null Beeld Mariel Kolmschot. Visagie: Nicolette Brøndsted.
Beeld Mariel Kolmschot. Visagie: Nicolette Brøndsted.

PREMIUM

‘Eigenlijk best gek dat je grote plannen vaak bewaart voor later of tot je pensioen. Er zijn helemaal geen garanties dat je op je 67ste alles nog kunt doen’

Wakker worden in je camper en gewoon maar zien wat de dag je brengt. Annalies van Boven-van Hest (57) waagde het erop met haar nieuwe geliefde. “We leven nu samen op twaalf vierkante meter.”

“Tot een aantal jaar geleden zag mijn leven er heel anders uit. Ik ben moeder van een zoon en twee dochters, én oma van zes, bijna acht, heerlijke kleinkinderen. Toen mijn kinderen klein waren, ben ik gescheiden en heb ik ze in mijn eentje opgevoed. Daarbij had ik een verantwoordelijke baan in de zorg als teamleider van zestig mensen, midden in Brabant, dat in maart 2020 als de coronabrandhaard werd gezien. Ik had, net als vrijwel iedereen, wensen ‘voor later’. Ik wilde gaan reizen, op avontuur, maar dat zou allemaal wel komen na mijn pensioen. Net als de meeste mensen had ik het immers altijd druk. Te druk voor een relatie ook. Ik ben lang single geweest en was min of meer getrouwd met mijn werk.”

Leuke man

“Onder het motto ‘we zien wel’ heb ik me begin 2020 toch ingeschreven op een datingsite. ‘Ik wil een relatie met iemand bij wie ik naar de wc kan gaan en ondertussen gewoon het gesprek kan afmaken,’ schreef ik in mijn profiel. Govert reageerde en we raakten aan de praat. Wat een leuke man, dacht ik steeds. Wekenlang hebben we geappt, waaronder af en toe videobellen, want ik durfde niet af te spreken. Het was midden in de eerste lockdown en we wisten nog weinig over corona. Vanwege mijn baan wilde ik geen enkel risico lopen. In mei hadden we onze eerste echte date. In het bos, keurig op anderhalve meter afstand. Het was meteen raak. Hij een rustige Zeeuw, ik een avontuurlijke Brabander, maar het paste zo goed. Een halfjaar later gingen we ‘op proef’ samenwonen. Best snel, maar we wisten allebei: dit zit goed en dan doen regels van hoe ‘het hoort’ er niet meer toe.”

Pluk de dag

“Onze liefde groeide, terwijl corona en andere ellende flink huishield in onze omgeving. Mensen om ons heen werden heel ziek, een aantal van hen is overleden. Daarbij zag ik op mijn werk dagelijks hoe het virus levens op zijn kop zette. Als er íéts is wat de pandemie me deed beseffen was hoe betrekkelijk het leven is. Dat je eruit moet halen wat erin zit omdat het morgen zomaar anders, of erger, afgelopen kan zijn. Ik voelde met de dag sterker dat het dáárover gaat. Govert en ik werkten allebei hard, maar bleken dezelfde droom te hebben: reizen, om uiteindelijk op een mooie plek in het buitenland te belanden. Best een verrassend verlangen, want ik ben nooit zo’n reiziger geweest en herinner me maar één vakantie naar Spanje.”

Niet ooit maar nu!

“Eigenlijk best gek dat je grote plannen vaak bewaart voor later of tot je pensioen. Er zijn helemaal geen garanties dat je op je 67ste alles nog kunt doen. ‘Waar zijn we eigenlijk mee bezig?’ vroegen Govert en ik geregeld aan elkaar. In de maanden die volgden, gingen onze gesprekken vaak over hoe het zou zijn als we onze droom nú zouden verwe­­zenlijken en niet ‘ooit’. Het plan werd serieuzer en eind 2021 hebben we de knoop doorgehakt; we gaan het doen! Niet alleen ‘carpe diem’ zeggen, maar de dagen ook écht plukken. Hoe en in welke vorm bespraken we tot in detail: eerst zou ik mijn huis te koop zetten en als dat was verkocht, zou ik stoppen met werken. Daarna zou Govert volgen. En wat voor camper zouden we kopen? Toen we daarvoor op onderzoek uitgingen, begaven we ons in een compleet nieuwe wereld. Ik had maar één eis; er moest een afgesloten slaapruimte in zitten, want ik wilde me kunnen terugtrekken. Ook hadden we afgesproken dat het zo kon zijn dat één van ons een hotel zou boeken voor een paar dagen om even op onszelf te kunnen zijn. Dat zouden we, allebei gewend om alleen te zijn, wel nodig hebben, dachten we.”

Steun van de kinderen

“Maar eerst hadden we iets anders te doen. Want als dit onze toekomst werd, was de eerstvolgende stap om de mensen om ons heen in te lichten. We nodigden iedereen uit om sinterklaas bij ons te komen vieren. Dat was ook meteen de eerste keer dat beide families bij elkaar waren. Bij Govert buiten in de tuin, met z’n allen in winterjassen rond het haardvuur, omdat in die tijd corona weer oplaaide. ‘We moeten jullie wat vertellen,’ begonnen we en iedereen hing vervolgens aan onze lippen. ‘Wat gaaf, mam!’ riepen mijn kinderen meteen. Mijn moeder was eigenlijk de enige die minder enthousiast was over onze plannen. Ze verklaarde me voor gek, maar daar had de angst om me te gaan missen mee van doen.

Geen snippertje twijfel

“Alle vrienden waren heel blij voor me. Eigenlijk is er niemand geweest die er vreemd van opkeek. Bij Govert hetzelfde. Hij is altijd wel bezig geweest met kijken naar huizen in het buitenland. Ik denk weleens dat het zo heeft moeten lopen dat wij elkaar zijn tegengekomen. Want al zijn de voorgaande jaren van ons leven heel verschillend geweest – hij heeft dertig jaar een relatie gehad en ik was al die jaren een vrije vogel – we willen precies hetzelfde. Hoe bestaat het dat je elkaar tegenkomt, dezelfde wens hebt, dat uitspreekt naar elkaar en het vervolgens ook écht gaat doen. En behoorlijk snel, want we waren net anderhalf jaar verder toen we vertrokken. Hartstikke leuk, spannend ook, maar we hebben allebei nooit ook maar een snippertje twijfel gehad of wij dit wel zouden kunnen samen.”

null Beeld

Nooit ruzie

“Dus in februari zette ik mijn huis te koop. In de overspannen huizenmarkt was het in no time verkocht. Dat het zo voorspoedig ging, was een opluchting en ook wel even slikken. Nu was het definitief. ‘Mam, weet je het zeker?’ vroegen mijn dochters bij de overdracht. ‘Je hebt hier zo hard voor gewerkt.’ Maar wat ik voelde was weemoed, geen twijfel. Toen mijn baan nog opzeggen. Dat vond ik lastig, want ik was net acht maanden bij een nieuwe werkgever begonnen. Ik voelde me een beetje schuldig dat ik alweer vertrok. In de zomer was ook het huis van Govert verkocht en planden we ons uitzwaaifeestje om daarna echt te vertrekken. Nu zijn we bijna een jaar onderweg en wat grappig is; die extra ruimte in de camper die per se nodig zou zijn om ons te kunnen afzonderen? Die hebben we voor dat doeleinde nog niet hoeven te gebruiken. We leven samen op twaalf vierkante meter en we hebben nog geen enkele keer ruzie gehad. ‘Hoe krijgen jullie dat voor elkaar?’ vragen mensen weleens. Onze levens-ervaring speelt een rol, maar ik denk dat we alle twee heel veel dingen gewoon niet meer zo belangrijk vinden. Als Govert voor de 86ste keer een kastje openlaat, doe ik het gewoon voor de 86ste keer dicht. En dat is andersom ook zo met mijn onhebbelijkheden. We accepteren elkaars minder leuke kanten, want die heeft iedereen. Het is fijn dat het ons totaal geen moeite kost om er zo naar te blijven kijken.”

Voorraad knuffels

“Mijn kinderen leven ontzettend mee met ons avontuur. We bellen een paar keer per week. Ze zijn trots op me dat ik het gewoon dóé en gunnen het mij heel erg. De kinderen van Govert ook, maar vooral zijn dochter mist haar vader, wat ik heel goed begrijp. Hoe we het gingen doen met onze kinderen, was dan ook het eerste waar we het over wilden hebben toen we wisten dat we voor ons avontuur zouden gaan. Helemáál weg was geen optie, er moesten momenten zijn waarop we weer even terug in Nederland zouden komen. Het ritme is nu als volgt: in de wintermaanden zakken we af naar het zuiden en in de zomermaanden klimmen we weer noordwaarts. Dan zijn we een aantal weken in Nederland om bij onze families te zijn. We krijgen dit najaar twee nieuwe kleinkinderen die we natuurlijk willen zien en vasthouden.”

Verbonden

“Net als in ieders leven zijn er ook minder gelukkige momenten. Als er wat is met de kinderen of mijn moeder, zit ik echt ver weg. Dan zou ik willen dat ik mezelf even naar Nederland kan ‘zoomen’. Maar met een beetje creativiteit kun je op afstand evengoed veel voor elkaar betekenen en je verbonden voelen. Tijdens de laatste lockdown moest de kapperszaak van mijn dochter sluiten en heb ik een steunactie voor haar in het leven geroepen. Gelukkig bestaan er telefoon en Facetime, waardoor iedereen toch dichtbij voelt. We zijn minder samen dan een gemiddeld gezin, maar er is liefde genoeg. Mijn kleinkinderen weten niet beter dan dat hun oma niet bij ze om de hoek woont. In de weken dat we in Nederland zijn, leggen we een goede voorraad knuffels aan. We doen leuke dingen waar we een tijd op kunnen teren.”

We zien wel

“De eerste periode sinds ons vertrek voelde als vakantie, maar dat is geen gevoel dat blijvend is. Je moet echt omschakelen naar een nieuwe dagelijkse stand. ‘O, wat vind ik je stoer,’ krijg ik weleens te horen. Daar moet ik meestal om lachen, want eigenlijk begrijp ik die ‘stoerheid’ niet zo. Wat is nou het ergste wat er kan gebeuren? Ik kan echt geen ramp bedenken. Als het moet ben ik zo weer terug. Als er wat is waardoor alles anders loopt dan hoe ik het nu voor me zie, vind ik ook wel weer een baan of een plek om te gaan wonen.”

Elke dag is een verrassing

“Geen verplichtingen en bezit meer hebben is heerlijk. Mijn hoofd is leeg, alle sores en kopzorgen zijn verdwenen. Ik had altijd nare dromen waarin de afschuwelijkste dingen gebeurden, maar nu droom ik gewoon weer leuk! Elke dag is een verrassing. Zo bekijken we het leven ook; dag voor dag. We belanden in natuurgebieden waarvan we het bestaan niet wisten en komen onderweg de leukste mensen tegen met allemaal verschillende achtergronden en talen. Ik zie ons ook wel ergens werken als dat nodig mocht zijn, of gewoon als we er zin in hebben. Druiven plukken, ergens helpen met klussen.”

“Ik vind mezelf een fijner mens geworden, relaxter ook. Het lijkt wel of er een knop in mijn hoofd is omgedraaid. Onze relatie wordt steeds beter. Ik ga Govert alleen maar meer waarderen omdat het allemaal zo makkelijk gaat. Of we dit voor altijd gaan doen? Misschien leven we nog een jaar zo, wie weet wel tien. Geen idee, we zien wel. Juist dát gevoel is zo lekker. Ik kan het iedereen aanraden als het binnen je mogelijkheden ligt. Eerst was het een droom en nu is het mijn leven. Mooier wordt het niet.”

Caroline van MourikMariel Kolmschot. Visagie: Nicolette Brøndsted.

Op alle verhalen van Margriet rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@margriet.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden