Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hartekreet: “Ik kan mijn ex-man niet vergeten”

istock_000008650490xsmall-jpg.jpg

1184968_sitting_silhouetteJosephine (43): “Zeven jaar geleden zette mijn ex-man, Pieter (39), een punt achter onze relatie. We waren die zomer 12 ½ jaar getrouwd en gaven een groot tuinfeest voor vrienden en familie. De barbecue smeulde nog na toen hij het mij vertelde: hij haalde geen voldoening meer uit onze relatie. Hij had een appartementje gehuurd in de stad en zou daar die week al intrekken. Vol onbegrip liet hij mij achter met twee kinderen, Bart en Arjen, toen 9 en 13 jaar oud, die als twee druppels water op Pieter lijken. Kapot was ik ervan. De liefde van mijn leven, mijn steun en toeverlaat, de man met wie ik net ons jubileum had gevierd. Hoe kon dat zo plotseling over zijn? De aap kwam uit de mouw: hij ging vreemd. Al zijn kleren heb ik het huis uitgesmeten, onze borden heb ik stukgegooid en alle fotolijstjes heb ik zonder pardon de prullenbak in gedeponeerd. Ik kon hem niet meer zien en ik wilde al helemaal niet meer aan hem herinnerd worden. Maar mijn twee zoons doen mij elke dag weer aan Pieter denken: als ik in de ogen van Bart kijk, zie ik Pieters ogen en Arjen heeft precies de lach van zijn vader. En dat doet mij pijn. Ik wil het verdriet van toen niet meer voelen.

Een aantal jaar na de breuk kwam ik Ramon tegen, een mooie man die mij wel zag zitten. Om Pieter te vergeten, ben ik in de relatie met Ramon gedoken. Ik dacht, ‘hij zorgt wel voor afleiding’. Ik ben niet verliefd op hem. Sterker nog, ik voel niets als hij mij kust en de seks is een formaliteit. Maar als ik bij hem ben, ben ik weg van mijn eigen kinderen en hoef ik even niet te denken aan mijn ex. Dan ben ik opgelucht. Ik weet dat het vreselijk klinkt, maar ik kan mijn eigen kinderen niet meer in hun ogen kijken. En nog erger, ik reageer mijn frustraties af op hen. Zo kwam Bart pas vrolijk mijn kamer binnenstormen, omdat hij zo’n leuke dag met Pieter had gehad. En wat deed ik? Ik snauwde hem af. Ik voel me er enorm schuldig over, maar mijn kinderen blijven mij herinneren aan Pieter en de tijd waarin ik zo gelukkig was. Die mooie ogen, zijn wilde handgebaren als hij praat, zij hebben het allemaal. Inmiddels zijn mijn kinderen jonge volwassenen en lijken ze nog meer op de jonge god die Pieter was toen ik hem ontmoette.

Pieter zie ik af en toe nog met feestdagen, omdat de jongens dat graag willen. En telkens als onze blikken elkaar kruisen, smelt ik van verliefdheid. Ik zou zo graag weer bij hem willen zijn, maar ik kan Ramon geen verdriet doen. Dan doe ik precies hetzelfde bij hem, wat Pieter mij heeft aangedaan. Moet ik het Ramon vertellen? Of moet ik mijn relatie met hem voortzetten?”

Ook interessant