Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Persoonlijk

‘En zo zaten we alweer een halfuur in trance naar kunst en kitsch te kijken en alles wat zich daartussenin bevindt’

aaf-brandt-corstius.jpg

Aaf Brandt Corstius is schrijfster. Ze woont samen met Gijs, hun zoon Benjamin (7) en dochter Rifka (6).

Ik noem het ‘gericht kijken’, wat een stuk gewichtiger en chiquer klinkt dan wat het eigenlijk is: een avond tv-kijken naar iets wat ik bewust heb uitgekozen. Niet dat ik überhaupt nog veel loos langs kanalen zap, die tijd is allang voorbij, maar vele avonden voltrekken zich terwijl ik op het kleine schermpje van mijn telefoon zit te gluren naar foto’s van anderen of niet uitvoerbare reizen net niet boek op mijn laptop of vagelijk rommeltjes verplaats van de eettafel naar de kast met dichte deuren waarachter rommeltjes niet zichtbaar zijn.
Terwijl ik veel liever gericht naar iets zou kijken. Iets goeds. Wat ik me de volgende dag ook nog herinner.
Het is in de afgelopen maand maar drie keer gelukt. Een avond keken we lekker een oude film die ik nog nooit had gezien, en een goeie 
ook nog, Goodfellas van Martin Scorcese. Een avond keek ik in mijn eentje de VPRO-docu De stelling van Foreest terug, over een familie met zes op hoog niveau schakende kinderen. En met Gijs begon ik aan een geleende dvd van de Britse serie Fleabag, die een vriend had aangeraden. Erg leuk, maar Gijs vond ’m minder.
En toen werd het dus ingewikkeld, het gerichte kijken. Want ik wilde Fleabag en Gijs wilde op Netflix beginnen aan een nieuw seizoen van Fargo. En hoewel wij in huis, net als de meeste mensen, beschikken over een rijk aantal schermen en schermpjes, vinden we apart kijken niet gezellig. Net zoals ik het altijd niet te verkroppen vind als Gijs voorstelt dat hij een avond in een ander bed gaat slapen omdat hij kriebelhoest heeft. Niet gezellig.
Enfin, we probeerden Fargo, werd hem niet, we probeerden Fleabag opnieuw, er belde iemand op, en voor we het wisten zaten we ineens op de reguliere tv-zender en was Tussen kunst en kitsch op.
Tussen kunst en kitsch, hoe sloom en soms ook suf dat programma is, zit evengoed vol cliffhangers. Namelijk: dat moment waarop de expert gaat bekendmaken wat de waarde is van de zeventiende-eeuwse ring/geërfde koffiemolen van oma/op rommelmarkt aangetroffen impressionistische schildering. Dat wil je toch weten.
Ook vanwege de uitdrukking op het gezicht van de eigenaar van de zeventiende-eeuwse ring die dan ineens toch niet zo heel veel waard blijkt te zijn want toch niet zeventiende-eeuws. Dat is heerlijk.
En zo zaten we alweer een halfuur in trance naar kunst en kitsch en alles wat zich daartussenin bevindt te kijken, toen ik opmerkte: ‘Nu zitten we helemaal niet meer gericht te kijken!’
Maar we keken wel. En behoorlijk geïntrigeerd. Terwijl we – dat 
is het gekke met Tussen kunst en kitsch – ook in een dromerige zenstand kwamen. Het was geen hooggeprezen Britse of Amerikaanse serie. Bepaald niet. Maar we zaten ook niet op ons 
eigen telefoontje een paar uur loos op Funda te koekeloeren. Dus telde dit als een welbestede culturele avond.

Fotografie | Ester Gebuis
Styling | Odette Simons en Nicky Groenewoud (assistent)
Visagie | Tirzah Waasdorp

Deze column is afkomstig uit Margriet 2017-37. Je kunt deze editie nabestellen via Magazine.nl.

Lees ook deze columns van Aaf

Op de koffie bij Aaf

Artikelen van Margriet.nl ontvangen in je mailbox? Schrijf je in op Margriet.nl/nieuwsbrief

Ook interessant