Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hendrine: ‘Niet iedereen loopt weg bij het woord zelfmoord’

hendrine-zelfmoord.jpg

Hendrine van Walbeek (52) vertelde vorig jaar in Margriet over haar eenzaamheid nadat ze haar vriend verloor door zelfdoding. Nu vertelt ze hoe het momenteel met haar gaat, een jaar later.

“Het rouwproces om Jos gaat door en dat is oké. Ik verzet me er niet meer tegen. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat verlies en verdriet bij het leven horen. “

Alleen in mijn verdriet

“Het helpt me om dingen beter los te laten, zoals het schuldgevoel dat ik Jos niet heb kunnen helpen. Dat geeft ruimte en lucht. Ik probeer nu vooral te genieten van de herinneringen aan de mooie momenten die wij samen hebben gehad. Nog steeds voel ik me soms alleen in mijn verdriet, maar ik weet nu wel beter met welke mensen ik over zijn dood kan praten. Niet iedereen loopt weg bij het woord ‘zelfmoord’, en bij hen kan ik mijn verhaal kwijt. Ik haal kracht uit de dood van Jos, die voor mij een keerpunt in mijn leven bleek te zijn. Ik heb altijd eerst voor anderen gezorgd, nu zorg ik voor mezelf. Zo volg ik trainingen in zelfontwikkeling en luister ik beter naar mijn lichaam. Ik voel of ik moe of verdrietig ben en neem dan even rust.”

Niet meer worstelen met eenzaamheid

“Eenzaamheid is niet meer iets waar ik erg mee worstel. Misschien omdat ik mijn verwachtingen heb bijgesteld. Ik weet nu dat sommige mensen in mijn omgeving het heel moeilijk vinden om over suïcide te praten. Dan laat ik het daarbij, het voelt niet meer als een persoonlijke afwijzing. Daardoor weegt de eenzaamheid minder zwaar. Al had ik het in december tijdens de lockdown wel zwaar. Alles was dicht en ik zag weinig mensen meer. Toen heb ik spontaan borrelplankjes gemaakt, waarmee ik bij bekenden langsging. Dat zorgde voor verbinding en mooie gesprekken, precies waar ik behoefte aan had.”

Lees ook:
Maria’s vader pleegde zelfmoord: ‘Stiekem hoop ik dat er een hemel is, zodat ik hem toch terug kan zien’

Mooie reacties

“Op mijn vorige interview heb ik veel leuke reacties gehad. Mensen vonden het dapper dat ik mijn verhaal deelde. Soms werd ik gebeld door iemand die het artikel had gelezen en dan hing ik zomaar een uur met diegene aan de telefoon. Het leverde goede gespreksstof op, ook over eenzaamheid. Dat vind ik mooi. Ik wilde met het interview een taboe doorbreken en mensen laten zien dat ze het gesprek moeten aangaan, ook over moeilijke onderwerpen.”

Optimisme

“Wees niet bang om iets gevoeligs aan te snijden. Hopelijk heb ik daar een beetje aan kunnen bijdragen. Ik kan oprecht zeggen dat het goed gaat met mij. Ik heb opnieuw een relatie gekregen met een ex-vriend. Hij was er voor mij tijdens mijn rouwproces en zo groeiden we weer naar elkaar toe. Onze relatie is gebaseerd op vertrouwen en respect. Vol optimisme kijk ik naar de toekomst. Ik wil leuke mensen ontmoeten, koesteren wat ik heb en zo veel mogelijk genieten.”

Tekst | Anne Broekman, Nicole Gabriels, Jolenta Weijers.
Fotografie |Marloes Bosch, Linelle Deunk.

Ook interessant