null Beeld Feriet Tunc. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp.
Beeld Feriet Tunc. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp.

PREMIUM

Ellen Pieters: ‘Accepteren dat je niet altijd briljant kunt zijn, geeft rust’

Na twee coronajaren kan actrice Ellen Pieters (58) eindelijk weer spelen. In september staat ze, samen met haar man, in de voorstelling Adam & Eva 2.0.

“Hoor je dat?

Dat is een tureluur.” Ellen roert in haar koffie, houdt haar hoofd even scheef en knikt. Ja, ze heeft het goed gehoord, een tureluur. “Zo’n mooi geluid.”

We zitten in een theetuin, tussen de weilanden, midden in de natuur en dan is ze in haar element. Veel meer dan op een rode loper of een premièrefeest. Het hoort erbij, maar liever ligt ze op haar buik in het gras met een verrekijker. De bijzonderste vogel die ze heeft gehoord is de roerdomp. “Die zijn heel goed gecamoufleerd, dus ik heb hem helaas niet gezien, maar ik vond het al heel leuk om hem te horen.” Ze doet het geluid na. “Hoemp, hoemp, hoemp; geweldig toch?” Na twee coronajaren waarin ze bijna niet werkte, gaat ze nu in twee voorstellingen spelen. Na de zomer in de voorstelling Adam & Eva 2.0 en volgend jaar in Les Misèrables. Dat laatste is een beetje een droom die uitkomt.

“Ik heb altijd gezegd dat ik één keer in mijn leven in een heel grote productie wil spelen. Dat lijkt me geweldig, werken met een Engelse regisseur, met veertien trailers door het land trekken, grote cast, een orkest. Het is ook wel uit mijn comfortzone komen. De kleine musicals waarin ik heb gespeeld zijn op een bepaalde manier overzichtelijk. Les Misèrables is een heel circus dat langskomt. En hoe verhoud ik me dan daartoe? Wat mijn werk zo leuk maakt is de afwisseling. Want voordat ik in die grote productie ga spelen, speel ik in een kleine voorstelling: Adam & Eva 2.0.”

In die voorstelling speel je samen met jouw man, acteur Han Oldigs.

“Ik kijk er enorm naar uit om met hem deze voorstelling te spelen. We hebben eerder samen gespeeld, maar altijd met anderen erbij. Nu staan we echt samen op het podium. Het lijkt me ook leuk om met hem door het land te touren, lekker knus in onze Peugeot Partner. In de voorstelling spelen we twee entiteiten die zin hebben in iets nieuws en daarom de aarde gaan creëren. In de kern gaat het over de relatie tussen die twee entiteiten. Op het einde hebben ze een soort besef dat ze alleen elkaar hebben en ze dus met elkaar in verbinding staan. Dat vind ik wel mooi. Toen Han en ik twee jaar thuiszaten vanwege de coronacrisis was dat ook het gevoel dat ik had.”

null Beeld

Dat jullie alleen elkaar hebben?

“We hebben natuurlijk familie en vrienden, maar het is belangrijk dat je het ook samen goed hebt. Als je met z’n tweeën een dag kunt wandelen en daarna kunt eten en nog steeds gespreksstof hebt, dan is het leven goed. Han en ik raken nooit uitgepraat. En dat wist ik wel, maar de afgelopen twee jaar heb ik me gerealiseerd hoe bijzonder dat is. We hoeven niet ver om gelukkig te zijn. Dat is echt een rijkdom.”

Denk je dan in zo’n periode ook na over wie je bent als het acteren wegvalt?

“In zo’n tijd valt de kern van wie je bent weg, dus ja, daar heb ik wel over nagedacht. Maar dat had ik daarvoor ook al gedaan. Wie ben ik als ik niet acteer? Ik dacht altijd dat ik niet zo’n actrice was die acteren nodig had, dat acteren niet mijn leven was. Maar nu dat wegviel, dacht ik toch: nee, Pieters, je bent wel degelijk een actrice die dat werk nodig heeft. Omdat ik anders best wel kluizenaarach­tig word. Ik kan heel goed in mijn eigen bubbel zitten en mijn werk haalt me eruit. En dat is goed en gezond voor mijn geestelijk welzijn. Ik ben bijvoorbeeld graag aan het werk in mijn tuin, dan wil dat de hydrangea, buxus en magnolia er goed bij staan en kan ik me daar helemaal in verliezen. Door mijn werk stap ik die andere wereld weer in, snap je?”

null Beeld

Wie ben je als je op het podium staat? Is dat dezelfde vrouw als die in haar tuin de buxusbollen aan het verzorgen is?

“Die vrouw op het podium en die vrouw in de tuin komen eigenlijk steeds meer bij elkaar. Als kind en jongvolwassene had ik een soort levensangst. Ik heb altijd geworsteld met angsten. Bang om het niet goed te doen, bang om falen. Dan krijg je iets hards over je: ik móét het goed doen. Ik lees mijn tekst niet tien keer door, maar honderd keer. Daar ben ik nu wel losser in, in dat moeten. Ik heb het nodig gehad om mezelf vorm te geven, om te worden wie ik ben, als actrice en als mens. Maar nu ben ik op die plek. Ik ben ook niet meer bang, ik ben goed zoals ik ben. Accepteren dat je niet altijd briljant kunt zijn, en soms wel, geeft rust.”

Heb je een idee waar die faalangst vandaan kwam?

“Ik was als kind verlegen, behalve als ik grappen kon maken, typetjes kon doen. Mijn vader zei, als ik dan door de kamer aan het dansen en zingen was: ‘Je hebt het talent, maar of je het karakter ervoor hebt?’ En hij bedoelde dat goed, hè, hij wilde me een compliment geven. Mijn vader kwam uit eenvoudig gezin, maar was heel slim. Hij mocht doorleren, hij had een speciale penning van de gemeente gekregen, die alle studiekosten voor haar rekening zou nemen, maar hij mocht niet van zijn ouders. Tegen mij en mijn broer en zussen zei hij daarom altijd: ‘Als je de kans krijgt, moet je het doen.’ Daarin zit ook dat goed willen doen van mij. Mijn vader was aan de andere kant ook degene die mijn creatieve kant prikkelde. Er was veel muziek bij ons thuis. Mijn moeder speelde piano en kon goed zingen, mijn vader speelde accordeon en gitaar. Voor mij is dat een enorme voedingsbodem geweest.”

null Beeld

Heeft hij je ook op het spoor van acteren gezet?

“Ik heb er nooit bewust over nagedacht of ik dit werk wilde doen. Ik had als kind een wonderlijke kijk op de wereld. Ik dacht dat iedereen in een film ging spelen. Mijn vader las mij altijd voor en op een avond vroeg ik aan hem wat hij later ging spelen in de film. Hij legde uit dat hij gewoon werk had en dat wat ik bedoelde acteren was. Ik snapte het niet, ik dacht dat iedereen aan het oefenen was voor de film of voor het toneel. Hij zei toen, en dat heeft mij getriggerd, dat wat ik wilde zeggen is dat ik eigenlijk actrice wilde worden. Ik had geen idee dat dat bestond en het was ook wel een beetje een teleurstelling dat het gewoon maar een beroep was, haha. Mijn moeder had, denk ik, wel actrice willen worden. Ze overleed toen ik negentien was. Ze had zeker het talent, maar ook een te gecompliceerd karakter om het te kunnen. Acteren is een combinatie van talent, mazzel en heel hard werken.”

Heeft ze meegekregen dat je die kant bent opgegaan?

“Ja. Het grote succes heeft ze niet meegemaakt, maar ze wist dat ik naar de Kleinkunstacademie ging. Of het haar heeft verrast? Nee, maar we hebben het er ook nooit over gehad. Mijn moeder was warm en gul, maar had ook een moeilijke kant. Ik denk dat mijn ouders – mijn vader komt uit 1919, mijn moeder uit 1929 – ook in een ingewikkelde tijd zijn opgegroeid, met crisis, oorlog en onderduiken. Mijn moeder heeft als tiener de oorlog meegemaakt in Amsterdam en heeft vreselijke dingen gezien. Ik denk dat ze met een groot trauma uit die oorlog is gekomen. Ze was een vrouw die met veel worstelde en heel gesloten en moeilijk benaderbaar was. Maar ze kon ook alles weglachen. Dan was het: gezellig, kom binnen. Maar als je écht contact met haar wilde, lukte dat niet.”

Dat lijkt me best moeilijk.

“Daar heb ik het ook moeilijk mee gehad, maar nu ik ouder ben, ben ik ook milder naar haar geworden. Ik zie ook de liefde die ze had voor haar kinderen en mijn vader.”

null Beeld

Ze is 56 geworden. Jij bent nu twee jaar ouder en in die zin je moeder in leeftijd voorbij. Voelt dat gek?

“Dat voelt inderdaad heel raar. Toen ik 56 werd, was het net corona, dus ik had alle tijd om daarover na te denken. Ik vond het gek, verdrietig ook wel. Als ik haar nu had kunnen spreken, had ik haar misschien ook kunnen helpen. Ze voelde op een bepaalde manier ook heel dichtbij. Zonder heel zweverig te klinken, maar ik heb echt op bepaalde momenten tegen haar gezegd: ‘Als je ergens bent, lift maar even lekker met mij mee. Kijk maar even door mijn ogen naar de wereld, want ik ben nu hier.’ Ze kent het leven dat ik nu heb niet, dat wil ik haar nog graag laten zien. Dat het goed is met mij. Dat ze het goed heeft gedaan.”

Denk je dan ook dat ze trots op je is?

“Ja, dat denk ik wel. Het is ook mooi om dat te voelen. Misschien ben ik daar meer naar op zoek geweest dan ik wil toegeven. Het is toch een fijn gevoel als je weet dat je moeder trots op je is.”

Is dit een fijne fase van je leven?

“Nou en of! Ik ken mezelf beter. Dat gezoek is weg, ik weet wie ik ben. Ik had een vrij vijandig beeld van de wereld. Dat zit best wel diep en heeft ook met mijn opvoeding te maken. Ik dacht echt in vijanden en vrienden. Ik weet ondertussen dat je de wereld niet zo hoeft in te delen. Onverwacht kan iemand een vriend worden en net zo onverwacht kan iemand je vijand zijn. Ik zie het niet aankomen, ik kan me er niet op voorbereiden en dus hoef ik er ook niet mee bezig te zijn. Dat is echt een grote ontlasting voor mezelf.”

Je gaat straks met Han spelen, jullie zijn dan ook collega’s. Wat maakt hem een goede acteur?

“Wat ik zo goed vind van Han, is dat hij heel erg in het moment is. Hij is meer een soort kunstenaar die op het moment dat hij wat moet doen het helemaal laat ontstaan. Ik ben van het vakmatige. Ik ga net zo lang iets oefenen en repeteren tot ik het in de vingers heb. Hij komt gewoon en laat het gebeuren.”

null Beeld

Wat zou hij zeggen als ik hem die vraag zou stellen?

“Ik denk dat hij mijn discipline waardeert. Ik ga door totdat ik mijn rol helemaal beheers. We hebben ieder een andere manier van acteren, alleen al daarom is het voor ons leuk om samen te spelen. We kunnen elkaar ook kritiek geven. Of we ernaar luisteren is iets anders, haha. Als ik tegen hem zeg dat hij het zo en zo moet doen, kan hij ook roepen dat ik me er niet mee moet bemoeien. En andersom. Maar ondanks dat we het niet altijd van elkaar aannemen, nemen we elkaar ook heel serieus. We schatten het acteurschap van de ander heel erg op waarde.”

Wat maakt Han de perfecte man voor jou?

“Dat hij niet alledaags is. Hij maakt zijn eigen keuzes tegen alles in, gaat zijn eigen gang en doet waar hij zin in heeft. Hij heeft bijvoorbeeld een hele Japanse tuin aangelegd, met bomen en mos en water. Of gaat, en dit verwachten mensen niet van hem, in een hoekje even een hasjpijpje roken. Hij is eigenlijk los van conventies en ik vind dat heel bevrijdend. Ik ben meer van het sociaal wenselijke gedrag. Wat ik leuk vind, is dat we elkaar nog steeds verrassen. Als we ’s avonds laat beiden zo’n pijpje roken, bijvoorbeeld. Dan gaan we geen wilde dingen doen, maar met een zaklamp de tuin in om naar beestjes te kijken die daar rondlopen. En dan blijkt Han ineens van alles te weten van de naaktslak. En weet ik weer iets van een bepaalde vogel. Dan kunnen we elkaar echt vol verwondering aankijken. Mooi toch, als je dat nog steeds kunt? Ik hoop dat we als we tachtig zijn nog steeds op onze buik door het gras kruipen en nog steeds op die manier naar elkaar kijken. Daar teken ik echt voor.”

Ellen in het kort

Actrice en zangeres Ellen Pieters kwam na het afronden van de Kleinkunstacademie terecht bij onder meer het tv-programma Kopspijkers, waar ze acht jaar lang aan meewerkte. Bekende personen die ze persifleerde zijn Máxima en Rita Verdonk. Ook was ze in musicals te zien, ze speelde onder meer de rol van Adèle Bloemendaal in De Grote Drie. Dit najaar is ze te zien in Adam & Eva 2.0, waarin ze samen met Han Oldigs twee verveelde buitenaardse wezens speelt, die de planeet aarde bedenken. In 2023 speelt ze in Les Misèrables.

Ellens favorieten

App: “De vogel-geluiden-app BirdNET. Je neemt het geluid op en ziet meteen welke vogel het is.”
Muziek: “Michel Fugain.”
Sport : “Hardlopen.”
Klus in huis: “Schoonmaken. Ik heb best wel een schoonmaak-tic. Dan moeten bijvoorbeeld opeens alle keukenkastjes worden gesopt.”
’s Zomers ga ik: “Zwemmen in het meertje bij mij in de buurt.”

Saskia SmithFeriet Tunc. Styling: Esther Loonstijn. Visagie: Tirzah Waasdorp.
Meer over

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden