijstje ‘Aandachtspunten bij oplevering van een woning – versie 2009’.
“U dient de vloerbedekking te verwijderen.” Dat het er al lag toen mijn zus in de woning kwam, maakt niets uit. Zij werd na het betrekken van de woning eigenaar van de vloerbedekking. Nee, er is geen ‘versie 2017’ en de Stichting heeft ook geen nieuwe eigenaar paraat. Er is blijkbaar op dit moment weinig behoefte aan aangepaste aanleunwoningen. De glimlach zit net zo vast op haar lippen als het linoleum aan het beton. Ze haalt er op mijn verzoek een technische meneer bij die ook glimlacht en zegt: “Het moet eruit.”
Mijn neef huilt. Ik grijp in. Ik zeg dat we hier geen woorden meer aan verspillen, dat ze worden bedankt en dat ze kunnen gaan. “U hoeft ons er niet uit te zetten,” zegt de man verbaasd. Dus wijs ik voor de zekerheid nog maar even in de richting van de deur en zeg: “Goedendag.”
“Waarom doen mensen dat?” vraagt mijn neef zich af. Ik bel een bedrijf dat gespecialiseerd is in het verwijderen van verlijmde linoleumvloeren. Want zo’n vloer krijg je niet los met een plamuurmes. Daar moet een machine aan te pas komen. Het kost rond de zeshonderd euro en voor dat bedrag voeren ze het ook af. Deal. Ik zie nu al het gezicht van de nieuwe bewoner voor me, die voor het eerst in de deuropening staat van die flat. Op leeftijd, alleenstaand, gehandicapt. Die kijkt naar die betonnen vloer. Daar moet hij dus van alles voor regelen. Dat kost geld. Veel geld. Naast hem staat de mevrouw van de Stichting. Zij glimlacht en zegt: “Tja. Er lag linoleum. Naadloos. Maar regels zijn regels, nietwaar? Dat moest eruit.”

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-18. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Bekijk ook onderstaande vlog van Marjan van den Berg.

Ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant