Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hartekreet: “Ik wil mijn moeder niet in huis nemen.”

delayla-jpg.jpg

Delayla: “Mijn moeder is 71. Ik ben de jongste thuis en ben zelf 30 jaar. Ik ben een “laatkomertje”, mijn broer is 41. Hij is gelukkig getrouwd en heeft 4 jonge kinderen. Nu mijn moeder de 70 is gepasseerd en 5 jaar geleden mijn vader is overleden zien mijn broer en ik dat het slechter met haar gaat. Ze is steeds slechter ter been. Het huis is een rommeltje en we vragen ons alle twee af of ze wel voldoende eet. Hoe nu verder?

Ze heeft altijd goed voor mij gezorgd en daar ben ik haar heel dankbaar voor. Mijn familie is tegen plaatsing in een verzorgingshuis. Maar moet ik haar daarom in huis nemen? Waarom is ze nu zo koppig en wilt ze niet naar een tehuis? “Zonde van het geld” zegt ze. Mij maakt dat niet uit. Ik ben bereid alles voor haar te betalen. Het punt is, en ik weet dat ik misschien egoïstisch over kan komen, maar met haar in huis moet ik alles anders gaan doen. 

Ik ben nog vrijgezel. Ik heb een groot huis en woon in een buitenwijk van de stad. Maar ik ben bang dat ik nu nooit meer een man kan vinden. Ik zal nooit meer iemand spontaan kunnen uitnodigen, want mijn moeder zal er zijn. Ik kan het niet laat maken, want dan wordt ze wakker. De logeerkamer ligt namelijk aan de voorkant van het 1191138_silhouette_pose_35huis. Pal naast de voordeur. Ze zal altijd wakker worden.
Ik ben zelf erg gehecht aan mijn rust. Ik heb een hele drukke baan, ik werk vaak over en heb veel borrels. Ik ben heel de dag aan het rennen en ben aan een stuk door sociaal bezig. Als ik thuis ben vind ik het heerlijk even tot rust te komen, lekker eten met de radio aan en even nergens aan denken. Mijn moeder is ontzettend nieuwsgierig. Die wil altijd alles weten. Ook even een pizza bestellen zal niet meer kunnen. Netjes boodschappen voor mijn moeder doen en gezond koken. Natuurlijk zal ik in het weekend leuke dingen met mijn moeder moeten gaan doen. Ze kent immers niemand in de buurt. Aan de ene kant voel ik mij enorm egoïstisch en schuldig dat ik er zo over denk. Maar aan de andere kant ben ik bang dat mijn leventje, waar ik zo tevreden mee ben en zo hard voor heb gewerkt, helemaal over is.

Mijn broer kan haar ook niet in huis nemen. Met vier jonge kinderen is het veelte druk in huis. Daarnaast is er simpelweg geen plek voor mijn moeder. Dus behalve naar een verzorgingshuis is de enige optie dat ze bij mij komt wonen. Dat is wat familieleden van mij verwachten. Maar hoe moet ik dit in vredesnaam gaan combineren met mijn eigen leven? Ik ben bang dat als ze echt bij mij komt wonen, ik haar dit de rest van mijn leven kwalijk neem.”

Ook interessant