Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hij van Esther Vergeer: ‘Ze kreeg te horen dat ze beter geen eigen kindje kon dragen’

hr-marijn-zaal_6408.jpg

Hoe is het om de partner van een bekende Nederlander te zijn? Deze week: Project-medewerker Marijn Zaal (43), partner van zevenvoudig Paralympisch kampioene rolstoeltennissen Esther Vergeer (40).

“Als fysiektrainer bij de tennisbond trainde ik de jeugdgroep. In diezelfde hal waren ook de rolstoeltennissers actief. Esther was daar met zó’n power aan het werk dat ze me opviel. Ze had in die tijd, zo rond 2007, al carrière gemaakt, maar ik herkende haar niet. Persoonlijk contact hadden we destijds nog niet. Dat veranderde toen ik in 2008 werd gevraagd om ook voor de rolstoeltennissers als fysiektrainer te komen werken. Onze kennismaking was aanvankelijk dus louter professioneel, maar naarmate we meer met elkaar in gesprek raakten, hadden we duidelijk ook een persoonlijke klik.”

Bewondering voor haar kracht

“Ik heb bewondering voor het doorzettingsvermogen en de kracht waarmee ze alles aanpakt, maar verliefd werd ik vooral op haar zachtere kant: de liefdevolle manier waarop ze met anderen omgaat. Ze komt uit een heel warm gezin en dat merk je. Omdat de relatie met de moeder van mijn dochter Dagmar (14) op de klippen was gelopen, stond ik weliswaar open voor een nieuwe liefde, maar wilde ik me daar ook niet halsoverkop in storten. Esther en ik hebben dan ook de tijd genomen om zowel het vertrouwen te winnen van Dagmar als van mijn ex.”

Gezinsuitbreiding

“Nadat we zo’n jaar of vier samen waren, leek de tijd rijp voor gezinsuitbreiding. Esther heeft natuurlijk een medisch verleden. Ze is in haar jeugd aan een bloedvatenafwijking in haar ruggenmerg geopereerd, waaraan ze een dwarslaesie heeft overgehouden. We konden niet als vanzelfsprekend aannemen dat haar lichaam een zwangerschap aankon. Esther liet zich onderzoeken en kreeg te horen dat ze beter geen eigen kindje kon dragen. De risico’s waren te groot. Normaal is Esther bij een teleurstelling even emotioneel en herpakt ze weer snel, maar dit had meer impact. Temeer omdat de alternatieven beperkt waren.”

Doorzettingsvermogen

“Vervolgens wachtte ons een zeven jaar durend traject waarbij uitzichtloosheid meer dan eens de kop opstak. Dat onze dochter Jinte (1) er is gekomen, is toch vooral te danken aan het doorzettingsvermogen van Esther. Als het aan mij had gelegen, was ik onderweg misschien wel afgehaakt. De wil was er wél, maar de vele obstakels vond ik erg ontmoedigend. In Nederland kun je een draagmoedertraject starten, maar de voorwaarden zijn zó zwaar, dat je daarvoor bijna niet in aanmerking komt. We hebben nog gekeken of adoptie een mogelijkheid was maar gaandeweg rezen er bij mij steeds sterkere twijfels.”

Draagmoederschap in Canada

“Ik had natuurlijk Dagmar al en vreesde dat ik voor een adoptiekindje misschien niet hetzelfde zou voelen als voor haar. Uiteindelijk kozen we voor draagmoederschap in Canada, waar een bureau voor ons op zoek ging naar een match. Eerder al onderging Esther een ivf-behandeling in San Diego, waar ze op dat terrein al heel ver zijn. Wat het extra spannend maakte, was dat we slechts één embryo hadden. Nadat we uitgebreid skypecontact hadden gehad met een Canadese dame die we ook al hadden ontmoet, ging het op het laatste moment met haar niet door omdat zij een opleiding wilde beginnen. We zijn toen naar een ander bureau gegaan, die een nieuwe match voor ons vond. Binnen een paar maanden was zij zwanger van óns embryo. Een heel emotioneel moment.”

“Een week of twee voor de bevalling zijn we naar Canada gereisd en vergezelden we de draagmoeder naar de controles. De bevalling waar we bij waren, verliep voorspoedig en wij mochten Jinte vrijwel meteen meenemen naar ons hotel. Een week later had ze een eigen paspoort en vlogen we met haar naar huis. We hebben nog altijd contact met de draagmoeder die inmiddels zwanger is van een eigen kindje.”

Kanker in coronatijd

“Het vertedert me om te zien met hoeveel geduld en liefde Esther de moederrol vervult. De kraamtijd verliep vlekkeloos, we genoten volop van ons geluk. Tot er vier maanden later bij Esther ineens borstkanker werd geconstateerd. We hebben gehuild en zijn er vervolgens vrij positief ingegaan. Ze is van de chemo’s heel ziek geweest, maar gelukkig was de tumor bij de eerste reeks dusdanig geslonken dat een tweede reeks waarvan Esther vervelende bijwerkingen had, kon worden afgebroken. Ze is daarna geopereerd en bestraald en daarmee was de behandeling klaar. Doordat in diezelfde periode ook corona uitbrak, werd ik door mijn werkgever vrijgesteld om alle tijd aan mijn drie meiden te besteden. Dat heb ik als zeer waardevol ervaren. Door de chemo verloor Esther haar lange haar.”

‘Ik ben supertrots op haar’

“Nu heeft ze een korte coupe die ik ook goed bij haar vind passen. Esther heeft meteen haar activiteiten als directeur van het ABN AMRO rolstoeltennistournooi weer opgepakt. Voorts helpt ze via haar Foundation kinderen en de rolstoelsport een boost te geven. Deze zomer is ze Chef de Mission van de Nederlandse ploeg op de Paralympische Spelen. Ik ben supertrots op haar. Ook privé straalt ze zó veel liefde en vertrouwen uit, dat vrijwel iedereen bij haar een prettig gevoel krijgt.”

Interview | Mieke van Wijk. 
Fotografie | Marloes Bosch. 

Ook interessant