Betty Beeld Fotografie Petra Hoogenbrug, Styling Ora Bollegraaf, Visagie Astrid Timmer
Beeld Fotografie Petra Hoogenbrug, Styling Ora Bollegraaf, Visagie Astrid Timmer

PREMIUM

Hoe ouder, hoe vrijer: Betty (77) besloot een haarwerk te nemen

Marion, Albertina en Betty waren dik in de zestig, zeventig en zelfs tachtig toen ze dachten: en nú ga ik het doen. Marion wilde haar gebit weer mooi krijgen, Betty besloot eindelijk iets aan haar flinterdunne haar te doen en Albertina nam een tatoeage. In deze serie: Hoe ouder, hoe vrijer, vertellen zij hun verhaal.

Betty Visscher (77) is single, heeft een zoon, een dochter en vier kleinkinderen. Haar hele leven had ze een hekel aan haar dunne haar. Op haar zestigste besloot ze een haarwerk te nemen.

“Als kind had ik maar één wens: dat ik net als andere meisjes lang haar zou hebben. ‘Dat kan helemaal niet bij jou,’ zei mijn moeder altijd. ‘Daar is het veel te dun voor.’ Dus had ik altijd een kort koppie met spierwit dun haar. Terwijl mijn broer en halfzussen allemaal dik golvend haar hadden, had ik helaas mijn vaders haardos geërfd.

Toen ik ouder werd, keek ik bij andere vrouwen altijd als eerste naar hun haar. Als dat mooi en dik was, was er altijd een steek van jaloezie. Ik dacht zelfs dat die vrouwen wel gelukkig móesten zijn met zo’n kroonjuweel op hun hoofd. Tja, bij andere vrouwen kijk je vooral naar wat je zelf mist.

Föhnen en ladingen mousse

Ik heb een vermogen uitgegeven aan kappers om nog iets van mijn superdunne haar te maken, maar kan me niet herinneren dat ik ooit een compliment heb gekregen. Als ik bij de kapper was geweest, zat het een halfuur goed. Als het niet woei tenminste. O, wat ­báálde ik ervan. Natuurlijk zagen anderen ook dat het dun was, al heb ik er nooit opmerkingen over gekregen. Nou deed ik natuurlijk mijn best er toch wat van te maken. Ik föhnde het elke dag om er nog wat volume in te krijgen, er gingen ladingen mousse in en altijd was ik bang voor regen. Dan werd het een platte bende, keek je er dwars doorheen en zag ik eruit als een verzopen kat. Het was extreem dun, daar viel niets tegen te beginnen en altijd was er de angst dat mijn hoofdhuid zichtbaar was en dat het nóg dunner zou worden. Eigenlijk was alleen de kleur mooi. Ooit zei een jongen tegen me: ‘Zo, jij hebt je haar lekker geblondeerd,’ maar dat hoefde nou precies niet. En gelukkig maar, anders was er echt niets van overgebleven.

Haar afscheren

Ik werd er steeds ongelukkiger mee. Je kunt je haar ook niet verbergen hè, anderen zien het altijd. Op een ge­geven moment was er op tv een kliniek waar haarwerken van echt haar werden aangemeten. Dát zou mijn problemen oplossen. Heerlijk leek me dat: geen gedoe meer, maar altijd een prachtige bos op mijn hoofd, van echt haar. Geen onzekerheid meer, geen angst meer dat mijn hoofdhuid zichtbaar zou zijn. Geweldig. Bij de kliniek werd mijn hoofd opgemeten en ik moest direct duizend euro betalen.

Maar na een nacht slapen voelde ik me er toch niet prettig bij. Vooral omdat mijn hoofd kaalgeschoren zou worden zodat het haarwerk erop geplakt kon worden. De volgende dag heb ik alles afgeblazen, maar naar die duizend euro kon ik fluiten. Heel naar. Op een gegeven moment kwam ik via mijn schoondochter op het spoor van een andere firma. Samen gingen we daar naartoe en dat voelde meteen goed. Gelukkig kon ik hier mijn eigen haar wél houden.

Steeds zekerder

Rond de zestig was ik toen ik mijn haarwerk kreeg met prachtig dik haar. Nee, niet lang, dat vond ik op die leeftijd niet mooi. Alleen voelde ik me, anders dan ik had verwacht, niet meteen heel zeker. Nu was ik wéér bang, dat mensen het zouden zien. Dat bleek gelukkig niet het geval en langzaam ging ik me steeds zekerder voelen. Het was bevrijdend om in de spiegel eindelijk een mooie haardos te zien. Als ik mijn haarwerk opzet, dan klopt het weer, dan voel ik me weer zeker en sterk en veel knapper.

Vanochtend kwam een nieuwe hulp langs. ‘Wat is uw haar mooi zeg!’ zei ze. Toen ik verklapte dat het niet echt was, was ze heel verbaasd. Mijn dochter – die gelukkig niet mijn dunne haar heeft geërfd – zegt dat ik gewoon dankjewel moet zeggen. Maar dat zou toch voelen als verlakkerij. Overigens draag ik mijn haarwerk niet in huis, het voelt prettiger zonder. Maar altijd als ik ’m afzet, is het schrikken als ik mijn eigen verdrietige haar zie. Achteraf had ik dat haarwerk al veel eerder moeten aan laten meten. Ik ben hartstikke blijdat ik die stap uiteindelijk heb gezet.”

ME01_Gezond Leven banner Beeld Aangeleverd
Beeld Aangeleverd

Margriet Extra - Gezond Leven ligt nu in de winkel. Je kunt het nummer ook online bestellen op lossebladen.nl.

Christien JansenFotografie Petra Hoogenbrug, Styling Ora Bollegraaf, Visagie Astrid Timmer

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden