MT29 M29 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Hij, met een ander? En een kind? Hij was 54! Waar sloeg dit in hemelsnaam op?’

Frederike dacht samen met Roel oud te worden. Zonder kinderen – hadden ze besloten – in Portugal. Maar opeens veranderde hij, in meerdere opzichten.

“Ik denk vaak: ben ik echt naïef geweest, dat ik dit niet heb voorzien? Had ik alerter moeten zijn op bepaalde signalen? Want die zijn er, achteraf gezien, zeker geweest. In elk geval de laatste paar jaar. Zoals die keer dat Roel tranen in zijn ogen kreeg toen zijn zus oma werd. Hij kon niet wachten om bij zijn nichtje op kraamvisite te gaan. Ik weet nog dat ik erom grinnikte, want zo kende ik Roel helemaal niet. ‘Je wordt nog sentimenteel op je oude dag,’ grapte ik in de auto naar huis. Roel lachte met me mee. Hij wuifde mijn opmerking weg, deed er luchtig over. Dus hoe kon ik weten wat er bij hem speelde? En trouwens: het had niets uitgemaakt. Zelfs al was ik me wel bewust geweest van zijn groeiende kinderwens, dan nog had ik niet kunnen voorkomen dat hij me zou verlaten. Ik heb hem op dat vlak immers niets meer te bieden.”

Babykriebels

“Roel en ik ontmoetten elkaar toen we dertig waren. We hadden beiden een mooie carrière en hielden van dezelfde dingen, zoals lekker uit eten en naar de bioscoop gaan en citytripjes maken. Elk jaar boekten we een verre reis; dan gingen we naar Australië, Nieuw-Zeeland of Zuid-Afrika. Kinderen waren een ver-van-ons-bedshow. ‘Als we groot zijn,’ grapten we tegen elkaar. Maar terwijl onze vrienden gezinsuitbreiding kregen, wilden de babykriebels bij ons maar niet komen. Toen ik 38 werd, heb ik het onderwerp serieus op tafel gelegd. Wat wilden wij voor onze toekomst?”

“We hebben er toen een halfjaar intensief over gepraat. Telkens kwamen we tot de slotsom dat een kind ongetwijfeld heel bijzonder zou zijn, een meerwaarde in het leven. Maar dat was alleen de gedachte, er kwam weinig gevoel of emotie bij. Nee, in ons hart zagen we vooral op tegen alles wat we zouden moeten opgeven. Op een gegeven moment ben ik toch met de pil gestopt. ‘We laten het lot beslissen,’ zeiden we tegen elkaar. Tot bleek dat we allebei uit de weg gingen om nog te vrijen, uit angst dat het raak zou zijn. Het was Roel die toen de knoop doorhakte. ‘Laten we ermee stoppen,’ zei hij. ‘Dit is het kennelijk gewoon niet voor ons.’ Ik was het met hem eens. We hadden een heerlijk en rijk leven, voor ons was het goed zoals het was. Ik begon weer met de pil én we prikten een trouwdatum. Want dat wij samen verder wilden, daar twijfelden we niet aan.”

MT29 M29 Nog nooit verteld Beeld

Stomme opmerking

“Indertijd was er één vriendin die me waarschuwde. ‘Let op,’ zei ze. ‘Jouw vruchtbaarheid is binnenkort voorbij. Maar bij Roel is dat anders. Wie weet bedenkt hij zich op een dag en dan gaat hij bij je weg.’ Ik weet nog dat ik geïrriteerd reageerde. Ik vond het zo’n stomme opmerking. Roel was heel duidelijk geweest: hij wilde het niet. Er zijn zo veel mannen van wie het niet zo nodig hoeft. Bovendien: deze beslissing hadden we samen genomen. Daarin zouden we elkaar nooit afvallen, dat wist ik zeker.”

Midlifecrisis

“Ook in al de jaren erna heb ik daar nooit aan getwijfeld. De jaren tussen ons veertigste en vijftigste, de tijd waarin het leven van veel van onze vrienden volledig in het teken van kinderen stond, genoten wij van onze vrijheid en elkaar. Negen jaar geleden kochten we een oud landhuis bij een gehucht in Portugal om tot bed and breakfast te verbouwen. We hadden het er heel fijn en zeiden vaak tegen elkaar: ‘Wat hebben we het toch goed.’ Aan kinderen dachten we nooit meer. Ik niet, in elk geval.”

“Drie jaar geleden kwamen we terug naar Nederland, Roels vader was ziek en hij wilde dicht bij zijn om hem te verzorgen. Ik zag dat Roel het erg zwaar had. Hij leek ook in een soort midlifecrisis te belanden; hij kocht een grote motor en nam een paar tattoos. Toen vlak voordat we terug naar Portugal zouden gaan corona kwam, was het verstandiger om hier te blijven. Ik stortte me op een nieuwe onderneming, terwijl Roel rusteloos bleef en veel in zijn eentje op pad was. Ik voelde wel dat we een beetje uit elkaar groeiden, maar maakte me geen zorgen.”

“Straks, als de wereld weer normaal werd, zouden we terug naar Portugal gaan. En dan kwam alles weer goed. Tot de dag dat Roel me vertelde dat hij verliefd was geworden. En dat niet alleen: hij ging bij me weg. Want zijn vriendin, 41, was zwanger geraakt en ze wilden er samen voor gaan. Ik weet nog dat ik niets anders deed dan hem aanstaren. Ik kon het gewoon niet geloven. Hij, met een ander? En een kind? Hij was 54! Waar sloeg dit in hemelsnaam op? Pas achteraf vielen de kwartjes. Het verdriet om de dood van zijn vader. Zijn twijfel over de zin van het leven, zijn gepraat over leegte, zijn emoties toen zijn nichtje werd geboren. En dan zo’n jongere vrouw, met een kinderwens, die opeens opdook. Voor hem blijkbaar een geschenk uit de hemel om zijn leven alsnog een andere wending te geven.”

Zijn grote liefde

“Zijn baby is nu bijna een jaar, we wonen nog steeds in hetzelfde dorp. Als we elkaar tegenkomen, lees ik in zijn ogen dat hij nog van me houdt. Ik weet dat ik nog steeds zijn grote liefde ben. Toch ben ik hem kwijt en hoort hij nu bij haar, die nietszeggende vrouw die volgens mij geen partij voor hem is. Maar zij had hem iets te bieden wat ik niet meer kan. Mijn kans op het moederschap is voorbij en dat vond ik prima. Maar wel met hem aan mijn zijde. Nu voel ik me intens alleen.”

Lydia van der weideRedactie
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden