Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Heleen (53) raakte door een herseninfarct halfzijdig verlamd

heleen-53-raakte-door-een-herseninfarct-halfzijdig-verlamd.jpg

Heleen Stuifzand (53) werd in 2014 getroffen door een herseninfarct en raakte daardoor halfzijdig verlamd. Ze revalideerde, stelde zichzelf doelen en voelt zich nu sterker ooit. “Ik ben nog steeds dezelfde Heleen als voor het herseninfarct. Van labels van de buitenwereld trek ik me niks aan.”

“Ik zie mezelf niet als een gehandicapt persoon, maar als een mooie vrouw met een lichamelijke beperking. Mijn zus zegt bijna dagelijks hoe trots ze op me is. Dat betekent veel voor me.”

‘Mens, waar maak je je druk over’

“Ik zie er graag goed en verzorgd uit, maar ik ondervind elke dag letterlijk aan den lijve dat dat niet het belangrijkste is. Als mensen mopperen over een nieuwe rimpel, denk ik: mens, waar maak je je druk over. Als mensen zien dat ik aangepaste laarzen heb of met een stok loop, vind ik dat niet erg. Ik ben wel blij dat er aan de buitenkant verder weinig aan me te merken is. In het begin had ik een scheef gezicht, maar dat is met behulp van veel oefeningen bijna helemaal rechtgetrokken.”

heleen halfzijdig verlamd

Positiviteit

“Wat ik het mooiste aan mezelf vind is mijn positiviteit. Op mijn arm die verlamd is heb ik een tattoo laten zetten: ‘perfectly imperfect’. Tijdens mijn revalidatie werd er tegen me gezegd dat ik op een dag kon accepteren wat me is overkomen. Lang heb ik met smart op dat gevoel zitten wachten en kon ik me niet voorstellen dat het ooit zover zou komen. Vorig jaar was het er opeens. Ik ben wie ik ben, met alles wat perfect en minder perfect aan me is.”

‘Mijn wilskracht brengt me overal’

“Mensen moeten niet voor me invullen dat ik dingen niet kan, want dat bepaal ik zelf. Mijn wilskracht brengt me overal. Die linkerkant gaat het nooit meer doen, dat weet ik. Maar als je je sterk voelt, kan je de wereld aan. Ik haalde voor de tweede keer mijn rijbewijs en ik zit met een grote glimlach op mijn scootmobiel. Dat ding geeft me de vrijheid. Als ik in een rolstoel zit, moeten mensen me duwen, nu kan ik het zelf. Ik zit graag in mijn eentje op een terras en heb de leukste gesprekken met mensen. Als ik dan weer naar huis rijd, zeg ik tegen mezelf: ‘Zo, dat had je niet meegemaakt als je thuis was blijven zitten.’ Mijn onafhankelijkheid is me veel waard.”

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in via margriet.nl/nieuwsbrief.

Tekst | Caroline van Mourik
Beeld | Marloes Bosch

Margriet 03


Dit artikel verscheen eerder in Margriet 3-2021. Deze editie nabestellen kan via magazine.nl.

Ook interessant