Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Hartekreet: “Ik ben verslaafd aan schoonmaken”

hartekreet2-jpg.jpg

1191138_silhouette_pose_35Karin (41): “Sop in de aanslag, handschoenen aan en haren vast. Ik schrob het toilet, boen de keuken, stof de kasten af, dweil de vloeren en stap vervolgens onder de douche om al die vieze bacteriën van mijn lijf af te wassen. Ik gruwel ervan. Al die vieze kleine kriebelbeestjes die nu over mijn lichaam lopen en die ik elke keer verplaats als ik weer eens de deurklink aanraak. Bah. En dit doe ik elke dag. Eigenlijk ben ik de hele dag aan het schoonmaken en aan het wassen. Ik haat bacteriën en het gaat van kwaad tot erger.

Boodschappen doen is voor mij een drama. Al als ik de draaideur van de supermarkt doorloop bekruipt mij een angstig gevoel en draai ik het liefst direct weer om. Maar in mijn gedachten hoor ik:“Even niet aanstellen, Karin!” Mijn man, Pim, snapt er niets van. Dit is geen aanstellerij! Ik haal diep adem en ga er voor. Eerst het winkelwagentje. Bij het idee hoeveel mensen dit wagentje al vooruit hebben geduwd en hoeveel zweterige, met bacteriën bevuilde handen dit wagentje aan hebben geraakt, krijg ik de kriebels. Ik schuif mijn mouwen over mijn handen en pak zo het wagentje vast. Dat is stap 1. Ik rijd als een snelheidsduivel door de supermarkt, pak zo snel mogelijk mijn boodschappen bij elkaar en ga naar de kassa. Wie heeft mijn boodschappen al vastgepakt? Vast een puberale vakkenvuller die zijn handen nooit wast na een toiletbezoek. Een rilling. Niet over nadenken! “Dat wordt dan 43,85, mevrouw!” Hoor ik de caissière zeggen. En het eerste wat ik denk is: “Wat een rotbedrag, dan krijg ik kleingeld terug.” En dan voel ik de warme muntjes in mijn hand…

Als ik eenmaal buiten sta, pak ik snel mijn flesje met desinfecterende handgel uit mijn tas. Wat voel ik mij vies, zeg! Als ik thuis ben, duik ik maar weer snel onder de douche.

Mijn man begrijpt het niet. Niemand begrijpt het. Mijn omgeving vindt dat ik overdrijf en dat ik niet overal beren op de weg moet zien. Door dit gedoe ben ik ook veel vriendinnen kwijtgeraakt. Zelf weet ik heus wel dat dit niet normaal is, maar ik kan er niets aan doen. Alleen al de gedachte aan bacteriën beangstigt mij enorm. Ik wil geen viezigheid in mijn huis of aan mijn lijf. Wat moet ik hier aan doen?”

Ook interessant