Henny: ‘Ik kreeg zo’n heftige druk op mijn borst dat ik in paniek raakte’

Deel dit artikel:

“Ik weet nog precies wanneer het was: 24 april 2005. Ik kreeg zo’n heftige druk op mijn borst dat ik in paniek raakte. Na telefonisch overleg met de huisartsenpost, werd ik kort daarna met gierende sirenes naar het ziekenhuis gebracht. Daar konden ze niets vinden. Maar ik kon helemaal niets meer. Ik had geen energie meer en was nergens meer toe in staat.”

Achteraf gezien had ik het al vaker gehad. De druk duurde even en zakte dan weer. Ik had er verder nooit veel aandacht aan geschonken, maar nu was het vele malen erger.

Eén keer per maand in de ambulance

“Werken ging niet meer. Elke vier tot zes weken moest de ambulance weleens komen. De cardioloog had geen idee wat het kon zijn. Uit de hartkatheterisatie kwam niet veel. Ik gooide het zelf op de overgang. En op stress. Ik had veel last van mijn hormonen en ik maakte me ook best vaak druk. Dus ja, daar zou het wel aan liggen. Zo ging het een jaar door. Tot mijn cardioloog me voor een second opinion naar het AMC in Amsterdam stuurde.”

Vrouwencardioloog

“Die cardioloog wist het meteen: vaatspasmes van de kleine bloedvaten. Ik kreeg een stent, die eventjes verlichting bood, maar toch niet toereikend bleek. Ik bleef dus kind aan huis in het ziekenhuis. Daar ging ik dan aan een infuus met nitro (nitro bevat een vaatverwijdende stof. Bij spasmen kan dit het bloedvat ontspannen en verlichting geven van de klachten, red.).

Soms twee dagen, soms langer dan een week. Op een dag hoorde ik in het ziekenhuis over een vrouwencardioloog, die gespecialiseerd is in het vrouwenhart. Ik maakte direct een afspraak met haar en voelde me meteen in goede handen. Zij schrok van alle pillen die ik slikte en de infusen die ik kreeg. Daar wilde ze me meteen vanaf hebben. Samen gingen we aan de slag met mijn leefstijl.”

Zwaar jaar

“Het werd een zwaar jaar, maar langzaam ging het beter met me. Ik beweeg nu veel meer, leef en eet veel gezonder. Ook bouw ik veel meer rust in mijn leven in. Vooral als ik te druk ben en te veel doe, krijg ik daar direct reactie van.

Ik kan niet meer alles wat ik vroeger deed. Dat vind ik jammer, maar ik ben blij dat ik nu precies weet wat er met me aan de hand is. Ik ben ook heel blij dat mijn klachten eindelijk echt serieus worden genomen. Als je klachten voortdurend worden afgedaan als hormonaal of als iets wat tussen de oren zit, ga je dat op den duur zelf ook geloven.”

Tekst | Dorien Dijkhuis
Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Sadia Veenstra
Visagie | Astrid Timmer

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-15. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief.