MT22 M22 Beeld Redactie
Beeld Redactie

PREMIUM

‘Ergens wist ik dat zij hetzelfde ervaarde; dat kon niet anders, dit gevoel was zo sterk. Maar ook zij sprak dat niet uit’

Na een intensieve zoektocht naar een nieuwe man werd Marloes (63) verliefd op haar fietsmaatje. Een vrouw. Ze hielden hun relatie een tijd geheim.

“Ik voelde de hele week al dat er iets in de lucht hing. Toch durfde ik er niet op te vertrouwen. Want dit kon toch helemaal niet? Ik had altijd gedacht dat ik verstokt hetero was. Ook van Marion had ik nooit de indruk gekregen dat ze op vrouwen viel. En toch hing er nu een bepaalde spanning tussen ons. Voelde ik de vlinders in mijn buik als ik haar blik ving. En hoorde ik het bijna knetteren als ze me terloops aanraakte. Als ik eraan dacht dat we over een paar dagen weer thuis zouden zijn, ik weer afscheid van haar moest nemen, voelde ik me verdrietig. Kon deze fietsvakantie maar voor altijd duren…”

Ik genoot van mijn vrijheid

“Ik kende Marion op dat moment drie jaar. We hadden elkaar ontmoet via een oproepje. Zij zocht een fietsmaatje en ik dacht: leuk, laat ik reageren. Ik was 55 en vond het lastig om mijn draai weer te vinden in het leven. Niet lang nadat onze kinderen het huis uit waren gegaan, gingen ook hun vader en ik uit elkaar. Als goede vrienden, want we mochten elkaar nog graag. Maar qua liefde was het op tussen ons, na 25 jaar. Mijn ex vond snel een andere partner. Voor mij bleef het zoeken. Eerst vond ik dat niet erg, ik voelde me nog jong en genoot ervan om weer vrij te zijn.”

“Ik deed leuke dingen, zoals naar festivals en popcon­certen gaan met mijn kinderen. Soms ontmoette ik daar een leuke man, die ik een tijdje bleef zien. Ook ging ik online daten. Ik beleefde leuke avontuurtjes, waar vriendinnen van smulden. Maar bestendig was het nooit. Terwijl ik daar wel naar verlangde. Hoe langer ik alleen bleef, hoe moelijker ik dat vond. ‘Het komt vanzelf,’ zei iedereen om me heen. ‘Laat het los, zit er niet zo bovenop.’ Ja ja, dacht ik dan. Hoe doe ik dat? Want de wens om die ene weer te vinden, zat heel diep.”

Tentje achterop

“Naast mijn kinderen, had ik ook fijne vriendinnen om dingen mee te onder­nemen. En dan was er Marion, met wie ik een leuke vriendschap opbouwde. Vooral in de zomer spraken we vaak af. We fietsten graag door de duinen, soms een dag, maar ook weleens een weekend. Ook Marion was gescheiden en net als ik op zoek naar een nieuwe levenspartner. We wisselden verhalen uit over onze ervaringen en teleur­stellingen. Alle mannen die we ont­moet­­ten waren flierefluiters, die zich niet wilden binden, of ‘opknappertjes’ zoals wij ze spottend noemden: mannen die hun leven niet op de rit hadden en vooral op zoek waren naar iemand om op te leunen. Niet aantrekkelijk.”

MT22 M22 Beeld

Allebei even verward

“Ook in 2018 trokken we veel samen op. Het was een fantastische zomer en we hadden het zo gezellig tijdens onze dagtochtjes dat we besloten om een week met de fiets naar Friesland te gaan. Tentje achter op de fiets, pannetjes en een gasbrander mee, heerlijk. En tijdens die gezellige en ontspannen reis was het dat ik opeens met een andere blik naar Marion ging kijken. Waarom zoek ik nog naar een man, dacht ik, als ik het zo fijn met haar kan hebben? Een diep gevoel van vriend­schap sloeg om in verliefd­heid, al durfde ik dat nog niet zo te noemen. Ergens wist ik dat zij hetzelfde ervaarde; dat kon niet anders, dit gevoel was zo sterk. Maar ook zij sprak dat niet uit. Ze was net zo verward als ik, vertel­de ze later.”

“Tot ze op de laatste avond zo moedig was om het onderwerp aan te snijden. ‘Heb jij weleens een relatie met een vrouw overwogen?’ vroeg ze, toen we voor ons tentje zaten met een fles wijn. Ze overviel me zo dat ik begon te blozen. En toen wist zij genoeg. ‘Ik geloof dat ik verliefd op je ben,’ vervolgde ze. Die nacht ritsten we onze slaapzakken aan elkaar en kropen heel dicht tegen elkaar aan. En eigenlijk wist ik het toen meteen: dit is het. Dit is het einde van mijn zoektocht.”

Geen wanhoopsdaad

“Marion voelde precies hetzelfde. Hoe nieuw het ook was met een vrouw, dit voelde gewoon goed. Liefde is liefde, ontdekten we, sekse maakt helemaal niets uit, zelfs niet in bed. We hebben er nooit aan getwijfeld of dit wel bij ons paste. Toch hebben we er nog lang over gedaan om onze relatie kenbaar te maken aan de buitenwereld. Dat was niet omdat we moeite hadden met het stempel lesbisch. Mijn zoon is bi, Marions dochter valt op vrouwen, voor ons was homoseksualiteit al lang de normaalste zaak van de wereld.”

“Toch waren we bang dat mensen uit onze omgeving onze liefde niet serieus zouden nemen. Iedereen wist immers hoe hard we op zoek waren geweest naar een partner. Hoeveel dates met mannen we wel niet hadden gehad. We wilden niet te boek komen te staan als gefrustreerde vrouwen die het, omdat het met de mannen niet lukte, maar bij elkaar gingen zoeken. Achteraf vind ik het onzin dat ik zo dacht, maar al die keren dat mensen hadden gezegd dat ik niet zo hard mijn best moest doen, hadden sporen nagelaten. Ik was bang dat ik nu zou horen - of erger nog, het zou lezen in een blik: ‘Ja hoor, en nu ben je met een vrouw, dat is vast een impulsieve wanhoopsdaad die geen lang leven is beschoren.’”

Gewone vriendinnen

“Dat zou ons zo tekortdoen, dat we dachten: we houden het voorlopig lekker voor onszelf. Tot we iedereen kunnen bewijzen dat het menens was tussen ons. En zo grappig: niemand zette er vraagtekens bij dat we opeens onafscheidelijk waren. Of dat we samen nog een keer op vakantie gingen: fietsen en wandelen in Kroatië. Nee, ze zagen ons als gewone vriendin­nen. Pas toen we na een halfjaar gingen samenwonen, hebben we het verteld. Op Marions verjaardag waar ook mijn kinderen waren. En het leuke is: iedereen was meteen dolenthousiast. Mijn oudste dochter zei zelfs: ‘Weet je dat ik al hoopte dat de vonk tussen jullie eens zou overslaan?’ Ook andere mensen reageerden goed. De enige die wel even moest wennen was mijn ex, maar dat had vooral met zijn eigen ego te maken. Nu zijn Marion en ik alweer jaren een stel.

Of ik mezelf nu lesbisch noem? Nee, ik val gewoon op mensen. Man, vrouw, dat maakt niets uit. Al die stempels, daar moeten we wat mij betreft zo snel mogelijk vanaf.”

Lydia van der WeideRedactie

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden