Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hartekreet: ‘Ik maak mijn kind ziek’

kind-jpg.jpg

1178031_silhouette_Lenneke (35): “Ik was 24 toen ik Bob ontmoette. De eerste twee jaar waren we erg gelukkig en maakten plannen voor de toekomst: een huis kopen, trouwen en kinderen. Onze weg stond uitgestippeld en daar kon niemand wat aan veranderen.. dacht ik.

We waren bijna 2,5 jaar samen toen ik ontdekte dat Bob vreemdging. Hij had al maanden de een na de ander! Er was geen discussie mogelijk, onze relatie was over. Met pijn in mijn hart verliet ik het huis en trok tijdelijk bij mijn ouders in. Mijn droom was in duigen gevallen en dat was nog niet alles. Ik was zwanger. Veel vrouwen zouden in zo’n situatie voor abortus kiezen, maar ik ben daar tegen. Ik zie abortus als moord, dus besloot ik het kind te houden.

Na negen maanden beviel ik van een kerngezonde dochter: Nienke. Ik heb altijd een dubbel gevoel gehad bij mijn moederschap. Ik was alleen en had een kind van een man die ik niet meer wilde zien. Maargoed, daar kon Nienke niets aan doen, dus gaf ik haar alle liefde.

De eerste jaren genoot ik echt van mijn dochter. Ik raakte in een soort isolement en had een groot tekort aan aandacht. Daarnaast begon Nienke steeds meer op Bob te lijken, waar ik natuurlijk helemaal niet blij mee was. Alles bij elkaar genomen begon ik steeds depressiever te worden. Het leven in mijn eentje was zwaar en er waren maar weinig mensen die me nog zagen staan. Ik hunkerde naar aandacht en wilde weer gezien worden. Ik was hard op zoek naar een oplossing.

Het begon eigenlijk heel onschuldig. Nienke was 4 en had een keelontsteking. Ze kreeg antibiotica en een drankje om de pijn te verzachten. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als ik haar alles in één keer zou geven. Eigenlijk wist ik het wel, aangezien ik zelf al ruim tien jaar verpleegkundige ben. Toch deed ik het, ik gaf haar alle medicatie in één keer, gewoon om te kijken hoe haar lichaam erop reageerde. Binnen een uur zat ik met haar in de auto, op weg naar het ziekenhuis. Ze voelde zich zwaar beroerd en werd door de doktoren grondig onderzocht. Voor de zekerheid moest ze maar even een nachtje in het ziekenhuis blijven. Gelukkig mocht ik bij haar blijven. Opeens stond ook ik weer in de schijnwerpers! De volgende dag mocht Nienke naar huis en ging het leven weer door.

Die aandacht die ik kreeg in het ziekenhuis voelde zo goed, dat ik het nog een keer probeerde. Maar daar bleef het niet bij. Het ging van kwaad tot erger. Eerst begon ik met teveel pillen of rare drankjes, zolang ze er maar snel en goed ziek van werd. Na verschillende korte ziekenhuisbezoeken koos ik voor zwaarder geschut. Ik probeerde haar te vergiftigen zodat ze langer in het ziekenhuis moest blijven en het lukte! Als bezorgde moeder ging ik met haar mee en genoot volop van de aandacht. Want ja, ik was wel de alleenstaande moeder die haar leven in het teken zette van haar dochter.

Nienke is inmiddels 7 jaar en heeft al zo vaak in het ziekenhuis gelegen dat ik de tel ben kwijtgeraakt. Maar de aandacht die ik als moederzijnde krijg, verveelt nooit! Nog steeds kan ik er geen genoeg van krijgen en maak mijn kind nog steeds ziek. Ik kijk soms echt uit naar de ziekenhuisopnames, zodat ik weer even in het middelpunt sta. Of ik ziek in mijn hoofd ben? Misschien wel, maar zolang ze er niet dood aan gaat is het toch niet erg?”

Noot van de redactie: Lenneke heeft inmiddels psychische hulp gezocht en sindsdien is Nienke niet meer ziek geweest. Toch wilde Lenneke haar verhaal delen op Margriet.nl.

Ook interessant