Persoonlijk

De Engelse vader van Ann (61) bevrijdde Nederland: ‘Mijn vader is mijn grote held’

hr_m18_mijn-vader-is-canadees-ann_0248.jpg

Ann Abels-Moulton (61) heeft samen met haar man drie dochters. Haar vader was een Engelsman en bevrijdde Ede op 17 april 1945. Hij overleed in 2013 op 89-jarige leeftijd.

“Mijn vader is mijn grote held. Al was hij klein van stuk. In zijn omgeving voelde ik me veilig. Hij beschermde ons en nam, nadat mijn moeder verongelukte toen ik twintig was, de rol van vader én moeder op zich. Vertellen over hem doe ik graag. Ik zie het als een eerbetoon, omdat hij heeft bijgedragen aan de vrede waarin wij nu kunnen wonen.

Vader bevrijdde Nederland

Mijn moeder noemde hij de parel in zijn leven. Hij ontmoette haar toen hij werd ingekwartierd bij een oom en tante van mijn moeder. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze bleven met elkaar schrijven toen mijn vader na de oorlog Ede verliet. Twee jaar later zocht hij haar op en sindsdien hebben ze elkaar niet meer losgelaten. Hun liefde bezegelden ze met een liefdesbaby, mijn zus, die in Engeland werd geboren. Ook mijn broer kwam daar ter wereld. Omdat mijn moeder er niet kon wennen, verhuisden ze terug naar Ede. Hier werd mijn andere broer geboren. En ik, als niet gepland, maar zeer welkom nakomertje.

De Last Post

Dat de oorlog een rol speelde in ons gezin, heb ik nooit vervelend gevonden. We bezochten oorlogsmonumenten en -musea, vierden feest op 5 mei en sloegen geen herdenking over. Wat was ik trots als mijn vader een krans mocht leggen, of als mensen met hem op de foto wilden of hem bedankten. Bescheiden als hij was, schepte hij nooit op, maar ik zag ze heus, die onderscheidingen op zijn uniform. Maar ik zag ook die tranen op zijn gezicht als de Last Post werd geblazen op de trompet. Praten over die tranen deed hij niet. Mijn vader wilde niemand opzadelen met zijn pijn. Hij sprak alleen in positieve zin over de oorlog. Als zijn kleinkinderen vroegen of hij iemand had moeten doodschieten, gaf hij aan daar niets over te willen zeggen, om vervolgens met een knipoog te vertellen dat hij nog leefde, omdat hij zo klein was waardoor de soldaten over hem heen schoten.

Mijn vader heeft ons geleerd altijd te kijken naar de andere kant van een verhaal. Hij nam niemand iets kwalijk en liet iedereen in zijn waarde. Ook Duitse soldaten. Volgens hem waren zij ook zonen van een vader. Dat deze jongens op jonge leeftijd naar het front werden gestuurd om te vechten, kon je hen niet kwalijk nemen. Het was de schuld van de grote mannen die hen daartoe hadden verplicht.”

Dit artikel is eerder verschenen in Margriet 18– 2020Dit nummer teruglezen? Ga dan naar Magazine.nl.

Tekst | Ymke van Zwoll
Fotografie | Marloes Bosch

Ook interessant