MT42 M42 Nog nooit verteld Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Het voelt als verraad tegenover mijn man dat ik gevoelens heb voor mijn zoons schoonvader’

Leah (65) past graag op haar kleinzoon Remi. Wat het oppassen extra leuk maakt, is dat Remi’s andere opa dan geregeld langskomt.

“Ik had me er al lang bij neergelegd dat mijn man en ik wat langs elkaar heen leven. We kennen elkaar al bijna vijftig jaar. Wie blijft er nou zo lang verliefd? Niemand. De passie is al lang verdwenen, de diepste emotionele verbinding ook. Een druk bedrijf, vier kinderen en de nodige strubbelingen vroegen zó veel aandacht, dat er niet veel tijd overbleef voor elkaar. Zo gaan die dingen, dacht ik altijd. En er is ook nog veel wél: een maatjesgevoel, wederzijds respect en zorgzaamheid en natuurlijk de liefde voor onze kinderen. Dus ja, ik was tevreden met mijn leven. Tót ik verliefd werd en alles toch wat op losse schroeven kwam te staan.”

Speciale band

“Ik heb warme gevoelens gekregen voor de vader van Edith, de vrouw die is getrouwd met mijn jongste, Josh. Josh is mijn enige zoon en onze band is erg speciaal. Hij is de enige van mijn kinderen die dichtbij is blijven wonen. Toen Edith drie jaar geleden zwanger raakte, was ik euforisch. Want op mijn andere kleinkinderen, zes in totaal, kon ik nooit oppassen. Daarvoor was de reis te ver en mijn leven te druk. Inmiddels heb ik de tijd aan mezelf en ik woon op amper tien minuten fietsen. Dus ik zei meteen ja toen Edith en Josh vroegen of ik twee dagen per week kon oppassen. Mijn man begreep daar niets van; sinds hij met pensioen is, wil hij nergens meer aan vastzitten. Maar ik was dolblij.”

Met andere ogen

“Nu ben ik elke dinsdag en donderdag bij mijn hartendief Remi. Ik kom al om acht uur ’s ochtends en blijf tot een uur of zes. Het is best zwaar, maar ik geniet er enorm van. Ik doe ook nooit moeilijk als ik voor ’s avonds word gevraagd. Ik gun Edith en Josh hun uitjes. Toen ik zelf kleine kinderen had, had ik nooit opvang. Dat wil ik anders voor die twee. Maar er is nóg een reden dat ik graag oppas. Ediths vader, Joop, woont twee straten verderop. Hij is alleenstaand. Natuurlijk kende ik Joop al veel langer. Ik vond hem een aardige man. Maar ik besteedde niet veel aandacht aan hem; hij is al wat ouder, achter in de zeventig, en leek wat stil en gesloten.”

MT42 M42 Nog nooit verteld Beeld

“Maar vanaf het moment dat ik ging oppassen, ging ik hem met andere ogen bekijken. Als hij zijn ochtendwandeling maakte, wipte hij geregeld kort binnen om zijn kleinzoon te zien. In het begin gedroeg hij zich dan wat verlegen, bang om me te storen. Maar ik zag hoe hij genoot van Remi, dus al snel werd het een gewoonte dat ik hem wenkte als ik hem voorbij zag schuifelen met zijn rollator. Nu komt hij elke dinsdag en donderdag langs. Wat begon met beleefdheidspraatjes over onze kleinzoon groeide uit tot een diepe vriendschap. Ik vind het prachtig om te zien hoe stapel Joop is op zijn kleinzoon.
Hij heeft veel meer geduld met dat kleine ventje dan mijn man. Die is snel verveeld en zegt dan: ‘Ik vind hem nu gewoon nog te klein.’ Joop kan eindeloos met Remi met blokken spelen. Torens bouwen, gekke gezichten trekken. En hij kan hem troosten als de beste. Het afgelopen jaar zijn we ook vaak samen eropuit gegaan. Er is een kinderboerderij hier in de buurt waar Remi geen genoeg van krijgt. Ik ook niet, en Joop evenmin. Als we erheen gaan, gaat dat langzaam, want Joop loopt niet meer zo vlot. Maar wat is het knus en gezellig met z’n drieën.”

Verder dan vriendschap

“Ja, ik geniet van het contact. Soms voel ik me er wel schuldig over. Mijn hele huwelijk ben ik niet zo hecht met een andere man omgegaan en ergens voelt dit als verraad. Als ik eerlijk ben, gaan mijn gevoelens voor Joop ook verder dan vriendschap. Ik vind hem zó bijzonder. Zijn zachte en rustige uitstraling raakt mijn hart. En ik heb veel bewondering voor hem. Joop heeft veel meegemaakt: zijn oudste zoon, de broer van Edith, is overleden toen die zes was. Ook Joops vrouw is vroeg gestorven. Het verdriet over het gemis is nooit verdwenen, dat merk ik wel.”

“Maar Joop kan er goed over praten. En hij zegt: ‘Wat mij heeft gered, is dat ik intens kan genieten van kleine dingen. Van een lekker kopje thee, een briesje door mijn haar, een boom die in bloei staat.’ Ik zie een man die met weinig tevreden kan zijn. Dat vind ik mooi en daar leer ik ook van. Wat is hij anders dan mijn man, die veel klaagt, al is daar zelden reden toe. Ook de warme belangstelling die Joop voor mij heeft, mis ik thuis. Daar heb ik soms het gevoel dat ik tegen een muur praat. Hoe meer ik met Joop omga, hoe ik meer ik besef hoe leeg het met mijn man is. Zo zitten we ’s avonds meestal zwijgend voor de tv. Soms vlieg ik tegen de muren op.”

Geen toekomst

“Maar ja, ik kan natuurlijk niets met mijn gevoelens. Ten eerste heb ik geen idee wat Joop voor mij voelt, daar heeft hij zich nooit over uitgelaten. En dat is maar goed ook. Want hoe prettig ik zijn gezelschap ook vind, dit heeft natuurlijk geen toekomst. Ik kan onmogelijk van mijn huwelijk de overstap naar Joop maken. Dat verdient mijn man echt niet. Ook zou het voor heel veel heisa in de familie zorgen. Bovendien heeft Joop veel gezondheidsklachten en gaat hij al richting de tachtig; dat moet ik me echt niet op de hals willen halen. Nee, het is beter dat ik hem gewoon tweemaal per week blijf zien en dan van zijn gezelschap geniet. Gelukkig blijft dat nog een hele tijd mogelijk: vorige maand vertelde Edith dat ze opnieuw zwanger is. Vanzelfsprekend ga ik straks ook op hun tweede kind passen. Daarmee is het contact tussen Joop en mij nog lang niet over.”

De namen in deze tekst zijn vanwege privacyredenen gefingeerd. Ook (anoniem) een geheim delen? Er wordt integer en vertrouwelijk met je bericht omgegaan. Mail naar Lydia van der Weide: redactie@margriet.nl.

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden