Persoonlijk

Gevlucht: ‘Ik was 5 maanden zwanger toen mijn verblijfsvergunning werd ingetroken’

19ma38_vlucht_adesha_m6z7880.jpg

Nadesha Bukuru (37) was 5 maanden zwanger toen haar verblijfsvergunning werd ingetrokken. Haar vader en broer kwamen om bij de burgeroorlog in Burundi, haar moeder en andere familieleden waren gevlucht naar buurtlanden. ”Waar moest ik dan naartoe?” 

“Ik was vijf maanden zwanger en drie jaar in Nederland toen ik een brief kreeg van de IND: mijn verblijfsvergunning werd ingetrokken en ik moest terug naar Burundi. Het zou daar weer veilig zijn. Ik begreep er niets van, want ik wist dat de situatie nog steeds gevaarlijk was. Ik had mijn broer en vader verloren tijdens de burgeroorlog, mijn moeder en andere familieleden waren gevlucht naar buurlanden. Waar moest ik dan naartoe?”

Ik raakte alles kwijt

Ik ging in beroep en die procedure duurde tien jaar. Gedurende die tijd mocht ik niet werken, ik moest stoppen met mijn zorgopleiding en had geen inkomen. Mijn zoontje Mhando en ik overleefden dankzij hulp van onze buren, van de kerk, van VluchtelingenWerk en de voedselbank. Sorry, maar ik moet huilen als ik dit vertel. Het waren zulke moeilijke jaren. Ik kreeg gezondheidsklachten van alle stress.

Mag u wel in Nederland blijven

Mhando groeide op terwijl hij wist in wat voor situatie we zaten. Hij kon niet goed leren omdat hij altijd zat te piekeren. Hij zei: ‘Mama, waarom mag ik niet in Nederland blijven, ik ben hier toch geboren?’ Altijd als hij nieuwe mensen ontmoette, vroeg hij: ‘Mag u in Nederland blijven?’ Hij is nu tien jaar oud, praat met een Brabants accent en als iemand daar wat van zegt, roept hij: ‘Ik ben een Brabantse jongen!’

Aan alle onzekerheid kwam een eind

Begin dit jaar kreeg ik te horen dat we misschien in aanmerking kwamen voor het Kinderpardon. Ik durfde er niet op te hopen, maar afgelopen lente kreeg ik een mail van mijn advocaat: we mogen in Nederland blijven. Het is zulk goed nieuws, maar echt blij zijn kan ik nog niet. Ik heb gewoon geen energie meer na al die jaren van angst en onzekerheid, ik moet eerst tot rust komen. Maar Mhando is wel heel blij. Het gaat nu ook goed met hem op school.

Mijn droom kan ik waarmaken

Ik ga binnenkort beginnen met vrijwilligerswerk in een bejaardentehuis en wil weer aan de slag met Nederlandse les. Mijn droom is een baan in de zorg. Ik heb al een diploma niveau 1, maar wil niveau 2 ook halen. Ik kan gewoon nog niet geloven dat er nu een kans is dat ik mijn droom ga verwezenlijken.”

Tekst | Renate van der Zee
Beeld|  Iris Planting

Artikelen van Margriet ontvangen in je mailbox?
Schrijf je in op
 margriet.nl/nieuwsbrief.


Dit artikel verscheen eerder in Margriet 2019-38. Je kunt deze editie nabestellen via magazine.nl.

Ook interessant