Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hij van Leontien van Moorsel: ‘Aanvankelijk keek ik een beetje tegen haar op’

hij-van-leontien-van-moorsel-aanvankelijk-keek-ik-een-beetje-tegen-haar-op.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: wielermanager en ondernemer Michael Zijlaard (48), echtgenoot van voormalig wielrenster en meervoudig Olympisch en wereldkampioene Leontien van Moorsel (50).

“Aanvankelijk keek ik een beetje tegen Leontien op. Ik was ook wielrenner, maar had alleen nog maar een droom. Zij was al wereldkampioen. Ik had aan mijn mecanicien, de man die aan onze fietsen sleutelde, laten doorschemeren dat ik Leontien erg leuk vond. Wielrenners hebben fotokaarten voor fans. Toen hij mij vertelde dat Leontien aan hem een fotokaart van mij had gevraagd, verbaasde me dat. Ik kon me amper voorstellen dat zo’n grote madam aandacht voor míj had.”

“Kort daarna raakten Leontien en ik tijdens een training op de baan in gesprek. Ik trainde voor het Nederlandse kampioenschap, zij voor de Olympische Spelen van ‘92. Toen zij naar Barcelona zou vertrekken, zei een vriend tegen mij: ‘Moet je Leontien niet even succes wensen voor ze weggaat?’ Nee, joh, die zit heus niet op mij te wachten, dacht ik. Op zijn aandringen heb ik later met grote aarzeling vanaf mijn werk toch nog een fax naar haar gestuurd. Op de dag dat zij een wegwedstrijd had in Barcelona was ik jarig. Dus ik zat thuis met visite toen mijn moeder de telefoon opnam en zei: ‘Leontien van Moorsel voor je.’ Wow, terwijl we nog niks met elkaar hadden, belde zij om me te feliciteren. Dat was wel heel bijzonder!

Eetstoornis

“Als jonge jongen was ik geïmponeerd door haar succes, maar ik viel ook voor haar leuke koppie en lieve karakter. Ze was weliswaar knoerthard voor zichzelf en de mensen met wie ze werkte, maar zodra ze van haar fiets stapte kwam haar zachtaardige, empathische kant naar voren. Laatst zei ze nog: ‘Ik zou het liefst in de zorg werken.’ Dat typeert haar. Ze is heel erg begaan met anderen. Toen ik haar leerde kennen, had ze al een eetstoornis. Al viel me dat in het begin niet zo op. Ze was erg mager, maar anorexia was destijds nog niet zo bekend als nu. Na een tijdje dacht ik wel: waar gaat dit over? Ze at zó weinig dat ze voortdurend honger had. Dat leidde tot irritaties en stemmingswisselingen. Na een paar maanden werd ik daar zo gek van dat ik onze relatie verbrak. Een half jaar zijn we uit elkaar geweest.

Pizza

Tijdens een wielerwedstrijd kwamen we elkaar weer tegen. Eerst deed ze nog een beetje pissig tegen me, maar iets later belde ze en stelde ze voor samen uit eten te gaan zodat ik zou zien dat ze veranderd was. We gingen naar een pizzeria en ze at zo waar een hele pizza. Ik volgde mijn hart en werd weer haar vriendje. Al snel bleek dat ze nog zwaar ziek was. Ze stortte in en vroeg me haar te helpen. Zonder het te beseffen, deed ik precies het juiste. Ik sprak een ondergrens van haar gewicht af en zei: je mag schoppen, huilen, krijsen, wat je wil, maar zodra je onder die ondergrens duikt, ben ik weg. Dat had ik niet uit een boekje, want die waren er toen nog niet.”

Leontienhuis

We zijn er twee jaar tussenuit geknepen om in Portugal fietsvakanties te organiseren. Was ze even verlost van die prestatiedruk. In het tweede jaar daar zat het haar dwars dat ze niet op een fijne manier afscheid had genomen van haar favoriete sport. Eigenlijk was ze door de achterdeur weggevlucht. Geleidelijk ging het steeds beter met haar en zijn we haar tweede carrière gestart. Ik stopte zelf met fietsen en werd haar coach. Terwijl ze zich in haar eerste carrière met haar perfectionisme over de kop jaagde, verliep haar tweede carrière fenomenaal. Lang zat die eetstoornis nog op de bagagedrager, maar uiteindelijk heeft ze die ziekte overwonnen.

Nadat ze zich in de pers eerlijk over die worsteling uitliet, kreeg ze veel reacties. Ze werd het toonbeeld van hoop om anorexia te overwinnen. Steeds meer mensen benaderden haar om hulp. Het aantal meiden bij ons aan de keukentafel bleef toenemen. Mij werd al snel duidelijk dat Leontien het verschil kon maken, omdat ze zelf weet wat het is. Uiteindelijk hebben we met veel hulp een mooie boerderij kunnen verbouwen en ontstond het Leontienhuis. Dat wordt nu gerund door ervaringsdeskundigen en professionals. Leontien put veel voldoening uit het motiveren van de betrokkenen. We zijn er trots op dat we dat mogen doen.

Ondernemers

Leontien en ik komen allebei uit een ondernemersgezin. Dat we na haar wielercarrière als ondernemers verder zouden gaan, was dan ook geen vraag. We runnen samen het bedrijf Leontien Total Sports, maar doen ook veel afzonderlijk van elkaar. Ik ben nauw betrokken bij de organisatie van wielerevenementen. Ze weet dat ik dat leuk vind en zegt: ‘Jij hebt jarenlang achter mijn carrière aangerend. Doe nu jóuw ding.’ Dat is heel tof. Leontien is gevoeliger dan ik. Ze houdt er niet zo van wanneer ik als Rotterdammer harde grappen maak. Al kunnen we veel lachen samen.

Wat ook best grappig is, is dat onze dochter Indy (12) helemaal niets met wielrennen heeft. Ze zit lekker in haar vel en gaat graag naar school. Terwijl Leontien en ik vroeger van school wegrenden om te kunnen fietsen. Overigens is Leontien nu tien keer relaxter dan tijdens haar wielercarrière. Je hoort tegenwoordig vaak dat koppels uit elkaar gaan. Als je het niet meer met elkaar kunt vinden, moet je dat ook zeker doen. Maar bij ons zie ik dat niet snel gebeuren. Het vertedert me nog iedere ochtend als ze met haar haar in een knotje totaal onopgesmukt naast me wakker wordt.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

M17

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 17– 2020
Wil je dat nummer teruglezen? Ga dan naar Magazine.nl.

Tekst: Mieke van Wijk

Ook interessant