Persoonlijk

Belinda (58): ‘Door dat ene beladen telefoontje ben ik uiteindelijk mijn hart gaan volgen’

l72rfyv6uk23_selected_wide_1200.jpg

Belinda: “Meer dan 35 jaar werkte ik op detacheringsbasis als personal assistant, maar in 2015 kwam daar subiet een einde aan. Ik werd gebeld met de mededeling dat ik de volgende dag niet meer hoefde terug te komen en dat was dat.”

Opnieuw beginnen

“Een ‘simpel’ telefoontje dat insloeg als een bom. Zeker ook omdat ik hierdoor schoorvoetend bij de gemeente moest aankloppen voor een bijstandsuitkering, omdat mijn aanvullende WW-uitkering bijna was opgesnoept. De gedachte dat ik als vijftigplusser tot mijn AOW afhankelijk zou zijn van een uitkering die zeventig procent van het minimumloon behelst, maakte mij nogal wiebelig. En dus sloeg ik als vanouds als een bezetene aan het solliciteren. Met in mijn achterhoofd dat ik binnen een paar weken wel weer een baan zou hebben.

Het roer moest om

Helaas. Zo gemakkelijk als het was om vrijwilligerswerk te vinden, zo moeilijk bleek het om betaald werk te vinden. Terwijl ik heel breed solliciteerde, op niet alleen kantoorbanen, maar tevens op functies in winkels en de horeca. Vaak kreeg ik helemaal geen reactie, waardoor mijn gevoel van eigenwaarde tot ver beneden nul daalde. De situatie deed me nadenken over ‘de rest van mijn leven’: wat wilde ik nu wérkelijk? Ik kwam tot de conclusie dat het roer om moest, alleen had ik nog geen flauw idee hoe of welke kant op. Tegelijkertijd kwamen er allerlei innerlijke processen op gang. Zo kreeg ik de behoefte om niet alleen qua werk, maar ook op sociaal vlak grondig de bezem erdoor te halen en heb ik veel mensen en ‘vriendschappen’ – met moeite – losgelaten.

Schrijven

Het tij keerde toen ik twee jaar geleden werd getipt om iets te gaan doen met mijn passie voor taal en schrijven. Toeval of niet, maar tijdens een intakegesprek voor vrijwilligerswerk als communicatiemedewerker nam het gesprek een totaal andere wending. De vrouw met wie ik sprak vertelde zulke mooie persoonlijke dingen dat ik vroeg of ik iets mocht schrijven over haar levensverhaal. Ze stemde in en hiermee werd mijn eerste artikel als columniste in de dop een groot succes. Waarna meer interviews en columns volgden, in print en ook online en zelfs bij onze zuiderburen. Door steeds mijn grenzen op te zoeken openen zich deuren waarvan ik eerder dacht dat deze gesloten waren.

Dat ene beladen telefoontje in 2015 heeft mij uiteindelijk veel goeds gebracht. Ik ben mijn hart gaan volgen door te gaan schrijven over mensen die iets inspirerends te vertellen hebben. Mijn levensmotto is dan ook: benut je talenten, want ook jij hebt ze. Ongeacht leeftijd. Die geraniums kunnen nog wel even wachten!”

belinda-gewoon-stoer

 

Nederlandse vrouwen zijn veel te bescheiden. Ze realiseren zich vaak niet hoe stoer het is wat ze allemaal doen. Daarom laat Margriet vrouwen weten dat ze Gewoon Stoer zijn!

Hier vind je alles over de Gewoon stoer campagne en lees je meer verhalen van stoere vrouwen.

Tekst | Lydia van der Weide
Beeld | Margriet

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 35, 2019
Je kunt deze editie nabestellen via MAGAZINE.NL >

 

 

 

 

 

 

Ook interessant