null Beeld Marloes Bosch. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp
Beeld Marloes Bosch. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp

PREMIUM

Gerdi Verbeet: ‘Ik heb nog nooit van mijn leven een dag niet gewerkt’

Dat ze al een tijdje geen Kamervoorzitter meer is, wil niet zeggen dat Gerdi Verbeet (71) niets meer doet. Integendeel. Soms is haar agenda zelfs zó vol, dat ze haar man nauwelijks ziet. Een gesprek over ambities, zelfstandigheid, liefde en geluk.

null Beeld

Gerdi Verbeet was vóór haar politieke carrière werkzaam in het onderwijs, als docent en in andere functies. In 1994 stapte ze over naar de politiek, eerst als politiek adviseur, daarna als lid van de Tweede Kamer en van 2006 tot 2012 als voorzitter van de Tweede Kamer. Na haar vertrek uit de politiek is ze zich blijven inzetten voor de samenleving. Zo is ze voorzitter raad van toezicht Paleis Het Loo is, voorzitter raad van commissarissen Novamedia, voorzitter van de raad van commissarissen Unilever Nederland en lid raad van commissarissen Siemens Nederland. Gerdi is sinds 2010 getrouwd met voormalig PvdA-politicus Wim Meijer en heeft twee kinderen uit een eerder huwelijk. Wim heeft ook twee kinderen, samen hebben ze zes kleinkinderen.

null Beeld

“Mijn gewicht is altijd een uitdaging, ik ben een snoeper,” zegt Gerdi Verbeet, terwijl ze verontschuldigend kijkt naar het schaaltje met chocolade en Sultana’s dat ze op tafel heeft gezet. Haar blik blijft hangen bij die laatste en ze vraagt of ik weet dat er ook een hartige variant is. “Ik had voor mijn kleinkinderen laatst de smaak kaas meegenomen. Ze wisten niet wat ze meemaakten, zo vies vonden ze het.” Gerdi heeft uit haar eerste huwelijk twee zoons en haar man Wim Meijer (82) heeft ook twee kinderen, samen goed voor zes kleinkinderen die geregeld komen aanwaaien bij het landelijk gelegen huis van hun opa en oma. In de zomer blijft de jeugd – Gerdi’s kleinkinderen zijn 9, 14, 16 en 17 – vaak slapen in het aanpalende gastenverblijf, waar Wim op dit moment in gezelschap is van dwergteckel Tipper die een middagdutje doet. “Andere grootouders zullen dit niet goed vinden, maar ik geef ze als ontbijt al van jongs af aan poffertjes, frambozen en slagroom. Als het heel warm is, doe ik er ook nog een bolletje vanille-ijs bij.”

null Beeld

Gerdi ontvangt ons in de net aangebouwde serre van het witgeschilderde huis, waar voormalig PvdA-politicus Wim Meijer al woonde toen ze begin 2007 een relatie met hem kreeg. Diep weggestopt in een Veluws bos, bereikbaar via een zandpad dat door het koren leidt, de idylle compleet. In plaats van een deurbel is er een knerpend grindpad dat Gerdi en Wim waarschuwt als er bezoek op komst is, al loopt dat op deze zonnige maandagmiddag even in de soep. “Ik was helemaal verdiept in mijn werk,” lacht Gerdi het charmante spleetje tussen haar tanden bloot. “Dat is toch de aard van het beestje.” Het grote publiek kent haar nog als voorzitter van de Tweede Kamer en recenter van haar rol bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei waar ze vorig jaar afzwaaide, maar Gerdi is alweer tien jaar werkzaam als zzp’er. “Ik ben toezichthouder geworden bij verschillende bedrijven en doe nog spreekbeurten en dagvoorzitterschappen,” vertelt ze. “Dat vind ik erg leuk, maar ik probeer ook echt wel meer tijd voor thuis te hebben.”

Lukt dat goed?

“Ik doe mijn best, maar het lukt niet zo erg goed. Kijk, als Kamervoorzitter was ik zestig tot tachtig uur per week bezig. Die tijd is voorbij. Mijn werk bij het Nationaal Comité 4 en 5 mei was een vrijwilligersbaan, maar ik voelde me al heel lang zeer betrokken bij de mensen die onder de Tweede Wereldoorlog hebben geleden. Dat betekende dat ik op zaterdag toch vaak weer een herdenking of toespraak had. Daar kreeg ik ook energie van, maar ik was nog steeds veel onderweg. Inmiddels ben ik vaker thuis, ook omdat ik door corona veel vergader via Teams en Zoom. Maar ik werk nog steeds wel zo’n veertig uur per week.”

Mist u ‘uw’ Den Haag nog weleens?

“Als we op vakantie gaan, heb ik al heimwee voordat we de Nederlandse grens zijn gepasseerd. Maar met mijn werk heb ik daarvan geen last. Ik kijk vooruit. Wat daarbij zal helpen, is dat ik altijd zelf het stuur in handen heb gehouden. Zo was het mijn eigen beslissing om niet meer op de lijst van de PvdA te gaan staan, omdat ik het na twintig jaar in Den Haag – twee keer in de adviesrol, twee keer zes jaar als volksvertegenwoordiger waarvan bijna zes jaar als voorzitter van de Tweede Kamer – wel mooi vond geweest.” (lachend) “Ik dacht: wat ik nu nog niet voor elkaar heb gekregen, lukt toch niet meer.”

Wat is het belangrijkste dat u heeft willen bewerkstelligen?

“Het is als voorzitter mijn ambitie geweest om alle geluiden die je in de samenleving hoort ook tot hun recht te laten komen in de Tweede Kamer. Wat ik daarbij heel belangrijk vond, was dat er oog was voor de Kamerleden die er anders over denken. Je neemt beslis­singen met een meerderheid, maar altijd met respect voor de parlementariërs die de stemming niet hebben gewonnen. We moeten met elkaar leven op een klein stukje grond, wat alleen maar goed gaat als je verdraagzaam bent en interesse in elkaar hebt. In mijn tijd als voorzitter werden de discussies al scherper, maar voor mijn gevoel is er nu echt onvoldoende bereidheid om het gesprek met elkaar aan te gaan. Daar maak ik me zorgen over.”

null Beeld Beige pantalon (Pauw), blouson (Mart Visser).
Beeld Beige pantalon (Pauw), blouson (Mart Visser).
null Beeld

U had na uw vertrek uit de politiek achter­over kunnen leunen met uw wachtgeld. Waarom heeft u dat niet gedaan?

“Ik was 61 toen ik stopte en had gewoon sollicitatieplicht. Nietsdoen was geen optie, maar dat vond ik ook niet erg. Ik ben heel zelfstandig en heb graag mijn eigen inkomen. En zoals mijn man toen al zei: ‘Je bent nog lang niet klaar.’ Daar had hij gelijk in, meer dan ik me op dat moment realiseerde. Er was nog zo veel dat ik in het algemeen belang wilde doen, zoals de toezichthoudersfuncties die ik bekleed bij museum Paleis Het Loo en bij bedrijven als Novamedia, Siemens en Unilever. Ik vind dat er te negatief wordt gedacht over multinationals, want ze voegen heel veel toe als het gaat om innovatie. En los daarvan: ik ben gezond van lijf en leden en heb nog nooit van mijn leven een dag niet gewerkt, behalve dan in de tijd dat ik studeerde en dat combineerde met de zorg voor de kinderen die toen nog heel klein waren. Daar heb ik nooit een moment spijt van gehad, want dat was een zeer gelukkige periode.”

Is het, terugkijkend op uw leven, de gelukkigste periode geweest?

“Dat is misschien wel nu. Dat komt omdat ik enorm heb geboft met mijn familie. Ik heb de liefste man van de wereld, geen details verder hoor, maar daar heb ik een steile leercurve in gehad. Voor mijn gevoel heb ik ook een heel plezierige en ontspannen relatie met onze kinderen en kleinkinderen. De dochter en zoon van Wim wonen in Brabant en in Rotterdam en mijn zoons wonen in Amsterdam, waar ik nog steeds een huis heb. We zien elkaar geregeld: op verjaardagen of feestdagen, er is altijd wel iets te vieren.”

Waarom heeft u uw huis in Amsterdam al die jaren aangehouden?

“Toen ik Wim leerde kennen, was ik al twee keer getrouwd geweest. Ik dacht: ik wil mijn stabiliteit behouden. Het huis in Amsterdam is mijn anker, een jas die me past. Het is niet te groot, niet te klein en vlak bij het station. Hier op de Veluwe is het toch een beetje eenzaam, ver weg van alles, dus ik zou hier niet graag in mijn eentje willen wonen. Mijn hoop is dat Wim en ik nog minstens twintig jaar samen zijn, wat met de huidige ontwikkelingen makkelijk zou kunnen, maar hij is toch een stukje ouder dan ik. Om die redenen wil ik het huis in Amsterdam toch niet kwijt. Daar wonen de kinderen en veel vrienden van ons, maar ik ben er zelf ook meestal één nacht per week. Bijna altijd samen met Wim, want we hebben niet een soort latrelatie. Al leek het daar de afgelopen weken wel op: ik was eerst voor werk naar Zweden, toen naar Duitsland en daarna meteen door naar een spreekbeurt in Den Haag. Ik vind het niet fijn als ik zo lang van Wim weg ben. Maar we bellen ’s avonds rond middernacht altijd nog een keer. En dan ’s ochtends meteen weer, dat is het eerste wat ik doe.”

Is de gespreksstof tussen jullie nooit eens op?

“Tijdens onze eerste afspraak zijn we met elkaar gaan praten en dat is nooit meer gestopt. We zijn voortdurend met elkaar in gesprek over het land en over de wereld, maar ook weleens over de koffie die op is. Ik check wat we nodig hebben, Wim doet online de boodschappen. Al mijn hele leven heb ik een gepland bestaan, dus ik weet voor de hele week al wat we gaan eten. Koken doe ik altijd, maar dat vind ik leuk. Het is voor mij een manier om mijn gedachten te verzamelen. We eten niet zo vroeg en altijd twee gangen. Het is bij ons het goede leven, maar ik probeer erop te letten dat het gezond en niet te zwaar is. Veel groente, vaak uit mijn eigen moestuin. Ik heb de botersla in ere hersteld, er groeit rabarber, courgette natuurlijk, boontjes... En kruiden, heel veel kruiden. Ik leer elk jaar wel iets bij, bijvoorbeeld dat je munt in een aparte pot moet zetten.”

null Beeld Blauwe jurk met stippen (Samantha Sung), schoenen (Dune).
Beeld Blauwe jurk met stippen (Samantha Sung), schoenen (Dune).
null Beeld

U lijkt de eeuwige jeugd te bezitten. Wat is uw geheim?

“Ik ben veel fitter dan toen ik Kamer-voorzitter was. Dat komt omdat ik veel regelmatiger leef: ik werk bijna nooit meer ’s avonds, houd me keurig aan de drie maaltijden per dag en probeer elke middag minimaal 5.000 tot 10.000 stappen te zetten met de hond. Soms moet ik mezelf even oppeppen, zeker als het regent. Maar als ik eenmaal loop, dan vind ik het lekker. Ouder worden is een interessant proces dat je voor een deel zelf in de hand hebt. Maar ik vind niet alle aspecten even aantrekkelijk. Met name de vlekjes op mijn huid vind ik een dingetje. Ik ben een zonaanbidder, dat vind ik zo lekker. Maar dat mag ik niet meer van mezelf, vanwege die vlekjes en alle andere gevaren. Dat vind ik jammer.”

Heeft ouder worden ook voordelen?

“Ze kunnen me nog wel blij maken, maar niet meer bang. Ik weet wie ik ben en waar ik voor sta. Dat zorgt voor een gevoel van zelfvertrouwen. Ik geniet van de rol die ik heb als oma en ervaren collega naar anderen; dat je een steuntje in de rug kunt zijn. Het ene kleinkind van Wim zit in het onderwijs, het andere werkt bij de overheid. Ik vind het hartstikke leuk om met ze mee te denken: hoe gaat dat nou? Waar moet je op letten? Zij nemen altijd het initiatief, ik zal nooit met ongevraagde adviezen komen. Ik weet nog te goed hoe vervelend ik dat zelf vond, haha.”

Wat vindt u belangrijk om aan uw (klein)kinderen mee te geven?

“Bij mijn kinderen heb ik er altijd de nadruk op gelegd dat ze rekening moeten houden met anderen. Dat ze zich niet alleen verantwoordelijk moeten voelen voor zichzelf, maar ook voor de mensen in hun omgeving, zéker toen ze kinderen kregen. Mijn zoons zijn heel verschillend, maar ik vind het geweldig om te zien hoe dol ze allebei zijn op hun kinderen. Ze gaan heel open met elkaar om en brengen ze overal naartoe. Ik bof ook enorm met mijn schoondochters, maar eigenlijk met iedereen in onze familie. Het zijn stuk voor stuk mensen die niet voor zichzelf leven, maar zich heel bewust zijn van hun omgeving. Ze hebben veel vrienden en kunnen ontzettend genieten van wat het leven brengt, maar ze zijn ook heel zorgzaam. Dat vind ik mooi.”

U bent altijd zo vrolijk. Is er iets wat uw humeur kan verpesten?

“Onverschilligheid. Naar andere mensen, de samenleving, de natuur... In Amsterdam heb ik het opgegeven, maar ik neem tijdens mijn wandelingen hier vaak een tas met een knijper mee, waar ik onderweg alle vieze rommel in kieper. Ik heb een beetje smetvrees, dus soms vind ik dat heel erg goor. Maar ik doe het wel. Als ik bezig ben, krijg ik een soort padvindersgevoel over me en heb ik er ook wel weer plezier in. Dan denk ik gniffelend: ze zouden me eens moeten zien, het vrouwtje in het bos dat zwerfvuil verzamelt.”

null Beeld

Boek “Rood in Wassenaar: Pleidooi voor een kansrijk leven (voor iedereen) van Marjolein Moorman is op dit moment mijn favoriete boek, omdat het me hoop geeft dat er een generatie in de politiek opstaat die de idealen van mijn ouders en mijzelf op een nieuwe manier vormgeeft.”

Film “Una giornata particolare met Sophia Loren en Marcello Mastroianni. De eerste beelden van de vrouw die opstaat, een kopje koffie maakt en er een slokje van neemt voordat ze het aan haar man geeft, die fascist. Deze film geeft de grauwe dagen van vlak voor de Tweede Wereldoorlog op een ontzettend indringende manier weer.”

Muziek “Het leuke van BN’er zijn is dat je iemand kunt schrijven en dan ook nog antwoord krijgt. Zo heb ik ooit een brief geschreven naar Rob de Nijs om te zeggen hoezeer ik hem bewonderde. Hij heeft zo’n mooie stem, zijn teksten zijn zo prachtig. Na mijn brief is hij een keer bij ons thuis geweest.”

Maaltijd “Chauffeurs moeten er altijd om lachen dat ik de recepten uit de Volkskrant scheur. Een tijdje terug stond er eentje in met botersla, vers gepelde doperwtjes en burrata. In de koelkast liggen op dit moment nog twee kilo doperwtjes, gehaald bij mijn Amsterdamse groenteman. Overmorgen krijg ik eters en dan ga ik dat recept weer maken.”

Ontspanningsmoment “Op zaterdag-ochtend met alle kranten. En aan het einde van de dag als mijn man een drankje inschenkt. Dat moment van even samen de dag doornemen vind ik heel waardevol. We drinken eigenlijk iets te graag, maar daar proberen we de hand in te houden. Alcoholvrij bier vindt tegenwoordig ook gretig aftrek.”

Vakantieland “We houden het bij korte tripjes naar Schiermonnikoog of iets anders dichtbij, want ik heb vreselijk last van heimwee. Behalve als we met mijn kinderen en kleinkinderen naar Rome gaan, zoals dit jaar om mijn zeventigste verjaardag te vieren. Als iedereen er is, dan gaat het goed.”

Fleur BaxmeierMarloes Bosch. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden