Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hartekreet: “Mijn dochter heeft anorexia”

1178031_silhouette_.jpg

Jantine (41): “Ik ben de gelukkige moeder van een dochter van 14. Ik ben pas gescheiden en mijn dochter is alles voor 1178031_silhouette_me. Zij is het zonnetje in huis. Althans, dat was ze voor lange tijd. Laten we haar voor het gemak even Marit noemen. Sinds een half jaar, vlak na de scheiding met mijn man, veranderde Marit. Dat is natuurlijk niet raar na zo’n grote verandering in je leven. Ze werd somberder en was vaak stil, iets dat ik niet van mijn meisje gewend ben. Wat ik ook deed, echt vrolijk werd ze niet. Ze zal wel tijd nodig hebben om alles te verwerken. Maar ook haar eetlust nam af, iets wat me al snel zorgen baarde. Als lekkere snoepert at ze altijd alles. In het begin schoof ik ook dit af op de situatie en het verwerkingsproces. Maar toen we vorige maand op vakantie waren en ik haar in bikini zag, schrok ik. Marit was een stuk magerder geworden dan ik me kon herinneren. Gelijk kwam bij me op dat ze wel eens een eetstoornis zou kunnen hebben. Om de sfeer niet te bederven heb ik haar er pas na de vakantie mee geconfronteerd. Ik vond het niet gek dat ze ontkende en boos werd. Dat is toch meestal de reactie van mensen met een eetstoornis? Zelf hebben ze het meestal niet eens in de gaten. Ik lette steeds beter op wat Marit at en hoeveel ze at. Het was duidelijk, ze at echt te weinig. Ik ben nogmaals de confrontatie met haar aangegaan en natuurlijk ontkende ze weer. Ik bleef volhouden en uiteindelijk was ze toegeeflijk. Ze vertelde dat ze, door alle gebeurtenissen, de controle over haar leven kwijt was geraakt. Het enige waar ze wel controle over kon hebben, was eten. In eerste instantie schrok ik heel erg, maar tegelijkertijd was ik blij dat ze nu wel eerlijk tegen me was. Sindsdien proberen we samen een oplossing te zoeken. Ze wil niet opgenomen worden in een kliniek en ik moet zeggen dat ik dat ook niet zo zie zitten. We hebben een eetschema opgesteld en we proberen alle maaltijden samen te eten. Natuurlijk gaat dat moeilijk zodra ze weer naar school gaat. Ik heb het gevoel dat ik gefaald heb als moeder. Ik had mijn kind moeten beschermen voor dit soort dingen. Ik vraag mezelf constant af waar en wanneer ik tekort ben geschoten. De situatie van Marit verbeterd maar langzaam en ik weet niet wat de toekomst zal brengen. Ik hoop echt dat mijn dochter weer de oude wordt!”

Ook interessant