PREMIUM

Ella is geboren en getogen boerin: ‘Ik houd van dit leven met zijn structuur en reu­ring’

null Beeld Marloes Bosch. Visagie: Thirza Waasdorp.
Beeld Marloes Bosch. Visagie: Thirza Waasdorp.

Ella de Wit–Brouwer (63) is een geboren en getogen ­boerin. Ze runt samen met haar zoon het landbouw­bedrijf in Schermerhorn dat ze 37 jaar geleden startte met haar man. “Als meisje hielp ik mijn vader altijd al. Uitslapen deed ik alleen op zondag.”

“Mijn vader was veehouder, mijn moeder dochter van een bollenkweker. Op één na sloegen mijn vier zussen en ik allemaal een boer aan de haak. Ik trouwde met Loek, zoon van een landbouwer. We pachtten een stukje land en werkten elke dag samen. ‘Dat je ertegen kunt, altijd alles met je man,’ zeiden ze weleens. Maar ik was juist uit mijn ritme als hij er een dag níét was. Dat er weinig vastigheid qua inkomen was, was wennen. Het hele jaar ben je afhanke­lijk van het weer. Het is ‘hout of goud’.”

Op de trekker

“We begonnen klein, maar hebben ons bedrijf uitgebouwd tot 85 hectare. Begin vorig jaar hadden we net 21 ‘bunder’ grond bij­gekocht toen mijn lieve Loek plotseling overleed. Een ramp en het gemis is groot. Onze zoon Jan zat al in het bedrijf en nu runnen we het met z’n tweeën. Daar ben ik heel trots op. Het bedrijf is nog steeds mijn houvast. Ik moet door. Het is een mooie gedachte dat Jan en ik doorgaan met wat Loek en ik samen zijn begonnen. Samen op de trekker, ik zie ons nog gaan. Ik aan het stuur, zo recht mogelijke banen rijden en Loek achterop met de schoffel door de grond. Tegenwoordig gaat dat met een robot en gps.”

null Beeld

Een pieper en een kool

“Er is veel veranderd in 37 jaar en dat is goed. Stilstand is achteruit­gang. Je moet mee met de tijd. Nieuwe investeringen doen, verduurzamen. Daar ben ik voor. En mooi toch dat je tegenwoordig als vrouw niet per se hoeft te trouwen met een boer om het boerenleven in te stappen? Een pieper of kool praat niet tegen je, maar de natuur geeft zo veel terug. Je stopt een zaadje in de grond en het groeit uit tot een kool. Een ‘potertje’ verandert in twaalf aardappelen. Ik word er gelukkig van als we weer een nieuwe lading producten hebben afgeleverd en het land er netjes uitziet. In een lange piek van tien maanden dat hele proces van al die gewassen meemaken, van het land naar de pannen op tafel.”

null Beeld

Landerijen

“Ik houd van dit leven met zijn structuur en reu­ring, en anderzijds met de ruimte en vrijheid. Ik moet er niet aan denken om de achterdeur uit te stappen en meteen naast buren te staan. Vroeger woonden we aan het einde van een B-weggetje. Over de landerijen zag je in de verte de molen en de kerk. Nu kan ik vanaf mijn erf een kilometer het land in kijken en in het donker verstilt alles. Heerlijk!”

Lees hier het verhaal van Reiny Wiedemeijer die een melkveebedrijf heeft onder de rook van Amsterdam.

lees hier het verhaal van Ilse Broersen die een tuindersbedrijf in Warmenhuizen runt.

Caroline van MourikMarloes Bosch. Visagie: Thirza Waasdorp.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden