Jessica: ‘Mijn gokverslaving heeft me anderhalf miljoen euro gekost’

Deel dit artikel:

Pinterest

Het begon met drank en cocaïne, maar daar zag Jessica Broekhuis de ernst niet zo van in. Zelfs haar geheime gokverslaving zag ze niet als een echt probleem. En toen stal ze geld van haar moeder. 

“Na mijn studie kwam ik als presentatrice terecht in de tv-wereld. Ik verdiende goed en elke avond was er wel ergens een feestje. Hartstikke gezellig, maar ook drank en coke deden hun intrede.

“Ik zou willen dat het bij mij zo was gegaan”

In het begin zag ik het probleem nog niet. Het was gangbaar in het wereldje waar ik in werkte en mijn werk leed er niet onder. In die periode zat ik een keer met een collega in de kantine te lunchen. Hij vertelde dat hij ooit een één keer coke had geprobeerd, maar hij vond het een ramp: ‘Ik heb de hele avond op de wc gezeten.’ Ik zou willen dat het bij mij zo was gegaan, dacht ik. Dat ik het niet zo lekker vond.

“Een andere uitweg”

Als klein meisje was ik nergens bang voor, maar het is niet goed om geen angst te kennen, want dat betekent dat je ook geen grenzen kent. Dat was namelijk precies wat ik was: grenzeloos. En toen werd mijn vader in 2005 ongeneeslijk ziek. Een wake-up call, waardoor ik stopte met drank en drugs.

Maar zoals het vaker gaat, zoekt het verslavingsgedrag dan wel een andere ‘uitweg’. Kort daarop kreeg ik een mailtje in mijn mailbox van een online casino: ‘Stort nu vijftig euro en je krijgt vijftig euro cadeau!’ Binnen een halfuur had ik 2.500 euro gewonnen. Hé, dacht ik, dit is een leuke hobby! Vanaf dat moment ging het hard.”

Online gokken

Ik had nooit eerder gegokt of er zelfs maar interesse in getoond. En als je me een jaar eerder had verteld dat ik er aan verslaafd zou raken, had ik het nooit geloofd. Maar online gokken is een perfecte manier om verslaafd te raken. De geluiden en lichtjes brachten me in een trance. Later ben ik ook weleens in een casino geweest, maar online gokken had mijn voorkeur. Thuis, achter mijn computer, voelde ik me veilig. In een casino zitten toch veel mensen om je heen en ik wilde onder de radar blijven.

Ik was ooit een bekende Nederlander geweest. Stel je voor dat mensen me zouden herkennen… Wat een afgang. Het zou mensen kunnen gaan opvallen als ik veel in hetzelfde casino zou komen. Thuis is de drempel enorm laag. Je betaalt online en je gaat los. Het probleem is echter wel dat je veel hogere bedragen inzet, omdat je het geld niet echt in je handen hebt.

“Als ik drie ton heb stop ik”

Binnen twee maanden had ik al door dat het de verkeerde kant op ging. Ik won en verloor, maar als ik won had ik moeite om mijn winst vast te houden. Soms had ik binnen een halfuur 11.000 euro gewonnen met roulette en dan dacht ik: als dit is gelukt, kan ik binnen een halfuur ook op 50.000 komen. Ik dacht altijd: als ik drie ton heb, stop ik. Dan heb ik rust in mijn leven.

Geobsedeerd

Gokken is een gevaarlijke verslaving. Bij alle andere verslavingen raak je meteen geld kwijt. Als je gokt, heb je nog wat te winnen en dat maakt het anders dan andere verslavingen. Soms zat ik drie dagen en nachten achter elkaar online te gokken. Een relatie had ik in die tijd niet. Daar was ik ook helemaal niet mee bezig. Ik was geobsedeerd door het gokken.

Altijd onrustig

Wat je in het algemeen kunt merken aan mensen met een gokverslaving, mits je er alert op bent, is dat ze heel onrustig zijn. Dat gold ook voor mij. Op mijn werk was ik de hele dag bezig met wanneer ik een pauze kon nemen. Dan zei ik dat ik mijn hoofd leeg wilde maken en een rondje ging lopen, maar dan ging ik op mijn telefoon zitten gokken.

Als iemand mee wilde wandelen omdat hij of zij ook wel een frisse neus wilde halen, wimpelde ik diegene af door te zeggen dat ik nog wat telefoontjes moest plegen. Afspraken plande ik zo dicht mogelijk bij huis, zodat ik eerder naar huis kon om te gaan gokken.

Lees ook: Thea was jaren werkloos: “Ik voelde aan alles dat mijn leeftijd het probleem was”

Smoesjes

Ook bij vrienden was ik altijd heel onrustig en gejaagd. Niemand wist van mijn verslaving en als ze wat zeiden over mijn nerveuze gedrag verzon ik een smoes over dat ik nog een hoop werk moest afmaken of dat mijn huis een troep was. Een paar keer heb ik in die periode gedacht: ik moet het tegen iemand zeggen, maar dat deed ik nooit.

“Ik ging steeds gekkere dingen doen”

Ondertussen ging ik steeds gekkere dingen doen. Zo had ik met de tankpas van de zaak in één maand voor negenhonderd euro motorolie gekocht. Bij een ander tankstation had ik die motorolie weer ingewisseld voor geld. Daarnaast raakte ik geobsedeerd door getallen, bijvoorbeeld het aantal tellen dat het stoplicht op rood stond.

Was dat elf seconden? Dan ging ik met roulette daarop inzetten. Als ik een getal hoorde, schreef ik het op; dat móést mijn geluksgetal zijn! Vanaf moment ging het echt helemaal mis.

“Ik heb geld gestolen van mijn moeder”

Omdat ik al snel al mijn geld vergokte en ik de huur niet meer kon betalen, heb ik in dezelfde periode dat mijn vader zo ziek was geld gestolen van mijn moeder. Op een gegeven moment ging ik met mijn moeder en mijn zus een dagje uit. Onderweg moesten we tanken en mijn moeder bood aan te betalen. Mijn zus tankte en vroeg: ‘Mam, wat is je pincode?’ Toen wist ik die dus ook…

In totaal heb ik tien of elf keer bij dezelfde pinautomaat hetzelfde bedrag opgenomen met de pinpas van mijn moeder: tweehonderdvijftig euro, zodat ik het bedrag niet zou vergeten. Ik wilde het alleen maar lenen en het dan terugverdienen – winnen met gokken dus – en terugstorten zonder dat ze het zou merken.

“Ik durfde het niet zelf te vertellen”

Mijn vader overleed en na zijn begrafenis heb ik voor de laatste keer geld van mijn moeders rekening gehaald. Kort daarop zag mijn moeder op haar afschriften dat er geld was afgeschreven. Ze dacht dat haar pinpas was geskimd en ik was te laf om te zeggen dat ik degene was die haar had bestolen, ondanks dat ze aangifte had gedaan en de camerabeelden zouden worden bekeken. Ik schaamde me vreselijk dat ik mijn moeder dit had aangedaan.

En dan óók nog eens in een periode waarin we als gezin al zo kwetsbaar waren en juist van elkaar op aan zouden moeten kunnen. Ik had in die periode ook voor mijn vader gezorgd en als mensen zeiden dat ze zo trots op me waren, voelde ik me zo rot. Natuurlijk wist ik dat mijn geheim zou uitkomen, dat was een kwestie van tijd. Toch durfde ik het zelf niet te vertellen.

“Gokken? Jij? Blijf je nu liegen?”

En toen zag mijn moeder op het politiebureau haar bloedeigen dochter op de camerabeelden. Mijn zus was woest toen ze dat hoorde en mijn broer wilde me niet eens meer zien. Op dat moment wist ik nog niet dat ik tegen de lamp was gelopen. Ineens stond mijn neef voor de deur om me op te halen. Hij zei dat we met elkaar moesten praten. Ik voelde natuurlijk wel nattigheid, maar hield me van de domme. ‘Waarover dan?’ vroeg ik.

‘Dat weet je wel,’ was zijn antwoord. Samen met een goede vriendin en de beste vriend van mijn vader en zijn vriendin, mijn zus en mijn moeder hadden ze een interventie geregeld om me te vragen waarom ik het geld had gestolen en wat ik ermee had gedaan. Toen ik eindelijk de waarheid vertelde, was de reactie unaniem: ‘Gokken? Jij? Blijf je nu liegen?’ Niemand geloofde me.

“Ik besefte dat het zo echt niet langer kon”

Mijn familie heeft toen het contact met mij verbroken. Ik moest de sleutels van mijn ouderlijk huis inleveren. Dat ik in die periode, waarin mijn vader zo ziek was, zoiets vreselijks had gedaan, was de doodsteek. Maar pas vier jaar later, in 2010, besefte ik dat het zo echt niet langer kon en dat ik mijn leven rigoureus moest omgooien om er niet aan kapot te gaan.

Ik was inmiddels ook al een tijd mijn baan kwijt. Mijn benzinefraude was niet onopgemerkt gebleven en daarbij was ik ‘Koningin ziekteverzuim’. Door dit alles had ik een enorme huurachterstand en was ik vreselijk eenzaam en verdrietig omdat ik mezelf gaandeweg van alles en iedereen had geïsoleerd.

Zuid-Afrika

Ik vertrok naar Zuid-Afrika en liet mezelf vrijwillig onder curatele stellen bij de rechter om mijn financiële chaos op te lossen. Deze behandeling werd vergoed door mijn zorgverzekeraar. Wel moest ik een eigen bedrage betalen van vijfduizend euro, waarvoor mijn moeder heeft gezorgd, ondanks wat ik haar had aangedaan. Ik heb daar bijna acht maanden gezeten. In Zuid-Afrika vond ik mezelf terug. Daar werden mijn ogen pas echt geopend.

Ik ervoer een intense dankbaarheid voor het feit dat ik nog in leven was en dat er nog iets voor me te kiezen viel. Dankbaarheid ook omdat mijn moeder aan mijn behandeling had willen meebetalen en omdat ze nog van me hield. Ik wilde vanaf toen het juiste doen. Ik wilde eindelijk mijn leven op de rit krijgen en proberen goed te maken wat ik kapot had gemaakt.

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op margriet.nl/nieuwsbrief

Honderdveertigduizend euro schuld

Alles bij elkaar heb ik ruim vijf jaar gegokt, met als resultaat een gigantische schuld van honderdveertigduizend euro. Heel soms denk ik nog weleens: zou vandaag niet mijn geluksdag zijn? En als ik de reclame van de Staatsloterij zie – ‘U heeft nog drie dagen om een lot te kopen! – kan ik weer heel erg dat gevoel van vroeger krijgen. Een mix van urgentie en spanning.

Ook per mail komen nog weleens dingen binnen. Ik had bij zó veel goksites een account, dat mijn hele spambox vol zit met schreeuwerige aanbiedingen. Ik zou natuurlijk een ander e-mailadres kunnen nemen, maar het heeft ook wel wat om steeds op ‘delete all’ te klikken. Dat voelt elke keer weer als een overwinning.

Een nieuw begin

Toen ik mijn rehab-traject begon, moest ik een berekening maken van hoeveel mijn verslaving me in totaal heeft gekost. Ik heb er drie dagen tegenaan zitten hikken, want ik vond het te confronterend. Uiteindelijk kwam ik uit op een bedrag van anderhalf miljoen euro. Inmiddels ben ik al ruim acht jaar niet meer aan het gokken.

Het gaat goed met me, en ook de relatie met mijn moeder, broer en zus is gelukkig weer goed, al heeft die wel een echte deuk opgelopen. Ik heb er zestien jaar lang een puinhoop van gemaakt en veel mensen meegesleurd in mijn ellende.

Eigen stichting

Daarom ben ik blij met wat ik nu met mijn stichting doe: jongeren voorlichten en bewust maken van de gevaren van genotmiddelen. Uit onderzoek blijkt dat de gokverslaafde als allerlaatste in behandeling gaat en de weg naar de zorg het moeilijkst vindt. Gelukkig weet ik nu dat het nooit te laat is om opnieuw te beginnen. En als ik maar één familie de ellende kan besparen waar mijn familie doorheen is gegaan, ben ik blij.

Tekst | Vivienne Groenewoud

Fotografie | Mariël Kolmschot

Dit artikel verscheen eerder in Margriet 45, 2019.
Het hele nummer lezen? Dat kan! Bestel ‘m hier.