Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

Gemma: ‘We wilden mijn vaders pijn wegnemen door vrolijk te blijven’

gemma.jpg

Omdat iedereen een bijzonder verhaal heeft, vertelt in deze rubriek om de week een lezeres over haar leven. Deze keer Gemma de Sain de Frankrijker (69), die eerst het grote verdriet in haar familie moest verwerken om écht gelukkig te kunnen zijn.

Gemma is getrouwd met Martin (72). Ze hebben twee kinderen, Monique (50) en Martin jr. (47), en zes kleinkinderen. Gemma schildert, schrijft en zingt bij een shantykoor voor vrouwen.

Mijn moeder zou hem leuk vinden, dacht ik, toen ik Martin voor het eerst zag tijdens een dansavond bij dansschool Cor Zegers in Utrecht. Ik was bijna zeventien en mijn moeder was al vier jaar dood. Toen ik twaalf was, overleed ze en liet ze mijn vader met twaalf kinderen achter. We zetten met z’n allen de schouders eronder om mijn vader waar mogelijk te ontzien. We zagen zijn pijn en probeerden die weg te nemen door vrolijk te blijven. Mijn oudere zussen gaven om de beurt hun baan op om voor het gezin te zorgen en toen ik zeventien werd, ging ik aan de slag. Dat ging ten koste van mijn baan als verkoopster bij een zilverwinkel aan de Oudegracht, maar op deze manier probeerden wij er met z’n allen het beste van te maken. Een jaar later trouwde ik met Martin en vertrok ik met hem naar Zeist. Ik, een stadsmeisje uit Utrecht waar altijd en overal aanspraak was, zat opeens op een bovenwoning in een dorp. Om wat om handen te hebben ging ik op zoek naar een baantje en al gauw kon ik op vrijdagavond en zaterdag als verkoopster aan de slag bij een modezaak. Martin zorgde dan voor onze dochter en zoon, die inmiddels waren geboren. Best geëmancipeerd voor die tijd. Ook de wil om mezelf te ontwikkelen is er altijd geweest. Toen mijn dochter naar de middelbare school ging, ben ik de moedermavo gaan doen. Ik schreef en ik schilderde en heb nog een tijdje als vrijwilliger bij Slachtofferhulp gewerkt. Het leven was goed en ik had mijn draai in Zeist gevonden. Maar toen kreeg mijn zusje begin jaren zeventig kanker. We namen haar kinderen – die klein waren, net als de onze – in huis en organiseerden dingen om haar leven op te fleuren. Een week naar Duitsland, waar ook mijn vader bij was. Niemand kon toen bevroeden dat in datzelfde jaar ook hij én mijn jongste zusje zouden overlijden. Ik was er kapot van, maar had – net als vroeger – geen idee hoe met dat soort gevoelens om te gaan. De genadeklap kwam zo’n vijf jaar later. Ik werkte inmiddels op het lab van het Zeister ziekenhuis en vanuit het niets begon ik om alles te huilen. Toen ik ook lichamelijke klachten kreeg, ben ik in therapie gegaan. Twee jaar lang ging ik door een dal. Alles wat ik voelde, schreef ik op of ik verbeeldde het op schilderijen. Dat heeft mij geholpen. Ik zat in die tijd ook op atletiek en het was fijn om niet alleen met mijn hoofd, maar ook met mijn lichaam bezig te zijn. Ik heb zelfs vijf halve marathons gelopen. Achteraf weet ik dat er veel verdriet in mij zat, dat moest worden verwerkt. Sinds ik weet hoe daarmee om te gaan, ben ik rustiger en sta ik positiever in het leven. Samen met Martin ben ik gaan reizen en we hebben al veel van de wereld gezien. Ik geniet van mijn kinderen en kleinkinderen en ik zing in een shantykoor. Het voelt alsof ik een tweede leven heb gekregen. Een paar jaar geleden heeft mijn broer een familiewebsite gemaakt. Veel van mijn broers en zussen vertellen daarop over vroeger: over hoe leuk het was toen ons gezin nog compleet was, over de zondagen wanneer mijn oudste broer piano- speelde en mijn zus accordeon en dat wij kleintjes op de grond zaten en genoten van de muziek. Ook de berichten over mijn moeder lees ik graag. Maar nu is het niet meer haar dood die me bezighoudt, maar haar leven. Alsof ik haar nu pas echt goed leer kennen…”

Dit ben ik Gemma

1986 “Toen de kinderen eenmaal de deur uit waren, hebben Martin en ik veel mooie reizen gemaakt. We hebben ontzettend veel van de wereld gezien.”

Tekst | Irma Puma
Fotografie | Bart Brussee (grote foto, andere is privébezit)

Bekijk de andere foto’s van vroeger van Gemma in Margriet 2017-15. Je kunt editie 15 nabestellen via Magazine.nl, ook kun je het artikel lezen via Blendle.

Ook in Dit ben ik?

Ben je 40+ en wil je in Margriet over je leven vertellen? Stuur een mail naar redactie@margriet.nl o.v.v. ‘Dit ben ik’ en doe er flink wat leuke foto’s bij van vroeger en nu.

Ook leuk, bekijk onderstaande video voor oefeningen die je in bed kunt doen.

Dit is ook leuk om te lezen

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant