Persoonlijk

‘In mijn heup zit een stalen pin, dus ik rinkel dat het een lieve lust is en word overal streng gefouilleerd’

marjan-columniste.jpg

Journaliste Marjan van den Berg is getrouwd en heeft drie dochters en twee kleinkinderen.

“Dat begint al goed!” De man met een kar vol bierkratten grijnst naar mij. Ik voer een soort paringsdans uit met het entreehekje van de supermarkt; wat futen doen op het water, doe ik op het droge. En bij elke beweging piept het poortje.
“Ik piep,” zeg ik nog maar eens ten overvloede.
“Als je straks door de kassa gaat, krijg je een heel concert,” voorspelt de man.
Nu piep ik ook op Schiphol, dus ik kan wel wat hebben. Bij nader inzien dan en door ervaring wijs geworden. Want ik houd niet van piepen. Ik heb er een hekel aan als ik verdacht lijk. Ik heb nog nooit in mijn leven iets gepikt en eigenlijk wil ik dat iedereen dat aan mij ziet. Ik wil een aureool. Geen piep. Om die reden koos ik voor een keramische kunstheup. Ik dacht dat daar geen ijzer in zat en dat ik zodoende op geen enkele luchthaven verdacht zou zijn van het meesmokkelen van een stiletto of demontabele uzi. Daar heb ik me verschrikkelijk in vergist. In die heup zit een stalen pin, dus ik rinkel dat het een lieve lust is en word overal streng gefouilleerd. Het went uiteindelijk. Maar in een winkel, dat is ongemakkelijk. Bovendien heb ik een ruime handtas. Daar past gemakkelijk een runderrollade in, om maar iets te noemen.
En ja hoor, bij de kassa gaan alle bellen af.
“Wilt u mijn tas controleren?” vraag ik aan het meisje achter de kassa. Ze kijkt zo mogelijk nog ongemakkelijker dan ik.
“Nou…” zegt ze aarzelend. Onderwijl kijkt ze om zich heen. Waar 
is de afdelingschef? De beveiliging? De politie?!
“U heeft vast pas iets nieuws gekocht,” knikt een mevrouw achter me in de rij. “Dan zit daar nog zo’n beveiligingsdingetje in.” Mijn gympen! Zouden die piepen? Ik doe een sneue cancan voor het poortje. Maar nee. Mijn bh! Ik heb een nieuwe! Ik huppel een zwanenmeer door het poortje, mijn armen bevallig omhoog, maar niks.
“Er zit iets in mijn tas!” kreun ik. De caissière lijdt net zo hevig als ik. Niemand schiet ons te hulp. Dan kies ik voor de ultieme oplossing.
Ik bied alle mensen achter mij in de rij mijn oprechte excuses aan en kieper vervolgens de inhoud van mijn tas naast de lopende band. Daarin zit alles wat er gemiddeld in een handtas van een vrouw
zit en dan nog iets extra’s. In alle stilte zwaai ik notitieblokken, 
pennenetui, aantekenboekje, agenda, snoeptrommeltje, koffiebeker en opvouwdraagtasjes langs het poortje. Het toilettasje rinkelt.
Ook dat keer ik om. Raak. Er zit een magneetplakkertje op mijn
 lippenstift.
Dit is veel erger dan diefstal. Dit is een hoofdzonde.
IJdelheid.

Benieuwd hoe het er bij Marjan thuis aan toegaat? Kijk op margriet.nl/marjan.

Foto | Ester Gebuis

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-35. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

M35 Cover

Bekijk ook

Lees ook deze columns

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant