Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Henneke heeft een pleegdochter: ‘Tijdens therapie tekende ze ons gezin, met haarzelf ertussen’

henneke-heeft-een-pleegdochter-tijdens-therapie-tekende-ze-ons-gezin-met-haarzelf-ertussen.jpg

Het is verdrietig als een kind om welke reden dan ook niet thuis kan opgroeien. Pleegzorg kan dan voor een veilige gezinssituatie zorgen. Henneke van Unen (66) heeft vijf biologische kinderen van 45, 42, 39, 34 en 28. Ook heeft Henneke een pleegdochter van 44 jaar oud.

henneke pleegdochter

“Ik was vierentwintig en had een dochter van drie en een dochter van één toen het misging in een gezin binnen onze familie. Of ik op hun dochter van twee wilde passen. Gezien de situatie dacht ik al dat het niet voor een weekendje zou zijn. Het werden vier weken.”

Opnieuw mis

“Toen ze drie was, ging het weer mis bij hen en kwam ze opnieuw bij ons. Mijn dochters waren nog heel klein en zo ging ze gewoon mee in het gezin. De situatie bij haar biologische ouders werd er niet beter op en voor we het wisten, had ze de leeftijd bereikt dat ze naar school moest. We kregen geen hulp of begeleiding, dus besloten toen zelf maar haar ook hier in de buurt op school in te schrijven. Ik vond het niet zwaar, ik kan veel werk aan en houd ontzettend veel van kinderen.”

Weer naar haar vader

“Daarom bloedde mijn hart toen ze een paar weken compleet apathisch en verdrietig rondliep, nadat we haar hadden verteld dat ze weer bij haar vader kon wonen. Ze protesteerde niet, maar we zagen het aan haar gedrag. Inmiddels was ze een jaar of tien en voelde ze zich zó thuis bij ons, dat ze helemaal niet meer weg wilde. Ze heeft toen twee jaar bij hem gewoond, tot het tijdens een vakantie helemaal fout ging. Pas toen kwam de Kinderbescherming om de hoek kijken.”

Therapiesessie

“Tijdens een therapiesessie tekende ze ons gezin, met haarzelf op de juiste plek – op leeftijd – ertussen. We werden het er allemaal over eens: ze moest weer bij ons komen wonen. Maar in die twee jaar was er veel gebeurd en ze moest echt haar draai weer vinden bij ons. Ze was verbaasd dat we haar bed nog hadden staan en dat er een foto van haar hing. En toen vroeg ze op een dag op het strand: ‘Tante, mag ik jullie mam en pap noemen?’ ‘Tuurlijk!’ zei ik. Wat voelde dat fijn! Het gaf me echt de bevestiging dat ik het misschien toch wel goed had gedaan, daar kon ik namelijk nog best weleens aan twijfelen.

Oma

“Niet lang daarna maakten de omstandigheden dat we uiteindelijk besloten haar voogd te worden. Dat gaf iedereen rust en zij hoefde niet meer bang te zijn ineens te worden ‘weggehaald’. Ze was weer helemaal thuis in ons gezin en is, tot ze op haar vierentwintigste uit huis ging, nooit meer bij ons weggegaan. En nu mag ik oma zijn van haar twee lieve kinderen.”

Heb je net als Henneke ook interesse om pleegouder te worden? Op openjewereld.nu vind je meer informatie over pleegzorg.

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.   

Tekst | Mirjam Rosema-Verhulst
Beeld | iStock

M47

Dit artikel verscheen ook in Margriet 2020-47. Dit nummer ligt nu in de winkel, met naast dit dossier onder andere een interview met Twan Huys, hoe te dealen met snack attacks en de heerlijkste najaarsrecepten uit de oven.

Ook interessant